♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

ندا

اصلا این دو تا از صبح مشکوک می زنن! ستایش که اینقده حالش بد بود که پولاد بهش مرخصی داده بود، نمی دونم یهو چش شد که صبح زود دل از تختخوابش کند و از سوئیت زد بیرون. سهام که هر وقت نگاش به من میفتاد یه لبخند ژکوند پت و پهن تحویلم می داد.
- خوبی سها؟
- خوب! عالی! توپ! شما چطوری؟
- چپ نگاش کردم و گفتم:
- فعلا شما بهتری!
رفتم سر یخچال تا به عادت هر روزم سیبمو بردارم و بخورم که پشت سرم اومد تو آشپزخونه. یه سیب از توی یخچال برداشتم و خواستم برگردم تو هال که خوردم بهش. ازش فاصله گرفتم و گفتم:
- اِ، سها! معلوم هست چته تو امروز؟ چرا این قدر به پر و پای من می پیچی؟
گونمو بوسید و گفت:
- بس که عاشقتم دلم می خواد همش دنبال سرت راه بیفتم.
و دوباره نیشش باز شد. پوفی کردم و زیر لب گفتم:
- خدا شفات بده!
که خودش بلند گفت:
- الهی آمین!
سری تکون دادم و خواستم برم جلوی تلویزیون لم بدم که گوشیم زنگ خورد. سها مثل فشفشه پرید روی گوشیم و چنگ زد برش داشت و با چشای گرد شده زل زد به صفحش. دیگه داشتم شاخ در میاوردم از این کاراش که دیدم نفس عمیقی کشید و گوشی رو گرفت سمتم و گفتم:
- بیا، رابین هوده!
این بار دیگه با حرص پوف کشداری کشیدم و غر زدم:
- از دست تو!
تماسو وصل کردم و جواب دادم:
- بله؟
صدای مهیار از اون ور خط بیش از حد معمول شاد و قبراق بود. نه، انگار امروز فقط من حال عادی داشتم. اینا همه شاد می زنن چرا؟
-سلام بر بانوی بزرگ، ندا خانوم خودم!
ندا خانوم خودم؟ جان؟! حالتون خوبه ایشالا؟ نشستم لب تخت و چشم از سها که به ظاهر داشت تلویزیون نگاه می کرد و از قیافه جدیش می تونستم بفهمم که همه هوش و حواسش پیش منه، برداشتم و آروم گفتم:
- سلام، خوبی؟ چه خبره اینقده سر حالی؟
خندید و گفت:
- چرا نباشم؟ دارم با تو حرف می زنم دیگه.
یا خدا! فکر کنم امروز یه تغییر و تحولاتی در جو زمین رخ داده، اینا همه تحت تاثیر قرار گرفتن. سعی کردم عادی باشم و گفتم:
- خوبه. ایشالا همیشه شاد باشی. چه خبرا؟ نگفتی چی شد صبح به این زودی یادی از ما کردین؟
صداشو آروم کرد و گفت:
- ما همیشه به یادتونیم بانو. شما سرتون گرمه، زیر پاتونو یه نگاه نمیندازین.
سعی کردم اشاراتشو ندید بگیرم و گفتم:
- خوبی مهیار؟
گفت:
- عالی! چطور؟
نفسمو فوت کردم و گفتم:
- نه پس انگار من امروز یه چیزیم می شه. همتون شاد می زنین انگار. اون از ستایش که صبح کله سحر زد به سرش و معلوم نیست کجاست...
یهو سها حرفمو پاره کرد و گفت:
- ستایش جایی نرفته!
چشای گرد شدمو از سها گرفتم و گفتم:
- اینم از سها که از صبح عین این خل و چلا هی واسه خودش جک تعریف می کنه و می خنده.
مهیار بلند خندید و گفت:
- شما حساس نشو! یه امروز رو بی خیال باش.
یه امروز؟! بی حوصله گفتم:
- مهیار کاری نداری؟
- کارت داشتم که زنگ زدم بهت.
طعنه زدم.
- آهان! پس شما فقط مواقعی که باهام کار داری دست به تلفن می شی؟ به یادمونی و دلمون تنگ شده هم همش بهانه اس.
خندید و گفت:
- کلا دل نازکی یا تازگیا اینقده زود رنج شدی؟
اخم کردم و گفتم:
- کارتو بگو می خوام برم.
باز صداش مهربون شد و گفت:
- دِ نشد باز دلخور شی ازم. می دونی که من خوب منت می کشم، پس اینقده اذیتم نکن.
لبخندمو قورت دادم و گفتم:
- مهیار!
ریز خندید و گفت:
- مخلص ندا خانوم!
خندیدم و گفتم:
- نمی گی کارتو؟
- امروز چکاره ای؟
نگاهی به ساعت کردم. ده صبح بود. قاعدتا یا باید توی شرکت می بود یا سر پروژه. پس چطور اینقده فرصت فک زدن پیدا کرده بود؟ نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
- چطور؟
صداش خونسرد شد و گفت:
- هیچی! یه مدت بود دنبال یه فرصت بودم ببرمت تو جزیره گشت زنی. برنامه هامو چک کردم دیدم عصری بیکارم، گفتم توام اگه کار نداری با هم بریم یه دور دور حسابی.
ذوق کردم! خیلی وقت بود دلم گردش می خواست. درست بود که با بچه ها اکثرا می رفتیم بیرون، ولی یه مدت بود به خاطر حجم کار ستایش که گاهی محبور بود با پسرا کاراشونو شبا انجام بدن و با خستگی که خودم از سر و کله زدن با فرنوش پیدا می کردم، وقت نشده بود یه گردش حسابی برم. سهام مرتب غرش رو به جون ما دو تا می زد، اما امروز بیکار بودم. با خودم فکر کردم که "منم عصری بیکارم" و گفتم:
- کاری که ندارم، ولی تو چی؟
مهیار گفت:
- گفتم که، منم بیکارم. در ضمن یه روز ارزشش رو داره که بخوام کار و زندگی رو به خاطر بانو بی خیال شم.
باز سعی کردم تیکه هایی که میندازه رو ندید بگیرم. چشامو یه بار باز و بسته کردم تا خونسردیمو که در اثر بالا رفتن ضربان قلبم از دست داده بودم، حفظ کنم و گفتم:
- ساعت چند میای دنبالم؟
- من ساعت سه میام سوییت، یه دوش می گیرم که پنج بزنیم بیرون. خوبه؟
فکری کردم و گفتم:
- هوا ساعت پنج زیادی گرمه. توام خسته ای، یه استراحتی بکن شش می ریم. اوکی؟
چند لحظه سکوت کرد و بعد با لحنی خاص گفت:
- باشه.
احساس کردم یه حس خاص توی این کلامش بود. یه جور حس سپاس یا قدردانی. یه آرامش که با نفس عمیقی که کشید به منم منتقل شد. آروم گفتم:
- کاری نداری دیگه؟
انگار اونم تازه از خلسه در اومده باشه گفت:
- نه! مواظب خودت باش. می بینمت.
آروم گفتم:
- منم.
و گوشی رو قطع کردم. نگام به سها افتاد که کاملا چرخیده بود سمت من و نفهمیدم از کی داره این جوری بر و بر نگام می کنه. لبخندشو جمع کرد و گفت:
- مبارکه!
بالشمو پرت کردم طرفش که جیغ کشید و سرش رو دزدید. پریدم سمتش و گفتم:
- می کشمت سهـــا!
***
- ای بابا ندا این چیه برداشتی؟ بدش من.
و مانتوی صورتیمو که عاشقش بودم از دستم چنگ زد و پرت کرد طرف سها و گفت:
- سها یه چیز بهتر پیدا کن.
ساعت پنج و نیم بود و من با یه تاپ و شلوارک وسط سوییت وایساده بودم و هنوز کارامو نکرده بودم. سها هیجان زده گفت:
- این چطوره؟
و به مانتوی بلند و گشاد سرمه ایم اشاره کرد. پوفی کردم و گفتم:
- مگه می خوام برم عروسی؟ بابا یه ساعت می رم و بر می گردم. این چیه؟ می میرم از گرما که.
ستایش مانتو رو از سها گرفت و پرت کرد روی بقیه مانتو هام که روی تخت تلنبار شده بود و آخرین مانتومو از توی کمد کشید بیرون و گفت:
- وای ندا این دیگه عالیه! باور کن خیلی خوشگلت می کنه. بهتم کلی میاد.
به مانتوی توی دستش نگاه کردم. یه مانتوی مشکی حریر نخ بود که فوق العاده جنسش لخت و خنک بود. بالاتنه گشادش با یه یقه شل خوشگل تزیین شده بود و یه کمربند، تنها بسط مانتو بود ولی چون گشاد بود از هم باز نمی شد. ولی خوشگلی مانتو تمام به پایینش بود که کله قندی بود و به قد بلندم میومد. دستی به کمرم زدم و گفتم:
- بده همینو بپوشم.
و از ترس این که باز پشیمون نشن مانتو رو گرفتم تا تنم کنم که سها گفت:
- وایسا!
زار زدم و بهش نگاه کردم که شلوار کتون لوله تفنگی سفیدمو داد دستم و گفت:
- زشته خواهر پاهات لخت باشه.
خندیدم و مانتو شلوارو تنم کردم. ستایش یه شال عنابی واسم اتو کرد و گفت:
-ووی چه جیگری بشی. الهی فدات!
خندیدم و گفتم:
- من نمی فهمم چرا دارین اینقده شلوغش می کنین؟
سها جیغ زد:
- خفه! بعد عمری از خواهرمون یه دعوت رسمی به عمل اومده، می خوای عین این عمله ها بری بیرون؟
سری تکون دادم و شالو روی سرم مرتب کردم. موهام هنوز به اندازه ای نبود که بتونم با کش یا کلیپس جمعشون کنم، واسه همین فقط جلوی سرم رو با یه کلیپس کوچیک جمع کردم تا موهام تو صورتم نریزه. یه نگاه به خودم کردم. تاپ یقه سه سانت مشکیم از زیر مانتو بیرون زده بود و گردنم رو پوشونده بود واسه همین شالم رو یه کم باز روی دوشم مرتب کردم. کیف ورنی کوچیکمو برداشتم و خواستم برم سمت در که سها باز جیغ زد:
- با این قیافه مثل میت که بیچاره مهیار سکته می کنه!
به خودم نگاه کردم. به نظر خودم خوب بودم. پوستم که خدادادی سفید بود و چشم و ابروی مشکیمم نیاز به آرایش نداشت. کلا دوست نداشتم شلوغ برم بیرون. البته اگه سها اجازه می داد! کیف آرایشیشو که تازگیا خیلی پر تر از قبل به نظر می رسید روی تخت وارونه کرد و یه رژ مایع از توشون جدا کرد و گفت:
- با این دیگه گور مهیارو کندی.
خندیدم و گفت:
- سها بی خیال، خوبم به خدا.
ستایشم گفت:
- سها به نظرم خوبه، دیگه بیشتر از این بد می شه.
اما سها بی خیال به حرفای اونا رژ مایع قرمزشو روی لبام کشید و گفت:
- اوف! ناناس!
توی آینه نگاه کردم. رژش بیشتر برق داشت تا رنگ. رو به ستایش کردم و گفتم:
- خوبه؟
ستایش شونه ای بالا انداخت و گفت:
- چی بگم؟ به نظرم اون جوری قشنگ تر بود. این زیادی پررنگه، جلف شده.
سها گفت:
- خوبه! مهیار که پولاد نیست گیر الکی بده.
ستایش دستاشو تو سینه گره کرد و گفت:
- همچین بدم نمی گه. توقع زیادیه که از یه زن بخوای خودش رو حفظ کنه و چشم همه رو دنبال خودش نکشونه؟
سها غر زد.
- زیادی مثبته.
ستایش هیچی نگفت و نگاهش فقط محو دیوار رو به رو شد. سها هولم داد سمت در و گفت:
- بدو برو صدای در اتاقشون اومد. زود باش تا پشیمون نشده.
و درو باز کرد و منو هول داد تو لابی.

با صدای بسته شدن در پشت سرم، مهیار متوجهم شد و چرخید به سمتم. اولالا! چه کرده بود رابین هود! یه تیشرت سفید ساده با شلوار لی یخی پوشیده بود و یه کت اسپرت سرمه ای اندامی هم روش تنش کرده بود. خیلی جذاب شده بود، مخصوصا این که موهاشم با ژل روی سرش به اطراف حالت داده بود.
سعی کردم فکمو از روی زمین جمع کنم و مثل همیشه عادی باشم، گر چه برق نگاه مهیار به من این اجازه رو نمی داد که به رسم همیشه بی خیال شم. از روزی که باهاش قهر کرده بودم بیشتر هوامو داشت و من حس می کردم کلا اخلاقیاتش نسبت به من تغییر کرده. دیگه اون مهیار مهربون و ساکت نبود. برقی تو نگاهش بود که یه جورایی رگه هایی از تعصب یا شایدم خشونت هویدا بود. نمی دونم، اما حس می کردم یه حس مسئولیت نسبت بهم پیدا کرده که قبلا این حس رو نسبت به هر سه مون داشت و حالا می دیدم که فقط در برابر من این جوری خودش رو محق می دونه. با سلامش به خودم اومدم که گفت:
- بانوی خوش قول! می بینم که زود حاضر شدی.
خندیدم و گفتم:
- اگه این دو تا خواهرا می ذاشتن زودترم آماده می شدم.
لبخند کجی زد و نگاه پر از تحسینش رو ازم گرفت و گفت:
- بریم؟
شونه ای بالا انداختم که یعنی آره. دستش رو جوری پشتم گذاشت که به من نخوره و با این کار به سمت آسانسور هدایتم کرد. یه لحظه از این محافظه کاریش غرق لذت شدم. سروش هیچ وقت حریمش رو رعایت نمی کرد و این شاید به این دلیل بود که منم هیچ اعتراضی نداشتم. برام عادی بود که دستمو بگیره یا دور کمرم حلقه کنه. یه لحظه از احساسات اون روزای خودم شرم کردم و تنم خیس عرق شد. باز داشتم فکر سروش رو وارد زندگیم می کردم. باز داشتم مقایسه می کردم. سرم رو تکون دادم و به مهیار که به دیواره آسانسور تکیه داده بود نگاه کردم. داشت با نگاهش موشکافیم می کرد و من از ابروی بالا جهیدش می فهمیدم که می خواد افکارم رو بخونه. لبخندی زدم و گفتم:
- نمی ری بیرون؟
به در باز آسانسور نگاه کرد و گفت:
- چرا، بریم.
بعد از خداحافظی با خاله که توی حیاط بود به سمت ماشینش راه افتادیم. سوییچش رو این دست و اون دست کرد و درو باز کرد. نمی دونم چرا، اما یه حس عجیبی داشتم! یه جور خجالت، معذب بودن از تنهایی با مهیار. خیلی وقتا اتفاق افتاده بود که با هم تنها بودیم، اما گردش و دور دور ...
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم بی خیال بوی عطر سردی بشم که فضای ماشین رو پر کرده بود و مشامم رو نوازش می داد. مهیار رو تا حالا پشت رل ندیده بودم. چرا، فقط یه بار. همون روزی که از هتل خودمون ما رو آورد این جا، ولی این قدر گریه کرده بودم که چشام باز نمی شد که قرار باشه چیزی رو ببینم، اما حالا داشتم می دیدمش که با چه ژست خاصی فرمون رو به دست گرفته و آروم تو خیابونا حرکت می کنه. چشم از پنجره به بیرون دوختم و به درختای نخلی که بی حوصله توی گرما و شرجی با باد کم جونی تکون می خوردن و محو صدای ملایم انریکو بودم که صدای مهیار غالب شد بر همه افکارم و گفت:
- خب بانو نفرمودن کجا میل دارن برن؟
شونه ای بالا انداختم و گفتم:
- چی بگم؟ شما دعوت کردی.
خندید و گفت:
- پس یعنی نظری نداری؟
ابرو بالا انداختم و گفتم:
- نچ.
عینکش رو روی چشمش تنظیم کرد و گفت:
- پس می برمت یه جای خوب که تا عمر داری یادت نره.
و من با خودم فکر کردم چه جایی می تونه باشه که یه عمر برام خاطره باشه؟
***
یه کلبه چوبی ساده. نه زیاد بزرگ و نه خیلی کوچیک. کمی با فاصله از دریا، ولی نه اون قدر که نشه بوی ضحم ماهی و خزه ها رو حس کرد و صدای امواج کم جون از گرما رو نشنید. با کفشای عروسکی سفید خالدارم تا لب شونه های مهیار بودم که حالا قدم به قدم با من به سمت کلبه راه میومد و منو به داخل هدایت می کرد.
یه نیم در چوبی که منو یاد کافه های غرب وحشی توی فیلمای وسترن مینداخت، با دستای مهیار مقابلم باز شد و من پا به درون کلبه گذاشتم. میزای کوچیک دو نفره چند گوشه رو پر کرده بود و بوی عطر قهوه و توتون کاپتان بلک هوا رو مخلوط کرده بود. مهیار کنار گوشم گفت:
- این جا بشینیم یا بریم لب ساحل؟
نگاهی دور چرخوندم و با دیدن میز چوبی توی یه گوشه دنج گفتم:
- این جا بهتر نیست؟ بیرون گرمه.
آروم گفت:
- هر چی بانو امر کنن.
و منو به سمت میز گوشه هدایت کرد. یعنی رد نگاهمو خونده بود؟ گارسون مِنو رو آورد و مهیار گرفت سمتم و گفت:
- چی دوست داری؟
بی اون که نگاه کنم به عادت همیشه گفتم:
- کوپ شکلات!
سری تکون داد و گفت:
- منم کوپ می خورم.
و سفارشو داد. دستمو زدم زیر چونم و اطراف رو دید زدم. همه چیز رنگ و بوی کلاسیک داشت. قابای چوبی، فانوسای آویزون، گیلاسای برگشته بالای اپن، حتی شمعدونای کوچیک روی هر میز که با فندک گارسون روش می شدن و بعد از هر دیدار باز خاموش می شدن. نگاهم از در پشت سر مهیار که رو به دریا باز می شد سر خورد روی صورت مهیار که با لذت مشغول نگاه کردن به من بود. دستمو از زیر چونم برداشتم و خجولانه از این مچ گیری سرمو زیر انداختم که باعث خنده مهیار شد. نگاه کردم و با احساس این که داره مسخرم می کنه لبامو جمع کردم که به جلو خم شد و گفت:
- اخم نکن دیگه.
و بعد نگاهشو از صورتم گرفت. حس می کردم معذبه. خیره شده بود به میز مقابلش و سعی داشت با حرکات بی قرارش مقابله کنه. آروم به جلو خم شدم و گفتم:
- مهیار؟
سرش رو بلند کرد و نگاهشو به چشام دوخت. نمی دونم چرا حس کردم زیادی مظلوم نگام می کنه. آروم لبخند زدم و گفتم:
- چیزی شده؟
سری تکون داد و سعی کرد نگاه غمگینش رو پشت لبخندش مخفی کنه و گفت:
- نه! چی می خواستی بشه؟
این بار من سر به زیر شدم و گفتم:
- راستش ... این دعوت یه کم ... یه کم برام غیر منتظره بود!
سکوتش که طولانی شد سرمو بلند کردم و نگاش کردم. نگاهش رنگ خاصی داشت. یه جور دلواپسی! نمی دونم هضم احساسش برام سخت بود. خوندن چشای پاک اون برای منی که حس می کردم زندگیم تو دستای خیانتگر سروش له شده سخت بود. منی که خودم رو گناهکار می دونستم و شاید این حس عذاب تا ابد توی دلم می موند که چرا با سروش موندم. آروم گفت:
- نمی دونی چرا این جایی؟
سرمو به علامت نفی تکون دادم. که لبخند آرومی زد و گفت:
- برمی گردم.
و بلند شد و رفت. با نگاهم متعجبم دنبالش کردم که رفت سمت پیشخون و چیزی به مسئول کافه گفت و برگشت سمت من. همچنان داشتم با نگاهم کنکاشش می کردم که خندید و گفت:
- چیه؟
چشامو ریز کردم و گفتم:
- پس لابد این دعوت دلیل داشته، آره؟ نمی خوای ...
که گارسون به میزمون نزدیک شد، اما به جای سینی حاوی کوپ شکلات، یه کیک شکلاتی خیلی کوچیک روی میز قرار گرفت و کلی شمع زیر که روی کیک رو پر کرده و حدس زدم که تعداد شمع ها باید بیست و یکی باشن. چشای از تعجب گشادم رو به صورت خونسرد و راضی مهیار دوختم که دست به سینه مقابلم نشسته بود و با لذت به هیجان من نگاه می کرد. لبام برای گفتن چیزی از هم باز می شد و قادر نبودم احساسمو بیان کنم. عاقبت تنها حرفی که تونستم بزنم این بود که...
- تو ... تو از کجا ...
خندید و گفت:
- خواهرا توطئه کردن!
و قهقهه زد. تازه داشتم معنی نگاهاشونو می فهمیدم. خنده های سر صبحونشون، بیرون رفتن ستایش، لبخند ژکوند سها!
وای خدایا چرا این قدر فراموشکار شده بودم؟! چرا یادم نبود؟! رو به مهیار گفتم:
- من ... من اصلا یادم نبود که ...
ساعدشو روی میز تکیه داد و بهم خیره شد و گفت:
- شرمنده ندا، منم نمی دونستم. یعنی توی این مدت این قدر درگیر بودم که فکرم نمی کردم تولدت توی بهار باشه. اگه زودتر می دونستم حداقل با یه جشن کوچیک سر و تهش رو هم نمیاوردم.
و من گیج بودم از این حسی که مهیار نسبت به تولد من داشت و من نمی خواستم درک کنم چرا به خاطر ندونستن تولد من شرمنده اس! نمی خواستم باور کنم که هنوزم کسی توی دنیا هست که من براش ارزش دارم. که بود و نبودم براش مهمه که روز تولدم براش این قدر ارزش داره که از کارش بزنه، به خاطرم لباس شیک بپوشه، به خاطر من میز رزرو کنه و گوشه دنج یه کافه روزی رو برام بسازه که تا آخر عمر فراموشش نکنم. راست می گفت! واقعا امروز روزی بود که اگر می خواستم هم نمی تونستم از یادش ببرم. بینیمو بالا کشیدم و بغض توی گلومو ندید گرفتم و گفتم:
- نمی دونم چی بگم. واقعا شوکه شدم.
لبخند مهربونی زد و آروم گفت:
- ندا، ارزش تو برای ... ما بیشتر از این حرفاس.
و نمی دونم چرا دوست داشتم بعد از "برای" از ضمیر "من" استفاده کنه نه "ما"! به احساس احمقانم پوزخند زدم و سعی کردم تمرکزم رو بذارم روی دستای مردونه مهیار که در حال روشن کردن شمع های روی کیک کوچیک شکلاتیم می چرخید.
توی جشن دو نفرمون خیلی چیزها بود. آرامش بود و سکوت و خنده های زیرزیرکی من و شوخی های غیر منتظره مهیار و یه جعبه کوچیک سرمه ای رنگ که دورش رو نوار قرمز خوشرنگ پیچیده بود. اون قدری که اون روز و اون ساعت هیجان داشتم شاید توی مجلل ترین تولدایی که بابا برام می گرفت این قدر ذوق زده نبودم. بابا! چقدر دلم براش تنگ بود!
یه دستبند با قلبا و قفل و کلیدای ریز و کوچیک که بهش آویز بود و به قفلشم یه قلب تپل با یک کلید وصل شده بود که مهیار بیشتر ذوق پوشیدنش رو داشت تا خودم. عاقبت هم این قدر دستش لرزید که خودم مجبور شدم قفلش رو ببندم.
صدای امواج دریا که کم کم با غروب عجین می شدن و نسیمی که می وزید، امواج رو هم سر حال آورده بود و با شیطنت بیشتری روی ماسه ها می لغزیدن، سکوت دو نفرمون رو می شکست. مهیار باز کننده صحبت بود:
- ندا!
- هوم؟
- چی شد که به فکر این جا افتادی؟
نفس عمیقی کشیدم. برام عجیب بود که مثل دفعات قبل تند نمی شدم و بهم بر نمی خورد. برام عجیب بود که دلم نمی خواست سرش داد بزنم و از این حرفش نمی شکستم و بغض نمی کردم. آروم گفتم:
- زندگیم سخت شده بود مهیار. نه فکر کنی لوسم و تحمل ندارم، نه! اما احساسات توی زندگی منِ ساده نقش اول رو داشت. منی که تنها مرد زندگیم بابام بود که محبتش رو ازم دریغ کرده بود. مامانم رو ازم گرفته بود. منی که بابام برام فقط حکم یه دلخوری بزرگ رو تو زندگیم داشت. مهمونی های اجباری، درس اجباری، کلاس اجباری. سر همین ساز زدنم کلی اذیتم کرد تا یاد گرفتم. بعدشم که دید واقعا استعداد دارم بی خیال شد و چیزی نگفت، اما همیشه سر این موضوع مشکل داشت و هر دفعه یه بحثی پیش می کشید.
نفس عمیقی کشید و آروم گفت:
- می فهمم.
کمی سکوت کردم و بعد ادامه دادم:
- قبول دارم که سروش مردی نبود که بخوام بهش تکیه کنم. خودمم می دونستم که سروش مردیه که می خواد من تکیه گاهش باشم، اما کمبود زندگیمو می خواستم با اون جبران کنم. سروش برام ابزاری بود برای انتقام گرفتن از بابا. از بابایی که همه دلخوشیامو گرفته بود ازم و من با لج کردن با خودم و زندگیم می خواستم از اون انتقام بگیرم.
لبخندی زدم و به گذشته پوچ خودم پوزخند زدم. مهیار چند قدم برداشت و مقابلم ایستاد و گفت:
- الان چی؟
لبخند محوی زدم و گفتم:
- تو چی فکر می کنی؟
چهرش سخت شد و گفت:
- فراموشش کن ندا. بریز دور این گذشته رو. می دونم اذیت شدی. برات خیلی سخت بود. می دونم، اما فراموشش کن. حالا که اومدی، حالا که یه زندگی جدید رو شروع کردی، پس خودت رو از اول بساز.
سرمو زیر انداختم و لبخندم پررنگ تر شد. چرا باید براش این قدر مهم می شدم که بخواد همه تلاشش رو برای نو شدن من بکنه؟ از روز اول که دیدمش تنها پشتیبانم بود. نه که کسی رو نداشته باشم که براش مهم باشم، نه! اما مهیار جنس احساس و حمایتش نسبت به من فرق می کرد. با صداش به خودم اومدم که گفت:
- یه سورپرایز دیگم واست دارم.
چشام برق زد و گفتم:
- امروز دیگه ظرفیتم تکمیله مهیار.
خندید و گفت:
- هنوز کجای کاری؟
و بعد بهم دقیق شد و گفت:
- تا شما روسریتو درست کنی من برگشتم.
و بعد با دو انگشتش شالمو که باد به بازی گرفته بود کشید جلوتر و روی شونم مرتبش کرد و بعد دوید سمت در پشتی کافه. یه لحظه بهتم زد! هیچ وقت فکر نمی کردم مهیار روی این مسائل حساس باشه! انگاری خلقیات پولاد روی اینم اثر داشت.
تا زمانی که برگشت من همچنان توی فکر بود و معذب از این که چرا خودم مراقب نبودم. لبمو جویدم تا باقی مونده اون رژ جیغ رو پاک کنم و به مهیار نگاه کردم که با قدمای بلندش تقریبا داشت به سمتم می دوید. بهم که رسید یه نفس عمیق کشید تا حالش جا بیاد و بعد نشست روی ماسه ها و دستمو کشید تا منم کنارش بشینم. از این کاراش خندم گرفته بود. با این مانتو نشستن روی ماسه ها، چه شود!
یه جعبه تقریبا بزرگ دستش بود که داد دستم و نفس بریده گفت:
- بازش کن.
خندیدم و گفتم:
- این چیه دیگه؟
دستاشو به پشت تکیه داد و گفت:
- واقعا کادو خریدن واسه شما خانوما کار سختیه.
همین طور که روبان جعبه رو باز می کردم گفتم:
- تو که کادوتو دادی؟
خندید و گفت:
- اونو تو مرحله آخر خریدم. از صبح تا حالا دارم یه ریز می خرم.
با دیدن جعبه پر از خرت و پرت نمی دونستم بخندم یا تعجب کنم. یه دنیا خرید کرده بود! از ساعت و کلیپس و گوشواره و رژ لب، تا روسری و خرس کوچیک عروسکی و حتی یه جفت جوراب گل منگلی. با دیدن جورابا خنده از دستم در رفت و میون قهقهه هام گفتم:
- این چیه دیگه؟
خجالت زده گفت:
- خب خوشگل بود خریدمش دیگه!
خندمو قورت دادم و گفتم:
- واقعا نمی دونم چی بگم مهیار. درست همونی که گفتی، یه خاطره ای برام ساختی که تا آخر عمر از یادش نمی برم.
نگاهش سخت شد. به سمت دریا خیره شد و صدای زیر لبش میون امواج گم شد که گفت:
- منم تو این خاطرات جایی دارم؟!
و من مبهوت از این حس محزون صداش با خودم فکر کردم، "واقعا جای مهیار توی زندگی من کجاست؟"