♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

وانیا:نه.معلومه که نه.من عاشق خود آرشام بودم و هستم.اون من و با حرکات و رفتاراش مجذوب کرد.من عاشق شخصیت و غرورش بودم.دوست داشتم درونش و کنکاش کنم.دلم میخواست بدونم چی تو ذهن و دلش میگذره.هیچ وقت فکر نمیکردم آرشام به همین زودی اسیر دختر دل فریبی مثل تو بشه.عشق در یک نگاه و قبول دارم اما این وصله ها به ارشام نمیچسبه.آرشام روزی صدتا دختر خوشگل و جذاب میدید اما به هیچ کدوم ذره ای علاقه پیدا نکرد و سرد از کنارشون رد میشد.شاید خنده دار باشه که من دارم این حرفا رو به تو میزنم اما من میخواستم تو بدونی من واقعا ارشام و دوست دارم و خواهم داشت.هیچ وقت فراموشش نمیکنم.میدونی وقتی من از یه چیز خوشم بیاد تا بدستش نیارم ولش نمیکنم و تا اخر عمر دو دستی بهش میچسبم.

این حرفاش بوی خطرمیداد.منظورش چی بود؟!

وانیا:ملودی خوب گوش کن.تو حتی اگه با آرشام ازدواج کنی و زیر یک سقف زندگی برین ، آرشام برای من همون آرشام ِ.عشق من میمونه و من همیشه بهش سر میزنم.تو حقی نداری بهم بگی چیکار کنم و چیکار نکنم.برام مهم نیست که تو زنشی.گفتم که تا چیزی و بدست نیارم ولش نمیکنم.آرشام هم تا اخر عمر ول نمیکنم مگر اینکه من بمیرم.تو آرشام و از من دزدیدی.دلش و بردی و فریبش دادی.من که میدونم چی تو ذهن تو میگذره.تو هم مثل بقیه به فکر ثروت آرشامی نه خودش.نمیذارم آب خوش از گلوت پایین بره.این و بدون.

یکی بیاد جلوی این دخترِ رو بگیره.چی میگه واسه خودش؟! آیدین و آرشام کجان که این حرفا رو بشنون؟خدا به داد زن واقعی آرشام برسه.

با بهت وانیا رو نگاه کردم.عصبی گفتم:

_چی میگی تو دختره ی احمق؟فکر کردی همه مثل تو هرزه ان؟مثل تو از سر و کول پسرا بالا میرن و آویزون میشن؟نخیر خانوم.از این فکرای مزخرف نکن.پدرم اونقدر پول داره که نیازمند پول دیگران نباشم.ذهن تو کثیف و آلوده ست.باید ذهنت و شست و شو داد.تو حقی نداری به من توهین کنی.آرشام دیگه متاهل میشه و تو حقی نداری بهش نزدیک بشی.به فکر زندگیت باش.زندگی شمادوتا خواهر و برادر پایان خوشی نداره.مواظب حرف زدنت باش.خدا خوب خداییه.از خدای بالای سرت بترس.چوب خدا صدا نداره.

با صدای آیدین دست از حرف زدن برداشتم و به طرفش برگشتم.إ ! اینا کجا رفته بودن؟خوبه خودم گفتم اینا کجان.این دختر حواس نذاشته برام.چه بی خبر و بی صدا رفته بودن!

آرشام و ونداد سرجاشون نشستن.پس رفته بودن با هم صحبت کنند.آیدین با پلاستیک پر از خوراکی کنارم ایستاد و تعارف کرد.خم شد و در گوشم گفت:

آیدین:چیزی شده؟ باز وانیا حرف بی ربطی زده؟

نمیخواستم آیدین و نگران و ناراحت کنم.به خاطر همین سکوت کردم و سرمو به نشونه "نه" تکون دادم.سرم و خم کردم ببینم چی خریده.نوشیدنی خنک با تنقلات خریده بود.ردبول گرفتم و بدون نی سرکشیدم.چند قلپی خوردم تا انرژی تحلیل رفته مو بدست بیارم.اصلا به وانیا نگاه نکردم و به بحث ادامه ندادم.

وانیا آروم گفت:

وانیا:مطمئن باش حرفات بی جواب نمیمونه.

بی توجه به حرفش مشغول نوشیدن ردبول شدم.

وانیا بلند گفت:ارشام اگه شما باهم نامزدین پس حلقه تون کجا رفته؟

آیدین هرچی ردبول تو دهنش ریخته بود و تف کرد بیرون و تمام محتویاتش پاشیده شد به طرفین و به سرفه افتاد.بیچاره به جای ما هول کرد.موندم چی جواب بدم.

آرشام:رفتم دوش بگیرم یادم رفت حلقه رو بگیرم و بذارم.

وانیا پیروزمندانه طوری که انگار واقعیت و پی برده بود نگاهم کرد و گفت:

وانیا:خب تو چی؟

_من..من خب چند وقت پیش با ارشام رفته بودم ابشار نیاگارا رو ببینم. حواسم نبود به دستام کرم زده بودم و دستم و تو اب بردم که حلقه از دستم لیز خورد و متاسفانه افتاد تو اب.

وانیا خندون نگاهمون کرد و گفت:

وانیا:إ حیف شد.خب پس یه حلقه دیگه افتادین.

_آره.

وانیا:چطوره همین امروز بگیرین؟

آیدین با شدت بیشتری سرفه کرد.ای نمیری تو! چقدر ضایع بازی در میاره.

آرشام محکم و با جدیت جواب داد:

آرشام:نه.ملودی میخواد از ایران حلقه بگیره.هزار بار گفتم تو کارایی که به تو مربوط نمیشه دخالت نکن.

به آرشام نگاه کردم.چقدر قیافه جدی بهش میومد.جذاب ترش میکرد...

وانیا صداش و پایین آورد و گفت:
وانیا:اخر نشد برم سر اصل مطلب.میخواستم بگم برام خیلی جالبه که آرشام به تو علاقه پیدا کرده.چطور تونستی دل سنگش و نرم کنی؟اون ورود عشق دخترا به قلبش ممنوع کرده بود اما تو تو قلبش نفوذ کردی.آرشام مثل ظاهرش مغرور و دوست داشتنی هست یا نه؟
اولش سکوت کردم اما وقتی نگاه پرسشگر آیدین رو دیدم سکوت و جایز ندونستم.میخواستم جواب بدم اما جواب قانع کننده ای نداشتم که بدم.چی میگفتم؟وانیا فکر میکرد من و ارشام با همیم اما ما حتی با هم هیچ حرفی نداشتیم غیر از موارد تصادفی که باعث رد و بدل شدن مکالمه میشد.
از جام بلند شدم و از ایدین یه برگ دستمال گرفتم و سمت درخت پشت سرم که سه متر ازم فاصله داشت رفتم و شیراب کنارش و باز کردم تا دستای نوچ لواشکی مو بشورم.هونطور که سرم پایین بود جواب دادم.
_آرشام خیلی مغرورِ!البته مرد ِ و غرورش اما این زیادی غرور داره.کوه غرورِ! در ظاهر شاید دوست داشتنی باشه اما در باطن اونجور که من تو این مدت که باهم بودیم فهمیدم اونقدر دوست داشتنی نیست.اما تو خواب چرا! تو خواب مثل بچه معصوم و دل نازک و آروم میشه.پسر لجبازِ خودخواه و غُدیه! در کل بگم نچسب و مغروره.شاید تعجب کنی اما اونقدر ارتباط صمیمانه و نزدیکی با هم نداریم.به این نتیجه رسیدیم که به درد هم نمیخوریم.
دستام موقع شستن ثابت موند.وای!من چی گفتم!؟ حواسم به حرفایی که زدم نبود.گند زدم.چرا اون حرفا رو زدم؟! خاک بر سرم شد.ملودی ارتباط صمیمانه نداریم یعنی چی؟!! خوبه آرشام مشغول گپ و گفت بود و متوجه حرفام نشد.
دستامو تکوندم و با دستمال خشک کردم.سرمو که بلند کردم دو تا تیله به خون نشسته دیدم.ابروهاش وحشتناک تو هم گره خورده بود.اب دهنمو به زور قورت دادم و آروم به طرف نیمکت رفتم.یکدفعه آرشام از جاش بلند شد.با ترس بهش نگاه کردم.یک قدم اومد جلو.نمیتونستم ریسک کنم و برم سرجام بشینم.ترجیح دادم فضای کافی برای فرار داشته باشم.گفتم الان میره میشینه اما برعکس یک قدم دیگه به سمتم برداشت.ناخوداگاه یک قدم به عقب برداشتم.هی آرشام یک قدم میومد جلوتر و من یک قدم میرفتم عقب تر.با التماس به آیدین نگاه کردم.ریزریز میخندید و درحالی که با دست چپ جلو دهنشو گرفته بود دست راستشو تو هوا تکون به طرفین تکون میداد.یعنی " خدا به دادت برسه".
ونداد با اخم و وانیا با نیش باز داشتند این صحنه رو تماشا میکردن.آره دیگه وقتی ببینه من و ارشام به جون هم افتادیم معلومه که خوشحال میشه.انقدر من رفتم عقب و اون اومد جلو که راهی برای برداشتن قدم دیگه ای باقی نموند و من خوردم به درخت.محکم خودمو بهش چسبوندم.راه فراری نداشتم چون من و آرشام تنها یک قدم باهم فاصله داشتیم.اگه من فرار میکردم قطعا آرشام دنبالم میکرد و این خیلی بد بود.بهتره ترس و فراموش کنم و ببینم چی میگه و میخواد چیکار بکنه.اگه بخواد روم دست بلند کنه دیگه اسمشو نمیارم.هیچ وقت...
تازه به آرشام دقیق شدم.تیشرت جذب مشکی و شلوارلی ابی تیره پوشیده بود.عاشق استایلش بودم.دست تو جیب داشت نگاهم میکرد.منم کم نیاوردم و نگاهش کردم.ابروهای گره خوده و چشمای خشمگین و سردش در عین خونسردی با ژست خاصش منو وادار به بی حرکتی کرد.میترسیدم اگه یه حرکتی ازم سر بزنه زنده م نذاره.آرشام اومد جلو و فاصله رو از بین برد.چشمامو محکم بستم و لبم و که خشک شده بود تر کردم.منتظراحساس درد تو صورت و بازوم هام شدم اما برخلاف انتظار چیزی حس نکردم.شده بودم مثل بچه ی خرابکاری که منتظر تنبیه پدرشه.چشم راستمو آروم باز کردم و به چشماش خیره شدم.برق شیطنت جای هوای طوفانی و سرد چشماشو گرفته بود.برخلاف اجزای صورتش چشماش میخندید اما چهره ش کلملا جدی بود.دوباره به ایدین نگاه کردم که چشماشو بسته بود و درحالی که لباش میخندید و گوشه چشماش خط افتاده بود رو تخته چوپ کنار پاش ضربه های کوتاه میزد.یعنی"فاتحه ت خوندست." نمیدونستم از این حرکتش بخندم یا گریه کنم.جلو جلو داشت برام فاتحه میخوند پسره ی خُل! به چهره جذاب و اخمالو ی روبروم نگاه کردم که با یه من عسلم نمیشد خورد.یه دستشو آورد بالا.این دفعه چشمامو محکم تر و با فشار زیاد روی هم گذاشتم.دستشو زیر چونم گذاشت.اشهدمو خوندم.حتما با این دست صورتمو نگه داشته تا با اون یکی دست بزنَتم.خدایا نمیخوام این روزای آخر با صورت داغونِ کبود شده و چشمای ورم کرده برم پیش خانواده م.خدایا خودت کمکم کن.توروخدا نذار منو بزنه.نمیخوام اخرین بار جلوی وانیا و ونداد سنگ رو یخ بشم.همینجور داشتم تو دلم به خودم بد و بیراه میگفتم اما یکدفعه ساکت شدم.نفسم تو سینه حبس شد.چیز نرم و داغی رو لبام حس کردم.انگار جریان 220 ولتی بهم وصل کردن...داغ شدم...گر گرفتم...از سرم دود بلند شد...لبام سوخت...از زمین و زمان کنده شدم...مسخ شدم...بی قرار شدم...نتونستم مقاومت کنم...نتونستم قدم از قدمی بردارم...بوسه هاش حالم و دگرگون کرد...حرکات لباش حالم و خراب کرد...وجومو اتیش زد...لبای ملتهبش با لبای لرزونم بازی میکرد...انگار زمان از حرکت ایستاده بود و تنها ما بودیم و ما...اما...تنها صدای جیغ های مکرر وانیا بود که سکوت فضا رو بهم ریخته بود...
نفس کم آوردم.فکر کنم فهمید که دست از بوسیدن برداشت و لباشو آروم از لبام جدا کرد.چشمام همچنان بسته بود.نمیتونستم تو چشماش نگاه کنم.نفس حبس شده مو بیرون فرستادم و هوای تازه بلعیدم.دستم و برای مانع شدن گذاشتم رو سینه ش که از هیجان بالا و پایین میرفت.نفسای تند و بی صدا و گرمش به صورتم پاشیده میشد.خواستم حرفی بزنم که لباش مهر سکوت رو لبام نشوند.شیرینی لباش و به خوبی حس میکردم.دستای ازادم و حرکت دادم و تو بغلش دست و پا زدم بلکه رهام کنه اما ولم نکرد.یک دستش پشت کمرم قرار گرفت.دست داغش کمرم و ذوب کرد.احساس کردم بهم نزدیکتر شد و خودش و بهم چسبوند.به کمرم فشاری اورد و به خودش بیشتر چسبوند.داشتم دیوونه میشدم.حالم خراب بود..خیلی خراب...فکر نمیکردم همچین کاری بکنه...من همراهیش نمیکردم اما اون همچنان به بوسیدنش ادامه میداد.دستامو که شل کنارم افتاد بود بالا اوردم و رو صورنش گذاشتم.صورت نرم و لطیفش کف دستمو نوازش میکرد...دستامو پشت گردنش فرستادم...بی اختیار...ناخواسته...دست راستمو تو موهای نرم و پرپشتش فرو کردم...ارشام هرلحظه بیشتر از قبل منو به خودش میفشرد...موهاش و کمی کشیدم که ولم کنه اما بیخیال نبود...هه.حتما فکر کرده میتونه منو رام کنه...هیجان درونی وجودم و سوزوند...قلبم تالاپ تالاپ میزد...لبای آرشام متوقف شد و اروم لباشو از رو لبام برداشت که باعث شد کمی لبام به سمتش کشیده بشه...ارشام بار دیگه اما کوتاه بوسه ای رو لبام زد...یک دفعه احساس درد کردم...یواش گازی از گوشه لبم گرفت...هرم گرم نفسهای داغش به گوش و گردنم خورد.لاله گوشم و بوسید.زیر لب اروم کنار گوشم گفت:
آرشام:حالا چی؟ارتباط صمیمانه داریم؟دیگه دوست داشتنی شدم؟ دلچسب شدم؟
سرمو به سمت راست کج کردم چون گرمای نفسش مورمورم میکرد.ارشام هم پررو ، گردنمو که موهام بخاطر کج کردن ریخته بود اونطرف صورتم بوسید.
اروم گفت:
آرشام:خانوم کوچولو حالا میتونی بری.دیگه به من نگو غد و نچسب.اگه بخوای لجبازی کنی من لجبازتر از توَم.
پس تمام مدت حواسش به ما بود و به حرفای ما گوش میداد.
مثل خودش آروم با نفرت جواب دادم:
_تو یه پسر هوس بازی.احمق!ولم کن.
اما ازم جدا نشد.با دست به سینه ش فشار وارد کردم و هولش دادم به عقب اما چند میلی هم تکون نخورد.
آرشام:انگار تنت میخواره خانوم کوچولو.
_میری کنار یا کنار بزنمت؟
آرشام و هول دادم اما باز تکون نخورد.دیگه اشک تو چشمام جمع شده بود.بغض کردم.حس نفرت درونم و پر کرد.چطور به خودش اجازه همچین کاری و داده بود؟
_لعنتی برو کنار وگرنه داد میزنم.برو کنار تا ابروتو جلو دوستت نبردم.
با پوزخند نگاهم میکرد.با خشم نگاهش کردم و گفتم:
_تو خیلی پستی.خیلی.حس تنفرم به خودت بیشتر از قبل شده و بدون باعث و بانیش خودت بودی.دیگه حالم ازت بهم میخوره.دیگه نمیخوام ببینمت.هیچ وقت.
صدای جیغ مانند وانیا دوباره بلند شد.
وانیا:واقعا که.ارشام خیلی بی لیاقتی.فکر کردم داری بازی میکنی اما حالا فهمیدم تو واقعا نامزدشی.خیلی بیشعوری.
با گریه حرفاش و ادا کرد و با دو از ما دور شد.
ونداد هم با خشم و فک منقبض نگاهمون کرد و ثانیه ای بعد حرکت کرد و با وانیا دور شد.
آیدین:عاقا من رفتم.میترسم زیادی 18+ بشه.وای وای دَدَم وای!
این حرفش حتی ذره ای از خشمم کم نکرد.حتی لبم با حرفش کشیده نشد و لبخند رو لبام نیومد.آرشام اینبار خودش عقب رفت. بدون حرفی ازش جدا شدم و موبایل و کیف پولم و برداشتم و با تمام سرعتی که تونستم به قدم هام بدم ازش فاصله گرفتم و کنار ماشین پیش ایدین ایستادم.