♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

لبخندی زد:اوا تویی؟

خندیدم و با لحن بچه گانه ای گفتم:بابایی بشین الان صبونه تو میارم

دستمو گرفت:نه نمیخواد خودم میام بیرون

_با همون لحن گفتم:چشم بابایی زود باش پس

پشت میز نشستیم و مشغول صبونه خوردن شدیم لیوان اب پرتغالو گرفتم سمتش و گفتم:بخور کامل خون زیادی

ازت رفته

نگام کرد و لبخندی زد تو دلم ولوله بود که بپرسم با خودم گفتم این حقه منه که بدونم چه اتفاقی افتاده حقم نیست؟

اروم صداش زدم:بهراد؟

نگاهی بهم کرد:چی میخوای بگی که اینجوری صدام کردی؟

_اگه..اگه یه سوال بپرسم قول میدی عصبی نشی؟

_بپرس حالا سعی میکنم عصبی نشم

_یهو پریدم وسط حرفشو گفتم:چی شده؟دیشب چی شد؟بهراد  راستشو بگو جون به لبم کردی

نگاهی بهم کرد بعد از کمی مکث گفت:سونو گرافیت چی شد؟

_بهراد خواهش میکنم بحثو عوض نکن

_صداش کمی رفت بالا لقمه ای که گرفته بودو پرت کرد رو میز:اه اوا میشه تمومش کنی؟

_این حقه منه که بدونم...

پرید وسط حرفم:بچه ی ماریا مرد خوب شد؟

یه چد لحظه خیره نگاش کردم حرفشو تو ذهنم تحلیل کردم بچه ی ماریا..خدایااا لب باز کردم:چ..چیی؟چرا؟چی شده؟

_بهتره بیشتر از این ندونی فهمیدی؟

با بغض صداش کردم :بهراد؟

بلند شد ورفت سمت میز سوییچاشو برداشت و رفت سمت در با دو رفتم سمتش و بازوشو گرفتم:کجا؟

_کار دارم باید برم بیمارستان

_با بغض گفتم:پیش ماریا؟

چنان نگام کرد که لال شدم پسم زد و سعی کرد رد شه داد زدم:منم میام

_تو هیج جا نمیای میخوام حسابمو با اون زن صاف کنم

درو محکم کوبید طوری که ناخوداگاه یه لحظه چشامو بستم

با سرعت گاز میداد با خودش میگفت بزار پام برسه دختره ی روانی.هرزه ی اشغال از همون اول میدونستم تو یه ادمه پستی

ماشین متوقف شد درو محکم کوبید و از ماشین پیاده شد به بیمارستان نگاه کرد رفت داخل و جلوی اطلاعات

ایستاد:ببخشید با خانوم...با دیدن بهنوش جون حرفشو خورد و به سمت مادرش رفت:فقط بگین کجاست

بهنوش جون با دیدن چشای قرمز بهراد به اتافی اشاره کرد.

بهراد گفت:لطفا تنهامون بزارین

رفت سمت اتاق به جز ماریا کسی نبود درو بست ماریا با دیدن چشمای به خون نشسته ی بهراد ترسید و بلند شد و نشست

بهراد جلو جلو اومدزل زد تو ی چشاش. ماریا لب باز کرد من..

همین یه کلمه کاف ی بود تا بهراد عصبانیتشو خالی کنه  دست بهراد بالا رفت و محکم توی دهن ماریا فرود اومد

اما اروم نشد دوباره دستش رفت بالا و سمت دیگه ی صورت ماریا رو قرمز کرد خون از کنار لب ماریا جاری شد

بهراد نفس نفس میزد تمامی بلاهایی که ماریا سرش اورده بود تو ذهنش اومد دوباره دستش رفت بالا اما ماریا

زجه  زد:بسه بسه دیگه

بهراد غرید:تو یه اشغالیی از حیوون پست تری که به بچه تم رحم نکردی..روزی که به زور وارد زندگیم شدی

فهمیدم چه اشغالی هستی تو  یه هوس بازی واسه هوست به هر دری میزنی

وقتی تو المان التماسم کردی کمکت کنم با خودم گفتم ادم شده گفتم اون بچه گناه دارهه اشغاااااال ولی احمق بودم

_ماریا لب باز کرد:بهراد؟

بهراد داد زد:اسم منو رو زبونت نیار عوضیییی؟پوزخندی زد:فربد جون کدوم گوریه استفادشو کرد انداختت دور نه؟

ماریا بی توجه به بهراد گفت:زخمت چه طوره؟

_به تو مربوط نیست پاتو از زندگیه منو زنم میکشی بیرون حالیت شد ؟دیگه پا پیچم نمیشی

ادامه داد:این سرطانم حقت بود ادمه اشغالی مثل تو باید بمیره بایدد

ماریا نالید:بهراد نمیتونستم خمار بودم درد داشتم به کی میگفتم:به توو ؟تو واسم جور میکردی ها؟

دست بهرا بالا رفت و تو هوا مشت شد فریاد زد:د چراا لال نمیشی عوضیییی؟

انگشت اشارشو بالا برد:حالم ازت بهم میخوره ماریا بد کردی بد

از اتاق خارج شد و درو محکم کوبید از بیمارستان زد بیرون ب سرعت رانندگی میکرد صدای گوشیش بلند شد با

دیدن شماره ی فربد خون به صورتش جهید با خشم گوشی رو جواب داد:الووو

اروم گفت:اوه اوه چه عصبی اروم باش دااش

_بهراد فریاد زد :خفه شووو عوضیی من داداش حیوونی مثل تو نیستم

_اما فربد با خونسردی جواب داد:د اخه برادر من من که کاریت نداشتم داشتم حال میکردم تو اومدی وسط به تو چه که شدی

وکیل وصیه مردم. پاتو از گیلیمت دراز تر نکن بهراد

_بهراد غرید:فقط به خاطر اون بچه بود که دیگه نیست

فربد با قهقهه بدون توجه به حرف بهراد گفت:اوا چه طوره بابای قهرمان

_اسم زن منو رو زبونت نیاار کثاافت

_ارووم ارومم باش سه ماهش بود اره؟

بهراد سکوت کرد و صدای بووق توی گوشی پیچید

بهراد با خشم گوشی رو قطع کرد و رو صندلی کناری پرت کرد و به سمت خونه گاز داد با صدای وحشتناکی ترمز کرد دعا

میکرداتفاقی نیافتاده باشه بیخیال اسانسور شد و پله هارو دوتا یکی طی کرد درو باز کرد و صدا زد:اواا؟اوااااا

نفس نفس زد که صدای اوا اومد :تو حمومم

بهراد دوید سمت در  حموم :اواا خوبی؟

_اوا درو باز کرد و از لای در گفت:واا خوبم  الان دیگه میام بیرون و درو بست

بود رفتم جلو کنار بهراد نشست و با لحن خاصی صداش کرد:بهراد؟

بهراد سر بلند کرد و چشمایی که حالا هاله ای از اشک در بر گرفته بودشون به چشمای اوا نگاه کرد دختری که

قصد بازی ادنشو داشت دختری که با یه بازی وارد زندگیش شد و حالا میفمه که واسه داشتنش حاضره جون بده

بی اختیار اوا رو در اغوش کشید محکم فشارش میداد تیکه ای از وجودش حس میکرد اوا رو میخواست میخواستش

لب باز کرد:اوا اوا قول بده قول بده مواظب خودت باشی؟بیشتر داد زد:اواا قول بده تنهام نذاری هیچوقت

اوا شوک زده بود و این از تکون نخوردنش معلوم بود کمی گذشت و بهراد اوا رو از خودش جدا کرد نگاهی

به اوا کرد و در میون اشکاش خندید:پاشو ببینم پاشو لباس بپوش سرما میخوری

دیگه طاقت موندن تو اتاقو نداشت و بدون حرفی از اتاق رفت بیرون اوا بهت زده به در اتاق نگاه میکرد به خودش

اومد اوایل تیر ماه بود یه تاپ پشت گردنی مشکی پوشید  با یه شلوارک موهاشو جمع کرد و از اتاق رفت بیرون

با دیدن بهراد تو اشپز خونه پوفی کرد و رفت تو اشپز خونه:چی شده بابایی انقدر مهربون شده؟

_بهراد برگشت و نگاش کرد چیزی نیست نگران نباش اخمی کرد و گفت:بههه بازم که باید تخم مرغ بخوریم؟

اوا خندید و گفت:خب بابای نمونه ببرمون رستوران

بهراد سعی کرد بخنده و عادی باشه:خب مامان جون پس بپر حاضر شو

اوا مثل بچه ها ذوق زده به اتاق رفت مانتوی تابستونه ی ابی سبز رنگی پوشید با شلوار جین ابی پرنگ دمپا

یه شال سبز تیره سر کرد و کیفشو برداشت رو به بهراد کرد و گفت:من حاضرم قربان

بهراد نگاهی به سر تا پای اوا کرد و لبخند تحسین امیزی زد درو باز کرد و منتظر شد اول اوا خارج شه خودشم

درو بست و شو نه به شونه ی هم سوار اسانسور شدن به ثانیه نرسید که با صدای طبقه ی همکف به

خودشون اومدن هر دو سوار ماشین شدن بهراد صدای ضبطو بلند کرد و با انگشتش رو ی فرمون ضرب گرفت

و شروع کرد به  خوندن:

دارم از تو دور می شم

داره تنها می شه قلبم

می دونم نبودن تو

جونمو می گیره کم کم

چیزی از تنم نمونده

بعد دل شکستن تو

یه اتاق ساکت و سرد

منو فکر رفتن تو

 منو فکر رفتن تو

دوست دارم

دوست دارم هنوز عشق منی

می دونم منو از یاد می بری

بهونه ی نفس کشیدنم تویی

دوست دارم

تو قلب من فقط تویی

دوست دارم

دوست دارم هنوز عشق منی

می دونم منو از یاد می بری

 بهونه ی نفس کشیدنم تویی

دوست دارم

تو قلب من فقط تویی

دارم از یاد تو می رم

بی تو هر لحظه می میرم

ته زندگیم همین جاست

 بدون اینو که می میرم

میگم عاشق تو هستم

بی تو آروم نمی کیرم

دوست دارم

دوست دارم هنوز عشق منی

می دونم منو از یاد می بری

بهونه ی نفس کشیدنم تویی

دوست دارم

تو قلب من فقط تویی

دوست دارم

 دوست دارم هنوز عشق منی

می دونم منو از یاد می بری

 بهونه ی نفس کشیدنم تویی

دوست دارم

تو قلب من فقط تویی

 دارم از تو دور می شم

 داره تنها می شه قلبم

  می دونم نبودن تو

 جونمو می گیره کم کم

چیزی از تنم نمونده

بعد دل شکستن تو

یه اتاق ساکت و سرد

منو فکر رفتن تو

منو فکر رفتن تو

دوست دارم

 دوست دارم هنوز عشق منی

می دونم منو از یاد می بری

بهونه ی نفس کشیدنم تویی

دوست دارم

تو قلب من فقط تویی

دوست دارم

 دوست دارم هنوز عشق منی

 می دونم منو از یاد می بری

 بهونه ی نفس کشیدنم تویی

دوست دارم

تو قلب من فقط تویی

اوا با دیدن بهرا یه دفعه بلند زد زیر خنده بهراد با دیدنش گفت:چیه چرا میخندی؟

_هیچی بابا ببخشید

_بهراد با لحن شوخی گفت:بار  اخرت باشه به من میخندی ها

اوا با حالت مظلومی سرشو کج کرد ماشین متوقف شد  و هر دو پیاده شدند اوا دستشو دور دست بهراد حلقه

کرد و با هم داخل شدن اوا همیشه جاهایی رو کهبا بهراد میومد تحسین میکرد پشت میزی قرار گرفتن با اومدن

گارسون هردو نگاهی به منو کردن اوا زود تر گفت من جوجه کباب میخورم با مخلفات

بهراد با لبخند نگاش کرد و رو به گارسون گفت:دو پرس جوجه کباب با مخلفات

گارسون پرسید:نوشیدنی؟

بهراد پاسخ داد:دوتا دوغ

گارسون دور شد و اوا اعتراض کرد:اا بهراد من نوشابه میخواستم

بهرا اخمی کرد:نوشابه واست خوب نیست

بهراد با دیدن پسری که داشت اوا رو نگاه میکرد اخمشو بیشتر کرد و رو به اوا گفت پاشو بیا اینور بشین

اوا بدون کلامی بلند شد و جاشو با بهراد عوض کرد طولی نکشید که غذا هارو اوردن هر دو مشغول خوردن

شدن اوا تند تند از همه چی میخورد بهراد که خنده ش گرفته بود سعی کرد خنده شو بخوره و گفت:ارووم بابا

همش ماله خودته

اوا همونطور که تیکه مرغی میذاشت دهنش گفت:اووم اخه بهرا نمیدونی که چه قدر خوشمزه ست

_نوش جونت اما یه کم اروم تر همه دارن نگات میکنن

اوا نگاهی به اطراف انداخت و با دیدن چند نفر که نگاش میکردن سعی کرد ارومتر باشه غذاش که تموم شد

رو به بهراد گفت من میرم دستامو بشورم

بهراد خندید و سری تکون داد اوا به سمت دستشویی رفت سیر ابو باز کرد و دستاشو شست و اومد بیرون

اما بهراد نبود با خودش فکر کرد حتما رفته تو ماشین کیفشو برداشت و از در رستوران خارج شد ماشین

اونور خیابون پارک بود اروم قدر به خیابون گذاشت ماشین ها به سرعت میومدن وسط لاین دوم خیابون بود

ماشینی به سرعت به طرفش میومد با صدایی که داد زد:اواا مواظب بااااااااش به طرف ماشین برگشت و پخش

زمین شد بهراد با دو به طرفش  دوید سر اوا رو تو سینه ش گرفت:اوااا تورو خدا پاشووووووو اوااااااا

مردم اطرافش جمع شدن بهراد فریاااد زد:یکی اژانس خببر کنه

سرشو محکم به سینه ش فشار میدا و زمزمه میکرد طاقت بیارر

مدتی نگذشت که امبولانس اومد سوار شد و امبولانس با سرعت به راه افتاد بهراد مرتب داد میزد:اواا اواا

صدای زنی که سعی داشت وضعیت اوا رو کنترل کنه بلند شد:اقا تورو خدا ارووم باشین من نمیتونم تمرکز کنم

بهراد اروم گرفت گوشیشو برداشت و با دستای لرزون شماره ی ارسامو گرفت با سومین بوق ارسام گوشیرو

برداشت:الوو

بهراد بغضش ترکید:ارسام داداش بیا بدبخت شدم بیاا بیمارستان الزهراا فقط بیاااااااااااا

گوشی قطع کرد به سرعت اوا رو روی برانکارد گذاشتن و به سمت اتاقی بردن پزشکی با دو  به سمت  اوا رفت

بعد از معاینه سر سری گفت :چیکار میکنین اتاق عملو اماده کنین سریع باید عمل شه رو به بهراد گفت:شما

همسرشین؟

بهراد فقط سر تکون داد دکتر ادامه داد:پس لطفا بیاین باید رضایت نامه رو امضا کنین.. بهراد به سمتی که دکتر

رفت حرکت کرد برگه ای که روی پیشخوان گذاشتنو با دستای لرزون امضا کرد اوا رو بدون هیچ مکثی به اتاق

عمل بردن

تسبیحه توی دستشو محکم فشرد صداش در اومد:خدایا کمکم کن اوا رو ازم نگیرر اوا رو ازم نگیرر تو که بهتر میدونی

من بدون اوا نمیتونم نمیکشم نمیکشم

دستی روی شو نه ش قرار گرفت الان ساعت ها بود که توی امامزاده نشسته بود از اوا خبری نداشت صدای ارمان

بلند شد:داری با خودت چیکار میکنی مرد اروم باش  و دست بهرادو  فشرد حال ارمان بهتر از بهراد نبود اما درکش

میکرد هردو عزیزی داشتن که الان تو اتاق عمل بود صدای زنگ موبایل ارمان به صدا در اومد ارمان نگاهی به گوشی

انداخت و نگاهی به بهراد با دیدن شماره ی ارسام از بهراد فاصله گرفت و پاسخ داد:بله؟

صدای گرفته ی ارسام از پشت خط رسید:ارمان بیاین عمل تموم شد

ارمان نفس تو سینه ش حبس شد از سوالی که میخواست بپرسه وحشت داشت اما باید میپرسید لب باز

کرد:ارسام حل ابجیم چه طوره؟صدای گرفته ش خنجر به قلب ارسام کشید

اما ارسام گفت:بیا ارمان بیا بهت  میگم حالش خوبه منتظر نشد و قطع کرد

بهراد که حالا با دور شدن ارمان شک کرده بود بلند شده بود و با ترس به ارمان نگاه میکرد ارمان با دیدن بهراد

قدمی جلو اومد:باید بریم بیمارستان

بهراد جرئت حرف زدن نداشت نمیتونست لب باز کنه بالاخره میفهمید اما ارمان برای راحت کردن خیالش

گفت:حالش خوبه

هر دو سوار ماشین شدن ارمان پشت فرمون نشسته بود میدونست بهراد حال خوشی نداره دیدن گریه ی یه

مرد خیلی سخت بود ماشینو توی جای پارکی پارک کرد هردو پیاده شدن و با سرعت به داخل بیمارستان رفتن

سالنو دویدن و با دیدن ارسام و مامان بابای اوا و بهراد ایستادن بهراد جلو رفت:چی شده ارسام؟بگوو توروخداا بگو

حالش خوبه؟

ارسام سرشو پایین انداخت و اروم زمزمه کرد:بچه ش...سر بلند کرد و به بهراد زل زد اشک چشمای بهراد پایین

اومد و لب باز کرد:بچه ش چیی؟و با دیدن اشک ارسام فهمید  که بچه ش از بین رفت اما فکرش اوا بود

با ترس گفت:اوا اوا چییییی؟

مادر اوا که تا حالا نظاره گر بود با گریه گفت:اواام تو کماست.بچه م از بین رفت ای خداا و دوباره روی صندلی ولو

شد

بهراد با اون خبر هنوز تو شوک بود به دیوار تکیه داد و اروم سر خورد و روی زانو هاش نشست پدر بهراد اومد

نزدیکش و اونو در بر کشید:ارووم باش ارومم بهوش میاد من مطمئنم دعا کن دعا کن

ارمان با لیوان ابی برگشت و اونو گرفت سمت بهراد:بیا داداش بخور تا اروم شی

_نه تا اوا بهوش نیاد هیچی نمیخورم شما ها برین خونه من اینجا میمونم

مادر اوا اعتراض کرد:نه منم باید بمونم بابای بهراد زبون باز کرد:موندن شما کمکی نمیکنه یکی بمونه بهتره

بزارین همسرش بمونه یه کم دیگه هم پرستارا میگن یه نفر باید باشه بهتره برین خونه

ارمان رفت جلو:اره مادر من اقای کیان پور درست مگن شما با ارسامو بابا برین منو بهراد میمونیم

ارسام دست مادرو گرفت و بلندش کرد مادر با التماس گفت:اگه خبری شد زنگ بزنیین

ارمان سر تکون داد و رو به ایدا که اشک میریخت گفت:خانومم تو هم برو خونه مامان اینا

_نه ارمان بزار بمونم

ارمان رفت نزدیکش:اخه موندن تو کمکی نمیکنه برو خونه ببین مامان حالش خوب نیست برو برت میکنم

بهراد سری تکون داد و همراه ارسام اینا بیمارستانو ترک کرد

گفت اوا اوا باید بهوش بیای من بدون تو نمیتونم نمیتونم

صدای ارمان اونو به خودش اورد :بهراد نمیخوای بری خونه دوروزه چشم رو هم نذاشتی من میمونم

بهراد سر بلند کرد و با چشمای قرمزش به ارمان نگاه کرد:تو کی اومدی؟

_یه پنج دقیقه ای میشه تو خودت بودی نفهمیدی اومدم

بهراد بلند شد و محکم ارمانو در بر گرفت بغضش ترکید:ارمان ارمان داداش دیگه نمیتونم نمیتونم

_هییشش چته مرد اروم باش اما ارمان نتونست جلوی ریزش اشکاشو بگیره و اشکاش جاری شدن

با صدای پرستار که داد میزد:دکتر دکتر بیاین ب خودش اومد و از ارمان جدا شد

با بهت به اتاقی که چند تا دکتر به سمتش رفتن نگاه کرد اتاقی که اوا توش بود پرستار با دیدن بهراد پرده رو کشید

صدای دکتر اومد:شوک دستگاه شوک رویسینه ی اوا زده شد و اوا کمی از تخت به بالا بلند شد

خط رو ی مانیتور هنوز نرمال نشده بود صدای دکتر دوباره بلند شد :120 شوک

دوباره دستگاه شوک روی سینه ی اوا قرار گرفت  اوا کمی از تخت به بالا پرتاب شد و اینبار برگشت صدای پرستار

بلند شد :دکتر برگشت

دکتر به خط روی مانیتور خیره شد و لبخندی زد علایمو چک کرد و از اتاق زد بیرون بهراد بیحال روی زمین نشسته

بود و دستای محکم ارمان شونه شو ماساژ میداد با دیدن دکتر نای بلند شدن نداشت صدای ارمان بلند

شد:دکتر؟

_دکتر ایستاد و به سمتش برگشت:خوشبختانه برگشت

ارمان نفسشو با صدا بیرون داد و زیر لب گفت:خدایا شکرت 

دکتر رو به بهراد گفت:چیه مثل مادر مرده ها نشستی اینجا بلند شو با زنت حرف بزن میشنوه حست میکنه

ما بیمارایی داشتیم که با حرف زدن بهوش اومدن

بهراد نگاهی پر امید کرد و لبخندی به زور کنج لبش نشست و گفت:الان میتونم؟

_اره حتما رو به پرستار گفت:اقارو همراهی کن

پرستار لبخندی زد و به بهراد گفت:از این طرف

بهراد دنبال پرستار به راه افتاد وسط راه برگشت و رو به ارمان گفت:تو بروو مرسی که اومدی

ارمان اومد اعتراض کنه که بهراد پرید وسط حرفش:خبری شد بهت زنگ میزنم

ارمان سری تکون داد و بهراد به دنبال پرستار حرکت کرد داخل اتاق شد با دیدن اوا لحظه ای چشماشو بست

و باز کرد وقتی به خودش مسلط شد رفت جلو کنار تخت اوا دستشو گرفت و نزدیک لبش برد اروم بوسه ای به

دستای اوا زد پرستار رفت و درو بست بهراد سرشو گذاشت روی سینه ی اوا:اواا خیلی وقته حست نکردم

چرا پا نمیشی ها؟همه منتظرن همه منتظرن دوباره بلند شی اوا اگه اگه بلایی سرت بیاد خودمو میکشم

اوا نمیتونم د بفهم لعنتی

اشکاشو با پشت دست پاک کرد و ادامه داد:کم اوردم کم اوردم لعنتی خودم اومدم دنبالت دوباره اومدم دونبالت

اما اینبار اومدم التماست کنم تنهام نذاری التماست کنم برگردی

میون گریه خندید:یادته یادته وقتی تو دانشگاه از سر لجبازی قبولم کردی؟با خودم گفتم عجب دختر با دلو جرئتی

نمیدونم چرا یه کشش خاصی نسبت بهت داشتمو دارم اوا باید بلند شی باید از روی این تخت بلند شی

باید بلند شی تا من زنده بمونم تا بتونم اعترافمو بهت ثابت کنم همینجور که حرف میزد و سرش لبه ی تخت

کنار اوا بود  به خواب رفت