♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

با صدای جیغ ندا، منو سها سریع به طرف حموم هجوم بردیم. ندا جیغ جیغ می کرد و یه چیزایی شبیه شورت و بی فرهنگ و کثافت می گفت.هر چی هم منو سها در می زدیم توجهی نمی کرد و یه ریز داد و بیداد می کرد. یه دفعه در با شدت باز شد و ندا لخت جلومون ایستاد! بعد فهمید تو چه وضعیتیِ و دستپاچه حولشو پیچید دورش. صورت سفیدش مثل لبو قرمز شده بود.
_ندا جان چی شده؟ چرا عصبانی هستی؟
_بیا اینجا رو ببین ستایش. ببین این بی فرهنگا چه کثافت کاری کردن.
اینا رو می گفت و به کف حمام اشاره می کرد. سرمو بردم تو حمام و با چشم دنبال یه چیز خیلی بد گشتم، که چشمم خورد به یه لباس زیر مردونه ی فسفری رنگ!!!
یعنی ندا برای این شورت انقدر جیغ زد؟! سها هم مثل من کله اش رو کرده بود تو حمام. یه نگاه به سها کردم و اونم همزمان برگشت طرف من. من و سها دیگه نتونستیم جلو خنده امونو بگیریم و زدیم زیر خنده. انقدر خندیدیم که اشک از چشمامون می اومد. ندا هم مثل بچه ها پاشو می کوبید به کف حمام و مارو دعوا می کرد.
_بسه! کجای این لباس زیر مسخره خنده داره؟! حالمو به هم زدین.
سها با خنده گفت:
_ندا اول فکر کردم ماری چیزی نیشت زده. بعد که گفتی کثافت فکر کردم این پسرا حمام رو جای توالت اشتباه گرفتن.
_وای سها منم همین فکرو کردم. همچین گفتی بی فرهنگ انگار چی شده!
ندا عصبانی دست زد به کمرشو گفت:
_کسی که شورتشو می ذاره تو حمام، از نظر شما با فرهنگه؟!
دیدم خیلی عصبانیِ گفتم:
_قربونت برم! خون خودتو کثیف نکن، الان درستش می کنم.
رفتم یه پلاستیک آوردم و بهش دادم. اونم با احتیاط و کمترین برخورد دستش با شورت، اونو گذاشت تو نایلون و داد به من و گفت:
_زود منهدمش کن. این از همه وسایل بیشتر بوی مرد می ده.
_باشه بابا. به کارم واردم.
خیالش راحت شد و درو بست. بلند گفتم:
_ندا جون قربون دستت، یه دستی به سر و گوش اون حمام هم بکش. بوی مرد می ده.
اینو گفتم و دوباره با سها زدیم زیر خنده. صدای غرغر ندا هم از داخل حمام می اومد.خواستم برم شورت رو بندازم تو سطل زباله، که سها خودشو به من رسوند و پلاستیک رو از دستم گرفت و گفت:
_نه، ننداز دور.
_اونوقت چرا؟! نکنه می خوای یادگاری نگهش داری؟!
همینطور که با چشمای شیطون پلاستیک رو نگاه می کرد، گفت:
_نه بابا...
و خندید و ادامه داد:
_ولی شاید یه روز به درد بخوره!
از این چشما و این خنده معلوم بود می خواد یه آتیشی بسوزونه!
_سها بی خیال. بده به من تا ندا نیومده دارمون نزده.
_ ندا رو ولش کن. به این فکر کن که این می تونه مال کی باشه!
با اخم ساختگی گفتم:
_به تو چه مال کیه؟ بده به من.
_نوچ، نمی دم!
منو باش فکر می کردم ازم حساب می بره. مثل بچه ها ابرو می انداخت بالا و لج می کرد. رفت در بالکن کوچیکی، که درش توی آشپزخونه باز می شد رو باز کرد، و پلاستیک رو گذاشت پشت در. می دونستم آخر با این شورت شر به پا می کنه! یادم باشه تو یه فرصت مناسب بندازمش دور.
رفتم رو مبل نشستم و گفتم:
_ولی سها خودمونیما، این ندا هم عجب هیکلی داره ها!
سها که انگار تازه یادش اومده بود، اومد روبروی من و با ذوق گفت:
_آره دیدیش؟! اصلاً حواسش نبود جلوی ما لخت ایستاده!
تا ندا اومد کلی گفتیم و خندیدیم. وقتی هم اومد بیرون کلی سر به سرش گذاشتیم و اذیتش کردیم. آخرین نفری که از حمام اومد بیرون، من بودم و دیدم که دوتاشون بیهوش شدن. پتو رو دادم روشون و خودم هم رفتم خوابیدم. با اینکه هنوز احساس می کردم تختم مردیه و بوی مرد می ده! همیشه بدم میومد مرد روی تختم بخوابه و یا من جایی بخوابم که مرد بوده.هیچ مردی حق نداشت پا تو اتاقم بذاره، چه برسه که رو تختم بشینه. تنها مردی که تو اتاق من رفت و آمد داشت بابام و شایان بودن.
ولی حالا مجبورم تو جایی بخوابم که معلوم نیست چند نفر خوابیدن. هتل قبلی خیلی تمیز بود و مرتب می اومدن ملافه ها رو تعویض می کردن و منم خیالم از بابت تمیزیش راحت بود. ولی اینجا اصلاً بهش نمی خورد از این کارا بکنن. سعی کردم این فکرا رو از سرم بیرون کنم. چون مجبور بودم! مجبور بودم این سختی ها رو تحمل کنم. معلوم نبود تا کی و چقدر باید دور از خونه و بابا زندگی کنیم؟! پس باید به این چیزا توجهی نکنم و به همین زندگی قانع باشم.
***
نمی دونم خواب می دیدم یا بیدار بودم؟! یه صداهایی می اومد مثل صدای سگ و گربه. بعدم سوت و بوق ماشین. کم کم ریتم گرفت. همچین ریتمش باحال بود که تو تخت به حالت رقص بدنمو تکون می دادم. اصلاً نمی فهمیدم چیه و صدا از کجاست. سها داد زد و گفت:
_ستایش خامونش کن اون لامصبو!
اینو که گفت تو جام سیخ نشستم. بازم سها آهنگ گوشیمو عوض کرده بود. این دختر آدم نمیشه. خیلی وقت بود از این کارا نکرده بود، ولی بازم شروع کرد!
فرناز بود. یه نگاه به ساعت کردم دیدم ساعت دهِ. یه لحظه فکر کردم ده شبه، چون پرده ها رو کشیده بودیم. ولی ساعت گوشیم 10am رو نشون می داد.گوشی رو جواب دادم:
_سلام.
_سلام. معلوم هست کجایی؟ چرا انقدر دیر جواب دادی؟
_خواب بودم.
_بمیری تو ام که دنیا رو آب ببره، تو رو خواب می بره.
_حالا کجای دنیا رو آب برده؟
_کوفته!
یه دفعه تن صداش کم شد و گفت:
_ستایش داریم میریم شیراز.
_خب برین، به سلامت.
_ستایش میگم داریم میریم شیراز. برای همیشه، منو ماهگل.
چشمام که بسته بودم تا خوابم نپره، تا آخرین حد باز شد!
_چی گفتی؟! برای همیشه؟! چرا؟! تو که می خواستی تهران بمونی. مگه نمی خواستی بری سر کار؟ فرناز ماهگل خوبه؟ چیزیش شده؟!
داد زد و گفت:
_آروم بگیر تا منم حرف بزنم!
_خب بگو.
_بابام زنگ زد و گفت باید برگردیم. می گه دیگه درست نیست منو ماهگل تنها تو تهران باشیم. ماهگل هم میگه بابا راست میگه. اونم می خواد برگرده شیراز. میگه دلم تنگ شده برای شهرم. نمی دونم چی کار کنم ستایش؟ حرفاشونو قبول دارم ولی منم دوست دارم تهران بمونم.
_فقط یه راه داری.
_چه راهی؟
_شوهر کن!
انتظار داشتم داد بزنه و بهم فحش بده، ولی صداش آرومتر شد و گفت:
_مرض!
این که فحش داد عادی بود، ولی این صدای غمگین از فرناز بعید بود!
_فرناز چیزی شده؟ چرا انقدر دپرسی؟
_دوساعته دارم قصه لیلی و مجنون میگم؟ ماهگل داره همه وسیله هامونو جمع می کنه. بابا فردا داره میاد تا ما رو برگردونه.
-شوخی می کنی!
_ستایش انگار هنوز خوابیا.
_خب یه کاری کن. یه چیزی بگو. نمی دونم برای بابات دلیل بیار.
_ستایش من باید برم. مامانی صدام می کنه. فعلا بای.
_باشه، ولی منم در جریان بذار. سلام برسون به ماهگل.
_اوه اوه نگو که ماهگل به شدت از دستتون ناراحته. باباتون اومد اینجا و براش همه چیزو گفت. من برم که الان میاد تو اتاق، بابای.
با عجله گوشی رو قطع کرد. خیلی بد شد. با نبود فرناز تو تهران، خیلی تنها می شدم. کاش می تونستم کاری بکنم. باید یه راهی باشه.
سها با صدای خواب آلود گفت:
_چی شده؟
براش همه چیزو گفتم. اونم خواب از چشماش پرید و نشست رو تخت و داشت فکر می کرد. یهو بشکن زد و گفت:
_ستایش مگه نگفتی نیما داره یه شرکت تأسیس می کنه؟
_آره. خب که چی؟
_خب فرنازم می تونه اونجا استخدام کنه و شاید بابای فرنازم راضی بشه بمونه تهران.
_آی کیو، به نظرت نیما با فرناز کنار میاد؟
ندا از زیر پتو گفت:
_آره کنار میاد.
تخت ندا پشت سر من بود. برگشتم طرفش و گفتم:
_بیداری؟! تو از کجا می دونی کنار میاد؟
_اون شب گودبای پارتی بود، وقتی که بالن روشن می کردیم، یادتونه؟
_آره. خب که چی؟
_اون شب نیما بالن رو به یاد فرناز روشن کرد!
خندیدم و گفتم:
_توهم زدی! این دو تا سایه همو با تیر می زنن. امکان نداره.
سها هم حرف منو تأیید کرد و گفت:
_آره ندا. تو فقط یه بار دیدیشون، که اون یه بارم با هم خوب بودن. بقیه مواقع همه اش دارن کل کل می کنن.
ندا از رو تخت پا شد و همونطور که به طرف دستشویی می رفت گفت:
_ولی من مطمئنم بینشون یه چیزایی هست. حس ششم من هیچ وقت اشتباه نمی کنه!
با حرف ندا رفتم تو فکر. تموم حالات و رفتار نیما و فرناز رو تو روزای آخری که با هم بودیم به یاد آوردم. منم احساس کرده بودم یه چیزایی هست. رفتارشون خیلی با هم عوض شده بود. کمتر سر به سر هم می ذاشتن و بیشتر در برابر هم کوتاه می اومدن. به سها گفتم:
_یعنی ممکنه نیما و فرناز همدیگه رو دوست داشته باشن؟
_چی بگم؟ از نیما هر چی بگی برمیاد. خب یه زنگ بزن به نیما یه سر گوشی آب بده.
شماره نیما رو گرفتم. بعد از چند تا بوق گوشی رو برداشت. یه کم صداش گرفته بود. اولش فکر کردم خواب بوده، ولی بعد فهمیدم نه. انگار تو اداره ای چیزی بود. وقتی از فرناز ازش پرسیدم، اول ساکت شد بعد گفت:
_من کاری به کار اون ندارم. به من چه کجاست، کجا نیست؟!
نیما زیاد رو به راه نبود و زود تلفن رو قطع کرد. ندا و سها هم با خنده نشسته بودن و به مکالمه ی منو نیما گوش می دادن. وقتی قطع کردم هردوشون شروع کردن به خوندن:
_"بادا بادا مبارک بادا...ایشالله مبارک بادا!"
***
اون روز همه اش فکرم پیش فرناز و نیما بود. سها و ندا هم همه اش می گفتن که این دوتا یه سَر و سِری با هم دارن. کاش حداقل تهران بودم. اینطوری شاید می تونستم یه کاری بکنم.
بعد از ناهار با بچه ها تصمیم گرفتیم بریم خرید. آخه هیچی تو یخچال نبود. تو فروشگاه کلی اذیت کردیم. هیچ کدوم تجربه ای تو خرید نداشتیم و سر هر چیزی که می خواستیم بخریم، کلی معطل می کردیم. نصف چیزایی رو که خریدیم اضافه بود و برای سرگرمی بر می داشتیم. یکی اش هم لپ لپی بود که ندا برداشت و می گفت آرزوشِ یکی از اینا رو بخره و منو سها چقدر مسخره ش کردیم. بدتر اینکه همونجا، وسط فروشگاه لپ لپ رو باز کرد. آخ که قیافه اش چقدر دیدنی بود بعد از دیدن یه سی دی کارتون و چند تا اسباب بازی پلاستیکی!
از سها هم نگم بهتره. کلی شکلات تلخ خرید با مارکهای مختلف.
شب رفتیم کنار ساحل، همون نزدیک هتل. محوطه هتل برعکس داخلش فوق العاده بود. آدم دوست داشت همه اش قدم بزنه. هم دریا بود هم سرسبزی.ساحل اون قسمت از دریا صخره ای بود و صخره های کوچیک و بزرگی توی ساحل دیده می شد که زیبایی اونجا رو بیشتر می کرد.
چند روز از رفتن ما به اون هتل می گذشت. به محیط اونجا عادت کردیم و دیگه به شرایط سختش غر نمی زدیم.
تو این چند روز با پسرا زیاد برخورد داشتیم. مهیار خیلی هوامون رو داشت. پسر با معرفتی بود و خیلی احساس مسئولیت می کرد. تا مارو می دید می گفت:
"چیزی نمی خواین؟ کاری ندارین؟"
دیگه هم از اون اتفاق حرفی نزد. فکر کنم اونم مثل ما می خواست زودتر اون جریان رو فراموش کنه. سها و ندا هم خیلی بهتر شده بودند. شبای اول سها تو خواب حرف می زد و ناله می کرد، ولی کم کم بهتر شد.
تو این چند روز بیشتر با خاله یاسمین آشنا شدیم. صمیمیت و مهربونی شیرازی ها رو داشت. درست مثل ماهگل و فرناز. فهمیدیم که خاله یاسمین بعد از ازدواج با ناخدا میاد کیش و برای همیشه اینجا می مونن.و به قول خودش ازدواجشون قصه داشت که بهمون قول داد سر فرصت برامون تعریف می کنه. خاله یه کم هم در مورد ما کنجکاوی کرد. اینکه چرا تنها اومدیم کیش و کار تحقیقاتیمون در مورد چیه؟ مهیار قبلاً بهمون گفت که اگه سؤال کردن، بگیم هم رشته ی پسرا هستیم و داریم با اونا کار می کنیم. ما هم همینا رو بهش گفتیم. ولی هنوز نمی دونستیم واقعاً این پسرا اینجا چه کار می کنن؟ می دونستم که کار عمرانی می کنن، ولی چه کاری رو نمی دونستم.
یه روز صبح که رفته بودم کنار ساحل تا ورزش کنم، وقتی بر می گشتم پولاد و مهیار رو دیدم. پولاد به مهیار گفت دارم میرم کلاس. وقتی پولاد رفت با خنده وشوخی به مهیار گفتم:
_این آقا با این هیکلش هنوز می ره سر کلاس درس؟!
مهیارم خندید و گفت:
_بله، این آقا با این هیکلش میره سر کلاس درس و به دانشجوها درس میده!
از اونجا فهمیدم که پولاد علاوه بر کار عمرانی تدریسم می کنه و واقعاً هم چقدر بهش می اومد استاد باشه.
شخصیت مهیار و ایلیا رو تا حدی شناخته بودم. ایلیا یه پسر شیطون که دوست داشت همه رو از کوچیک تا بزرگ اذیت کنه، ولی با این حال پسر خوبی بود.مهیارم که خیلی مهربون و به قول سها یه پا رابین هود بود برای خودش.ولی اصلاً نمی تونستم پولاد رو بشناسم. آروم بود. کمتر با ما سه تا حرف می زد،ولی با دوستاش و خاله و ناخدا بگو بخند داشت. همیشه وقتی می خواست با ما حرف بزنه سرش پایین بود، یا یه جای دیگه رو نگاه می کرد. کم کم منو عصبی می کرد.حالا اگه با همه اینطور بود، اشکال نداشت. فقط به ما سه تا که می رسید سرش پایین بود و همین باعث عصبانیت من می شد...