♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

با صدای زنگ موبایلم بیدار شدم. فکر کردم آلارم گوشیمه، ولی وقتی نگاش کردم دیدم پولاده که داره زنگ می زنه. تو صدم ثانیه نشستم تو تخت و به ساعت نگاه کردم. خاک بر سرم، دیرم شد! جواب دادم و بدون این که اجازه بدم حرف بزنه گفتم:
ـ پنج مین دیگه میام.
صدای خندشو که شنیدم خیالم راحت شد. گفت:
ـ باشه، منتظریم.
سریع صورتمو شستم و بدون این که خشک کنم مانتو و شلوارم رو پوشیدم. روسریمو برداشتم و رفتم جلوی آینه که با دیدن قیافم آه از نهادم بلند شد. موهام وز و سیخ سیخ شده بود. لعنت به این شرجی کیش! وقت سشوار و اتو کردن نداشتم. ولی نمی تونستم با اون وضعیت برم بیرون. موهام معلوم بود و خیلی ضایع می شد. بی خیال روسری شدم و مقنعم رو برداشتم و تند تند اتو کردم. خدا رو شکر کردم که اون روزی که می خواستیم فرار کنیم نیما به اون دخترا چادر و مقنعه داده بود و الان این مقنعه به دردم خورد. موهامو بالای سرم جمع کردم و جلوی موهام که کوتاه تر بود گیره زدم که از مقنعه نزنه بیرون.
چهار دقیقه گذشته بود. فقط وقت رژ زدن و پوشیدن کفش داشتم. همون طور که به طرف در می رفتم بدون آینه رژ زدم و کفشمم پوشیدم و درو باز کردم.
پولاد کنار دیوار شیشه ای ایستاده بود. منو که دید با ابروهای بالا رفته اومد جلو و گفت:
ـ دقیقا پنج مین!
نگاهی به لابی کردم و گفتم:
ـ پس ایلیا و مهیار کجان؟
کیف چرمشو برداشت و به طرف آسانسور رفت و گفت:
ـ ایلیا گفت پنج مین دخترا، یعنی نیم ساعت و چون عجله داشتن رفتن.
امان از دست این ایلیا! با لبخند دنبالش رفتم. در آسانسور رو نگه داشته بود تا من اول وارد شم. وقتی دکمه همکف رو زدم برگشتم به طرف آینه ببینم چیکار کردم؟ رژ لبم که بد نبود. مقنعم هم خیلی خوب بود. موهامم اون قدری پیدا نبود که وضعیت داغونش معلوم بشه. خیالم که از قیافم راحت شد. نفس عمیقی کشیدم و برگشتم به سمت پولاد که نگاه خیرشو غافلگیر کردم. ولی اون خیلی ریلکس نگاشو ازم گرفت.
سر خیابون شرکت بودیم که پولاد مسیرشو عوض کرد. با تعجب نگاش کردم که گفت:
ـ اول می ریم خرید. هیچی تو شرکت نداریم.
جلوی یه فروشگاه بزرگ نگه داشت. یه چرخ دستی بزرگ برداشت و رفت به سمت قفسه های مواد غذایی. مونده بودم چی می خواد بخره که این چرخ بزرگ رو برداشته؟ بی حرف دنبالش راه افتادم. مستقیم رفت تو قفسه های بیسکویت و کیک. با دقت چند مدل کیک رو برداشت. بعد هم چهار تا جعبه ی بیسکویت برداشت. داشت دنبال یه چیزی می گشت که انگار پیدا نمی کرد. یهو برگشت به سمت منو گفت:
ـ ببین های بای پیدا می کنی.
یه کم چشم چرخوندم که پیداش کردم. دو سه تا برداشتم و بهش دادم که اومد به سمتم و تقریبا قفسه ی های بای رو خالی کرد تو چرخ دستی. با بهتی که تو صدام بود گفتم:
ـ چیکار می کنی؟
سرشو بلند کرد و جدی بهم نگاه کرد. گفتم:
ـ می خواین همه ی اینا رو بخورین؟
با صدا خندید و گفت:
ـ خانوم بهتره بدونی همکارات سه تا پسر شکمو هستن.
بعد هم با همون لبخند چرخ دستی رو هل داد به سمت یخچال های فروشگاه.
قبل از این که برسه به یخچال ایستاد و از کنار یه ستون دو تا شِل رانی هلو و پرتقال برداشت و بین اون همه بیسکوییت و کیک جا داد.بعد هم رفت به طرف یخچال و تا می تونست آب میوه برداشت. انگار داشت برای یه سوپری خرید می کرد. خدا رو شکر کردم فروشگاه خلوت بود و کسی نمی دیدمون.
فکر می کردم خریدش تموم شده، ولی بازم چرخ رو هل داد به سمت یکی از قفسه ها. همون طور که به جعبه های کافی میکس نگاه می کرد گفت:
ـ اگه چیز خاصی می خوری بردار.
ـ نه مرسی، شما به اندازه کافی برداشتی.
خندید و بهم نگاه کرد و گفت:
ـ ببین، شکم تو کار ما از همه چیز واجب تره. آدم گشنه دین و ایمون نداره.
نفسمو با صدا بیرون دادم و سعی کرد بی خیال بشم. یه جعبه کافی میکس برداشت و زیر لب گفت:
ـ پیداش کردم.
بعدم رو کرد به من و گفت:
ـ اینم سفارش آقا ایلیاست. فقط از این مارک و از این طمع می خوره.
جعبه رو گذاشت تو چرخ و دوباره راه افتاد. ای خدا دیگه چی می خواست؟! دیگه کلافه شده بودم. منو کله سحر بیدار کرده بود که بیاد تنقلات بخره. جلوی قفسه ی چیپس و پفک ایستاد و گفت:
ـ من از این قسمت فروشگاه بیشتر از همه جا خوشم میاد.
بعد هم مثل یه بچه که تو پارک ولش می کنی و ذوق زده می شه، با لبخند رفت به طرف پفکا. تقریبا ده تا پفک و ده تا چیپس برداشت. داشتم از خجالت آب می شدم. یه لحظه تو دلم دعا کردم کاش یه بچه باهامون بود و حداقل می گفتیم داریم برای این بچه خرید می کنیم. چیپس و پفکا دیگه تو چرخ جا نمی شد. چند تاشو داد دست من و چند تاشو خودش دست گرفت. فکر کنم اگه چرخ بازم جا داشت، بازم می خواست خرید کنه!
بالاخره رضایت داد بریم به سمت صندوق. خدا رو شکر اون جا هم زیاد شلوغ نبود. چیزایی که دستم بود رو سریع گذاشتم روی ریل و خواستم فرار کنم که یه پلاستیک گرفت جلوم و گفت:
ـ اینا رو جدا جدا بذار تو هر پلاستیک.
و خودش مشغول خالی کردن چرخ شد. ناچار، کاری که گفته بود رو انجام داد. تقریبا یه ربع طول کشید تا مسئول صندوق خریدا رو فاکتور کرد.
همه ی خریدا رو گذاشتیم تو ماشین و راه افتادیم. وقتی اومد نشست تو ماشین یه های بای باز کرد و یکیشو برداشت و به منم گفت:
ـ تا می رسیم اینو بخور.
یه چشم غره بهش رفتم و های بای رو ازش گرفتم. واقعا که این مردا به جز شکمشون به هیچی فکر نمی کنن! یعنی نمی تونست دو دقیقه تا شرکت صبر کنه؟ فقط دو تا خیابون فاصله داشت.
اولین روز کاریم تو شرکت واقعا برام خاطره انگیز شد. اول که رفتیم فروشگاه، بعد هم مجبور شدم با منشی شرکت همه ی خریدا رو توی کابینتای آشپزخونه ی نقلی شرکت جا بدم. آخرشم مجبور شدم میزی رو که پولاد بهم داد رو تمیز کنم. چی فکر می کردم و چی شد! تصور می کردم میام شرکت و مثل یه کارمند کارامو انجام می دم. ولی الان شدم مثل یه کلفت. البته کلفت که نه، ولی خب خسته شدم. من از این کارا خوشم نمیومد. یعنی چی؟ مگه من آبدارچیم که باید میز تمیز کنم یا برای شکم این سه تا برم خرید؟ لابد فردا هم باید برم براشون چایی دم کنم!
زیر لب با خودم غر می زدم و وسایل کمی که روی میز بود رو مرتب می کردم. میزم توی یه اتاق کوچیک بود. به جز میز، یه گلدون خوشگل و دو تا صندلی و یه کامپیوتر هم توی اتاق بود. یه پنجره کوچیکم داشت. در اتاق باز می شد به سالن اصلی که میز منشی هم دقیقا رو به روی در اتاق بود. اسپلیت بالای سر منشی بود که منم مجبور بودم در اتاق رو باز بذارم که باد کولر به اتاق منم بیاد. و این یعنی این که نمی تونستم حریم شخصی داشته باشم. زیاد از وضعیتم راضی نبودم. یه کم تو ذوقم خورده بود. ولی خب نمی تونستم تو این شرایط انتظار بیشتری داشته باشم. تازه وقتی به این فکر می کردم که مهیار و ایلیا هر دو با هم یه اتاق داشتن، به خودم امیدواری می دادم که حداقل تو اتاقم تنهام.
پولاد هم یه اتاق جدا داشت که مرتب تر و شیک تر از همه ی اتاقا بود. اینم به این خاطر بود که مهموناشون بیشتر تو اتاق پولاد رفت و آمد داشتن.
مهیار و ایلیا صبح مستقیم رفته بودن سر پرژه و پولادم داشت با تلفن صحبت می کرد. همین طور که حرف می زد یه ریز راه می رفت. از اتاق خودش به اتاق مهیار. و از اتاق مهیار به آشپزخونه. بعد یه چرخ تو لابی می زد و دوباره می رفت اتاق خودش. تقریبا بیست دقیقه با یه آقایی بلند بلند حرف زد و مدام راه رفت. انقدر راه رفت که من به جای اون سر گیجه گرفتم.
منشی یه دختر جوون بود با تیپ ساده. اسمش ریحانه صادقی بود. دختر ساده ای بود که زود باهام صمیمی شد و بهم گفت با اسم کوچیک صداش کنم. بیست و پنج سالش بود و متاهل. گفت که فوق دیپلم کامپیوتر داره و چند ماهه این جا مشغول شده.
کم کم از راه رفتن پولاد عصبی شده بودم. دوست داشتم برم دستشو بگیرم و بنشونمش روی صندلی که نتونه راه بره. خب بچه بشین یه جا حرف بزن، چرا دیگه راه می ری؟! با حرص به پولاد نگاه می کردم که صحبتش تموم شد و به اتاق من اشاره کرد و رو به ریحانه گفت:
ـ برنامه ی تدکار رو سیستم اون اتاق نصبه؟
منشی یه کم فکر کرد و گفت:
ـ فکر کنم نصب باشه. می خواین چک کنم؟
ـ نه، خودم می بینم.
و راه افتاد به سمت اتاق من. دستمو از زیر چونم برداشتم و صاف نشستم. اومد تو اتاق و صندلی رو آورد کنار میز من و سیستمو روشن کرد. دوست داشتم بهش یه خسته نباشید جانانه بگم. چطور بعد از اون همه راه رفتن و حرف زدن می تونست روی پا بند بشه؟
بعد از روشن شدن سیستم، یه برنامه باز کرد و شروع کرد. دقیقا یک ساعت و ده دقیقه در مورد اون برنامه و کاراییش بدون وقفه حرف زد. فقط هر چند لحظه ساکت می شد که من یه چیزایی رو نت برداری کنم. واقعا بهش میومد استاد باشه. تمام مدت بدون هیچ لبخند مهربونی، جدی و با جذبه، و بدون این که بهم نگاه کنه، همه چیزو مو به مو برام توضیح داد و در آخر ازم پرسید مشکلی دارم یا نه. وقتی مطمئن شد همه چیزو یاد گرفتم یه برگه بهم داد که با برنامه تدکار تنظیمش کنم. زیر نگاه سنگینش سعی کردم بی عیب کارمو انجام بدم. وقتی تموم شد، لبخند زدم و نگاش کردم. دستاشو بغل کرده بود و با اخم کوچیکی زل زده بود به مانیتور. با سر تایید کرد و بلند شد و گفت:
ـ فکر کنم برای امروز کافی باشه. اگه می خواین می تونین برگردین هتل. منم دارم می رم سر پروژه.
و بعد هم رفت تو اتاقش و کیفشو برداشت و خداحافظی کرد و رفت. از رفتارش دلخور شدم. حتی یه تایید خشک و خالی هم از کارم نکرد. ولی فکر کنم جلوی ریحانه بود که این طوری رسمی باهام حرف می زد.
کیفمو برداشتم و از ریحانه خداحافظی کردم و رفتم هتل. واقعا خسته شده بودم. انگار کوه کنده بودم. تا رسیدم هتل ساعت دوازده بود. یه دوش گرفتم و روی مبل ولو شدم. ندا و سها داشتن تو آشپزخونه غذا درست می کردن. سها که بیشتر شیطنت می کرد و به قول ندا فقط تو دست و پا می چرخید. همون طور که داشتم براشون توضیح می دادم چه اتفاقاتی تو شرکت افتاده، چشمام گرم شد و خوابیدم