♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

"خیلی می خوامت سها ... خیلی می خوامت سها"
این جمله ای بود که از صبح مدام تو سرم تکرار می شد و انگار من تازه به عمق احساسش پی برده بودم. تازه فهمیده بودم که یکی هست که منو با اون حرارت، با اون لذت که در جمله "خیلی می خوامت سها" نهفته بود، می خواد. ایلیا منو می خواست و به من یادآوری کرده بود که گوشه و کنار قلبم رو بگردم و حسی رو که مدت ها بود سرکوب کرده بودم، حسی که می خواستم مخفی بمونه رو ابراز کنم. با هر لقمه خامه مربایی که به دهنم می ذاشت، حلاوت و لذت عشقش بود که کامم رو شیرین می کرد و به ذره ذره سلولای بدنم سرازیر می شد و من غرق می شدم تو ستاره بارون چشماش که گرچه هنوزم پر از انرژی بود، اما اون شیطنت و بدجنسی روزای اول رو برام نداشت.
ایلیای من حالا مرد شده بود. مرد زندگی و این روزای من! باورم نمی شد که یه روز این جمله رو راجع به یکی، راجع به یه مرد، به کار ببرم، اما زندگی با من بازی کرده بود. منو چرخونده بود و گردونده بود و رسونده بود به نقطه ای که الان در اون حضور داشتم. من رسیده بودم به هم قدمی با ایلیا، رسیده بودم به آرامش در کنار ایلیا، من رسیده بود به خودِ خودِ ایلیا!
ایلیا، ایلیا، ایلیا! از کی برام این قدر مهم شدی که حتی پا از هزاران فکر مغزم بیرون نذاری؟ از کی یاد گرفتم به شوخیات بخندم و دلگیر نشم از مرد بودنت؟ از کی خواستم که هم زبونم باشی؟ که هم کلامم باشی؟ ایلیا از کی برات این قدر مهم شدم که بهترین هدیه زندگیمو برام بخری، که تو بشی نقطه عطف حساسیت هام و برام این قدر مهم باشی که نتونم غم تو چشاتو تحمل کنم؟ از کی کنار تو بودن این قدر حالم رو خوب کرد؟ قدم زدن کنار تو، روی ساحل شنی، میون ماسه های گرم این ساحل، برام این قدر شیرین و خواستنی شده بود؟
نه ایلیا! این حسی نبود که فقط با "می خوامت سها" تو قلبم شکل بگیره. من خیلی وقته که به تو مبتلا شدم. خیلی وقته که پابست تو شدم. خیلی وقته که منو کفتر جلد نگات کردی. که هر جا تو بودی منم بودم، فکرم بود، حسم بود. هر جا تو بودی، عشق منم بود!
عشق!
چقدر این واژه برام قریب و غریب بود و حالا این قدر نزدیک و آشنا. عشق برام خلاصه شده بود در یه چیز. یه نگاه عسلی خواستنی، یه لب خندون، یه قلب بزرگ که وسعت این دریا پیشش هیچ بود. خلاصه ی این عشق تویی ایلیا. تویی که اصلا نفهمیدم کی صاحب این احساس شدی و قلبم رو تصاحب کردی؟ فقط فهمیدم که تو بی اجازه پا به حریم بکر احساسم گذاشتی و من به تو، به شاهزاده سفید پوش قلبم، به تنها کسی که پا به این دنیای سفید گذاشت، قلبم رو هدیه دادم. قلبم رو ازم گرفتی و در ازاش حسی رو بهم دادی که کنار هیچ کس، هیچ چیز، نتونستم تجربش کنم و تمام عمر منو مدیون این حس ناب و جدید کردی.
لبه شالم روی شونم جا به جا شد و منو از عشقبازی با فکر ایلیا بیرون کشید. پرسشگر به ایلیا خیره شدم. کمی از من فاصله گرفت و گفت:
- خوبی سها؟
سر تکون دادم که خندید و گفت:
- باد داشت شالت رو می برد. نفهمیدی یا خودت رو به اون راه زدی کلک؟
مبهم نگاش کردم که نگاش شیطون شد و دوباره گفت:
- باشه بابا خودت رو واسم لوس کن.
دوباره چشاش ستاره بارون شد و گفت:
- خودت می دونی که هلاک این لوس کردناتم پیشی کوچولو!
چیزی توی دلم فرو ریخت. چیزی از جنس احساسی که نشأت گرفته از جسارت ایلیا بود. جسارت گفتن "می خوامت سها". تصنعی اخم کردم و بهش گفتم:
- لوس!
ریز و خفه خندید و کنار گوشم گفت:
- میــــــو!
خندمو خوردم که انگشتش رو به سمتم نشونه گرفت و گفت:
- دیدی؟ دیدی خندیدی؟ انکار نکن، خودم دیدم.
لبمو گزیدم و رو گردوندم که بیشتر از این رسوا نشم. مثل بچه ها خندید و گفت:
- خندیدی دیگه!
لبخندم کش اومد. کنار گوشم گفت:
- بخند که دل منم آروم بشه.
حس کردم داغ شدم. رو گردوندم که سرخی گونه هام رسوام نکنه که خنده سرخوش ایلیا خط کشید روی این خیال باطل. آب دهنم رو فرو دادم و با انگشت ندا و مهیار رو نشون دادم و گفتم:
- من می رم بشینم کنار ندا.
صداش هنوز غرق لذت بود وقتی که گفت:
- برو جوجو!
اخم کردم که با خنده گفت:
- جوجوی خودمی دیگه.
لبخندم رو به زحمت جمع کردم و تو دلم اعتراف کردم اگه این لقب جوجو نبود، چی باعث نزدیکی من به ایلیا می شد؟ خندیدم و تو دلم گفتم، "مدیونتم جوجو!"
***
پاهامو از لب نیمکت آویزون کرده بودم و بی اختیار همراه با ستایش و ندا، به پاهام تاب می دادم. هر سه ساکت بودیم و در سکوت به دریای سیاه از شب خیره شده بودیم. تاب دادن سه جفت پای آویزون از نیمکت باعث افتادن صدان غیژغیژی بین چوبای نیمکت زهوار در رفته شده بود. ستایش زودتر از تاب خوردن دست کشید و دستشو روی پای من و ندا که دو طرف نشسته بودیم گذاشت و گفت:
- بسه دیگه. الانه که نیمکته از هم وا بره.
ندا خندید و گفت:
- چه شود!
ستایش نیم نگاهی به پسرا که کمی فاصله دار تر از ما لب آب ایستاده بودن و مردونه حرف می زدن کرد و گفت:
- اونم جلوی این قوم!
خندیدم. خنده ای از سر لذت و آرامش، از سر آسودگی! خنده ای که مدت ها بود از لبم برچیده شده بود و حالا با بودن ایلیا و حرفای نابش، احساس می کردم واقعا عمیق و از ته دله. پشتم رو به نیمکت دادم و دستامو پشت سرم قلاب کردم و نفس عمیقی کشیدم. نفسی که گرچه از شرجی هوا سنگین شده بود، اما خنک و شیرین همه وجودم رو پر کرد.
- ندا؟ عشق چه جوریه؟
نگاه بی اختیار من و ندا به سمت ستایش برگشت، اما ستایش به رو به رو خیره شده بود و متفکر این جمله رو به لب آورد و بی خیال از تعجب ما دو نفر، فقط سکوت کرده بود و به جلو خیره شده بود. ندا نگام کرد تا شاید چیزی ازم بیرون بکشه که جوابش رو با شونه بالا انداختنی دادم. دلیل این حرف ستایش رو نمی دونستم. شاید ... شاید حالا که رابطه مهیار و ندا این قدر نزدیک و صمیمی شده بود ... یا شاید بودن ایلیا کنار من ...
نمی فهمیدم. نگاش کردم تا شاید از چشاش چیزی که به این احساس، به این سوال ربطی داشته باشه پیدا کنم اما ... هیچ!
نفسی کشیدم و به نیمکت تکیه دادم و دوباره به رو به رو خیره شدم. واقعا عشق چه شکلی بود؟ ندا هم نفس عمیقی کشید و گفت:
- دلم می خواست می تونستم جواب این سوالتو بدم. قبلا فکر می کردم می دونم عشق چیه و چه شکلیه، ولی از وقتی مهیار رو دیدم، همه اعتقاداتم زیر سوال رفته. هر روز یه کشف جدیده که از عشق می کنم.
ندا ساکت شد. بی اختیار پاهامو جمع کردم روی نیمکت و زانومو بغل کردم و بی اراده شروع کردم به گفتن. به گفتن از چیزی که خیلی وقت بود تو کلاس عاشقی ایلیا با تمام وجودم تجربش کرده بودم.
- یه واکنش شیمیاییه ... یه واکنش ناشناخته! مواد اولیش دله بعضی وقتا دو تا دل، ولی بعضی وقتا با یه دلم واکنش انجام می شه.
واکنش هم زمان گرماگیر و گرماده اس. قلبت گرمه، مثل یه کوره آتیش، ولی دستات سردن، تنت یخ زده اس، با هیچ شعله ای گرم نمی شه. یه چیزی کمه این وسط برای گرم کردن تنت.
کاتالیزور می زنی، نمی شه. اسید می زنی، نمی شه. گرما می دی، نمی شه. سردِ سرده! هیچ قانونی نداره این واکنش. تمام قانون های طبیعت رو زیر پا گذاشته. همه ی راه حل های شیمی و فیزیک رو غیر فعال کرده. هیچی سر جاش نیست. کاتد و آند قلبت می ریزه به هم. الکترون و نوترون جاهاشون عوض می شه. اوربیتالات پر و خالی می شن. جدول تناوبی ذهنت از هم می پاشه، و درمون همه ی اینا شاید یه چیزه ...
یه صدا، یه گرمای اضافه، یا شاید یه نگاه.
نگاه که میاد وسط واکنش، تازه همه چیز شروع می شه. واکنش قدمای اول رو بر می داره. دیگه نه کاتالیزور می خوای، نه اسید و نه شعله. گرم می شی، داغ می شی، حل می شی، به نقطه ی اشباع می رسی. اون وقته که دلت می خواد از محیط واکنش فرار کنی!
می ترسی! می ترسی اگه بمونی و بفهمی اون نگاه مال تو نبوده، واکنش انفجاری بشه. می ترسی نابود بشی، بشکنی، بریزی. اون وقته که محصول واکنشت می شه آب و نمک؛ می شه اشک، ولی همین اشکم دوست داری!
یه وقتایی یه حس شیرین و شاید گس توی واکنش دخالت می کنه. یه حسی که می گه شاید این نگاه مال تو باشه. دوست داری این حس رو. اون وقته که اون ترس رو تجزیه می کنی و می ریزی دور و همه ی فکرت می ره دنبال اون حس شیرین.
و دلم شیرین شد از نگاه حمایت گر ایلیا که هر چند دقیقه یه بار برمی گشت و نگاه عسلیش رو می پاشید به وجودم و هر لحظه این واکنش رو بیش تر پیش می برد.