♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

- بله بفرماييد

صداي مرد مضطرب بود انگار آنتن نداشت چون مدام تلفن قطع و وصل ميشد و من به خوبي نميتونستم صداش و بشنوم . لحن عصبي و دستپاچش منو هم نگران كرده بود گفتم :
- آقا من صداتون و خوب نميشنوم لطفا يه جا برين كه من صداتون و داشته باشم .
- ميگم شما چه نسبتي با آقاي مهران كياني دارين ؟
- من دخترشونم چيزي شده ؟ تورو خدا بگين .
داشت اشكم در ميومد ديگه . رادمهر سراسيمه خودش و به من رسوند و كنارم وايساد ميپرسيد كيه ولي من جوابي بهش ندادم گوشم به حرفاي مرد بود .
- راستش خانوم چجوري بگم . آقاي كياني و يه خانومي كه همراهشون بودن توي ماشين ، توي جاده تصادف كردن .
بلافاصله كه اينو شنيدم گوشي از دستم سر خورد و من ولو شدم روي زمين . داشتم تازه حرفاي مرد و براي خودم حلاجي ميكردم . چي گفته بود ؟ بابا و مامان توي جاده تصادف كرده بودن ؟ چقدر دلم براشون شور زده بود ! اشكام روي گونم جاري شد . رادمهر سريع تلفن و گرفت و مشغول حرف زدن با مرد شد . صداش و نميشنيدم همه چي انگار توي خلا داشت اتفاق ميفتاد رادمهر و ديدم كه دستپاچه تلفن و قطع كرد و به سمتم اومد . به شدت تكونم ميداد و چيزي ميگفت ولي صداش و نميشنيدم . چشمام آروم آروم بسته شد فقط لحظه ي آخر حس كردم دست قدرتمندي من و از روي زمين بلند كرد ديگه همه جا سكوت بود و تاريكي .
****
چشمام و كه باز كردم اتاق سفيدي نظرم و جلب كرد سرم و چرخوندم كسي توي اتاق نبود حدس زدم بايد بيمارستان باشم . بيمارستان ؟ چرا اينجا بودم ؟ يكم فكر كردم تازه همه ي اتفاقا مثل فيلم جلوي چشمم اومد . تلفن ، صداي مضطرب مرد ، خبر تصادف . . . يهو تو جام نيم خيز شدم مات و مبهوت بودم . واقعا خواب بودم يا واقعيت داشت ؟ در اتاق باز شد نگاهم گنگ روي در اتاق چرخيد . سيما جون و ديدم كه با لباس سر تا پا سياه و چشماي اشكبار به طرفم ميومد انگار مغزم فرمان هيچ كاري رو نميداد . وقتي ديد بيدارم جلو اومد و دستم و گرفت گفت :
- خوبي مُوژان جان ؟ از نگراني مردم دخترم .
دخترم ؟ دخترم . . . دخترم . . . هي توي سرم ميچرخيد . مامانم . . . اون هميشه بهم ميگفت دخترم . من فقط دختر اون بودم . دستم و از توي دست سيما جون بيرون كشيدم و زير لب گفتم :
- مامانم مامانم .
خواستم از روي تخت بلند شم كه سيما جون شونم و گرفت و سعي كرد مانعم بشه ولي مدام دستش و پس ميزدم انگار خدا يه قدرت خاصي بهم داده بود . گريه نميكردم ولي مات بودم . دلم ميخواست از اون بيمارستان لعنتي فرار كنم . مامان بابام كجا بودن ؟ سيما جون با چشمايي اشك بار گفت :
- مُوژان جان بخواب عزيزم . سرمت هنوز تموم نشده . حالت دوباره بد ميشه ها . نيا پايين از تختت .
اصلا معني حرفاش و نميفهميدم فقط ميخواستم پسش بزنم . پام لبه ي تخت آويزون بود و سعي ميكردم بيام پايين ولي دستم به يه جايي گير بود . سوزشي رو حس كردم ولي برام هيچي مهم نبود . رادمهر و ديدم كه سراسيمه وارد اتاق شد سيما جون با ديدن رادمهر با التماس گفت :
- رادمهر بيا كمك ميخواد بياد پايين .
رادمهر نگاهي به دستم كرد و نزديكم اومد سيما جون نتونست خودش و كنترل كنه از در رفت بيرون . رادمهر من و گرفت و مثل پر كاهي دوباره روي تخت خوابوند . زورم بهش نميرسيد كه دستاش و پس بزنم . با اخماي تو هم گفتم :
- ولم كن ميخوام برم .
- كجا ميخواي بري ؟ نگاه كن با دستت چيكار كردي . بخواب الان سرمت تموم ميشه .
بازم تقلا ميكردم حرفاش و نميفهميدم :
- ميگم ولم كن . مامان . مامان
بلند فرياد ميزدم . رادمهر دلسوزانه نگاهي بهم انداخت و گفت :
- آروم باش عزيزم . ميبرمت پيشش تو فقط آروم باش .
هنوزم دستام توي دستاي قدرتمندش بود دوباره با فرياد گفتم :
- ولم كن لعنتي اگه بابام بفهمه دستام و گرفتي مياد تلافيش و سرت در مياره . بذار برم .
حس كردم حلقه ي اشكي توي چشماي رادمهر نشست آروم تر از قبل گفت :
- باشه . تو فقط الان آروم باش .
- مامان ، بابا .
دو تا پرستار اومدن توي اتاق انگار فرشته ي نجاتم و ديده باشم بلند گفتم :
- من و از دست اين نجات بدين . نميذاره من برم پيش مامان و بابام .
يكي از پرستارا به رادمهر گفت :
- كي بيدار شد ؟
- چند دقيقه اي ميشه .
يكي ديگه از پرستارا هم كنار سرمم اومد و چيزي توش تزريق كرد . هنوزم تقلا ميكردم ولي هي بي جون تر و بي جون تر شدم . خوني كه روي دستم بود و تميز كردن و از در بيرون رفتن . رادمهر دستم و توي دستش گرفت و آروم نوازشش ميكرد . پلكام سنگين شده بود . آروم روي هم افتاد و دوباره به خواب رفتم .
****
يه بار ديگه به هوش اومدم به نظر ميومد كه صبح باشه دوباره همون اتاق سفيد لعنتي . حس ميكردم چند ساله كه خوابيدم . نگاهي به اطرافم انداختم خبري از سرم نبود ولي دستم توي دستاي رادمهر بود كه سرش و روي تخت گذاشته بود و به خواب رفته بود . خواستم دستم و از توي دستش بيرون بكشم كه يهو رادمهر پريد و با ديدنم گفت :
- بيدار شدي ؟
كينه توزانه نگاهي بهش انداختم و جوابي بهش ندادم . سعي كردم از تخت بيام پايين به سمتم اومد و گفت :
- چند دقيقه وايسا با هم ميريم خونه .
- خونه نميرم . ميخوام برم پيش مامان و بابام .
- مُوژان بهم گوش بده ميخوام چيزي رو بهت بگم .
دستم و روي گوشام گذاشتم ميدونستم ميخواد چي بگه . چشمام و بستم و بلند گفتم :
- نميخوام بشنوم . حرف نزن با من .
دستام و گرفت و آروم پايين آورد . نگاهم به چشماش افتاد . چرا انقدر مهربون شده بود ؟ انگار اثري از اون رادمهر مغرور خشك نبود . نگاهم كرد و گفت :
- باشه من هيچي نميگم فقط تو آروم باش . باشه مُوژان ؟
- ميخوام برم پيششون .
- باشه تو همينجا باش من برم با دكترت حرف بزنم تا مرخصت كنن .
آروم تر شده بودم . روي تخت نشستم . رادمهر چند دقيقه ي ديگه برگشت داشت با تلفن حرف ميزد سعي ميكرد جوري بگه كه من نشنوم ولي من گوشام و تيز كرده بودم :
- آوردينشون ؟ خوب كي هست ؟ نه مُوژان و نميارم تازه بهتر شده . باشه خبر بده بهم . فعلا .
گوشي رو قطع كرد نگاهي بهم كرد و با يه لبخند مهربون بهم گفت :
- خوب خانوم حاضري بريم خونه ؟
با اخم گفتم :
- با كي حرف ميزدي ؟
- با يكي از دوستام .
- راستش و به من بگو .
دستپاچه شده بود ولي هنوزم اون لبخند كذايي گوشه ي لبش بود .
- من كه بهت دروغ نميگم .
- چرا هميشه بهم دروغ ميگي . كي بود ؟
دوباره داشتم عصبي ميشدم . انگار رادمهر اين و خوب فهميد چون سريع گفت :
- باشه باشه آروم باش . احسان بود .
- احسان ؟ چي گفت ؟
- مُوژان تو هنوز حالت خوب نشده باشه بعدا ميگم .
- بهت ميگم چي گفت ؟
كلافه شده بود از اصراراي من . دستي به موهاش كشيد و با كلافگي گفت :
- مُوژان مامان و بابات . . . ديشب تو جاده تصادف كردن . . .
- ميخوام برم پيششون .
دوباره حلقه ي اشكي توي چشماي رادمهر نشست اخمام و بيشتر تو هم كشيدم و گفتم :
- چرا ناراحتي ؟ من و ببر پيششون .
جوابي بهم نداد دوباره با فرياد گفتم :
- ميگم من و ببر پيششون .
با مشتاي گره شدم روي شونه هاش ميكوبيدم و پشت سر هم تكرار ميكردم كه من و ببر پيششون . آخر اشكام روي گونه هام جاري شد . رادمهر من و تو آغوشش گرفت دستام دو طرفم شل و بي حس افتاد . از ته دل زجه ميزدم . ميدونستم ديگه مامان و بابام پيشم بر نميگردن . از ته دل براي تنهاييام گريه ميكردم . رادمهر با دستش پشتم و نوازش ميكرد و با صداي گرمش زير گوشم حرف ميزد :
- آروم باش عزيزم . من پيشتم . من هميشه پيشت ميمونم . تو تنها نيستي خانومم .
حرفاش آرومم ميكرد ولي سوزشي كه ته قلبم حس ميكردم و نميتونست از بين ببره .
****
چند دقيقه بعد دوباره مات و مبهوت به يه جا خيره شده بودم . دكتر برگه ي ترخيصم و امضا كرد و با رادمهر از بيمارستان اومديم بيرون . بعد از اون همه سرماي سخت زمستون حالا آفتاب دلپذيري توي آسمون بود . بوي شكوفه ها خبر عيد و ميداد ولي قلب من انگار دچاي سرماي بهمن ماه شده بود . بدون توجه با كمك رادمهر سوار ماشينش شدم . خيره خيره به جلو نگاه ميكردم . فكر ميكردم رادمهر ميره بهشت زهرا ولي وقتي ديدم مسير خونه رو داره در پيش ميگيره گفتم :
- كجا داري ميري ؟
- دارم ميرم خونه .
- من ميخوام كنارشون باشم .
- مُوژان تو حالت الان خوب نيست بدتر ميشي .
- نه ميخوام ببينمشون براي آخرين بار .
- مُوژان . . .
نذاشتم حرفي بزنه فرياد گونه گفتم :
- ميخوام برم ببينمشون .
رادمهر كه فكر ميكرد شايد دوباره عصبي بشم آروم گفت :
- باشه باشه ميبرمت ولي بايد قول بدي كه آروم باشي . قول ميدي مُوژان ؟
چه كار سخت و مسخره اي ازم ميخواست . ولي تو اون لحظه به تنها چيزي كه فكر ميكردم ديدن مامان و بابام براي آخرين بار بود .
سرم و آروم تكون دادم گفت :
- اين قبول نيست بايد قول بدي .
عجب وقت بدي رو براي گير دادن انتخاب كرده بود با بيحالي گفتم :
- باشه قول ميدم .
با اين حرفم رادمهر ساكت شد . كلافه بود . شايد ميترسيد دوباره حالم بد بشه . ولي من به تنها چيزي كه فكر نميكردم خودم بود .

رادمهر توي سكوت به سمت بهشت زهرا راند . دل توي دلم نبود قلبم بالا و پايين ميشد . انگار تا از نزديك نميديدم مرگشون و باور نميكردم . هيچ اشكي نميريختم . صداي رادمهر به گوشم رسيد :
- مُوژان يه چيزي بگو . خودت و خالي كن همه چي رو تو خودت نريز .
صدام ميلرزيد گفتم :
- چيزي نشده كه بخوام خودم و خالي كنم .
- مُوژان خودتم ميدوني كه چي شده بايد باهاش كنار بياي . خودت و خالي كن . ميتوني باهام حرف بزني .
به سمتش برگشتم با چهره ي عصباني گفتم :
- بهت ميگم هيچي نشده .
رادمهر نگاهش و به جلو دوخت و ديگه چيزي نگفت . چرا با اون دعوا ميكردم ؟ مگه اون مقصر بود ؟ رسيديم . رادمهر گوشه اي پارك كرد . پاهام ميلرزيد . به جمعيت سياه پوشي كه دور قبري جمع شده بودن نگاه ميكردم . قدرتش و نداشتم كه جلو برم . رادمهر اومد و در طرف من و باز كرد . آروم گفت :
- مُوژان اگه نميتوني برميگرديم خونه . هنوز دير نشده
آب دهنم و قورت دادم و سعي كردم مصمم بگم :
- نه ميخوام اينجا باشم .
رادمهر هيچي نگفت دستم و گرفت و كمكم كرد به سمت جمعيت بريم . كمي كه جلوتر رفتيم احسان دوون دوون به سمتمون اومد نگاهي به من كرد و بعد با اون قيافه ي خسته و به هم ريختش به رادمهر گفت :
- پس چرا آورديش ؟ اگه حالش بد بشه چي ؟
- اصرار كرد نميتونستم كنترلش كنم .
اصلا حواسم به اون دو تا نبود فقط چشمم به جلو بود . احسان جلوم وايساد و گفت :
- مُوژان خوبي ؟ بري خونه بهتره .
بدون اينكه نگاهي بهش بندازم گفتم :
- احسان برو كنار .
دوباره همون جا وايساد و گفت :
- مُوژان برو خونه .
نگاه خشمگيني بهش انداختم و با فرياد گفتم :
- برو كنار ميفهمي ؟
با فرياد من جمعيتي كه دور قبر حلقه زده بودن همه به طرف صدام برگشتن . تازه تونستم دو تا قبر خالي كه كنار هم بود و ببينم . دستم و از توي دست رادمهر بيرون آوردم و به اون سمت دويدم . از جلوي نگاهاي پر ترحم مردم گذشتم . اصلا توجهي به اطراف نداشتم . نگاهم به جنازه هاي سفيد پوش شده ي مامان و بابام افتاد .
زانو زدم و كنار جنازشون نشستم . رادمهر و احسان دو تايي به طرف اومدن . رادمهر زير بازوم و گرفته بود و سعي داشت بلندم كنه ولي من با تقلايي كه ميكردم اين كار و براش مشكل ميكردم . احسان گريون بود . جنازه هارو ميخواستن توي قبر بذارن . من بايد ميديدمشون . بايد باهاشون خداحافظي ميكردم . بايد حداقل ميديدمشون تا مطمئن شم خودشونن .
فرياد ميزدم و از رادمهر ميخواستم كه ولم كنه . ولي دستاي قدرتمندش ازم جدا نميشد . جيغ ميزدم التماس ميكردم ولي هيچ كس گوش نميداد . صداي گريه ي اطرافيان و ميشناختم . دختري سياه پوش به سمتم اومد و من و توي بغلش گرفت . ميخواستم پسش بزنم ولي اون سوگند بود . اون اينجا چيكار ميكرد ؟ چه اهميتي داشت !
دوباره فرياد زدم :
- بذاريد ببينمشون . تورو خدا واسه آخرين بار ميخوام ببينمشون . ولم كنين . مامان نرو . بابا . . . منم باهاشون بذارين تو قبر . ولم كنين . تورو خدا ولم كنين .
بالاخره فرياد ها و حرفام انگار دلشون و به رحم آورد . كمي از پارچه ي سفيد و كنار زدن تا من بتونم ببينمشون . صورت سفيد مامانم و تونستن ببينم . خيلي جوون بود براي مردن .
اين انصاف نبود كه اون بره .
صورتش و نوازش كردم . بوسه اي روي گونش كاشتم و گفتم :
- مامان يادت باشه كه چقدر زود تنهام گذاشتي . حتي براي آخرين بار نتونستم باهات حرف بزنم . ديگه كي وقتي از همه جا درموندم باهام حرف بزنه و آرومم كنه ؟ هان ؟ چرا ساكتي مامان ؟ باهام حرف بزن من مُوژانتم . ببين منو . چشمات و باز كن . بگو كه اينا همش شوخيه .
نگاهم به بابا افتاد كه جنازش كنار مامان بود به سمت جنازه ي بابا رفتم و گفتم :
- بابا تو بهش بگو باهام حرف بزنه . ميدونم دختر خوبي براتون نبودم . ميدونم زياد ناراحتتون كردم . بابا حداقل تو باهام حرف بزن . بابا جونم . باباي خوبم . تو نباشي ديگه كي از من حمايت كنه ؟ دلتون اومد تنها دخترتون و تنها بذارين ؟
اشكي از چشمم نمي اومد . انگار فقط ميخواستم ازشون شكايت كنم كه تنهام گذاشتن . عصبي شدم به سمت رادمهر برگشتم خداي من داشت گريه ميكرد ؟ رادمهر سنگي من گريه ميكرد ؟ به رادمهر گفتم :
- رادمهر تو بهشون بگو باهام حرف بزنن . باهام قهر كردن هيچي نميگن . رادمهر بهشون بگو لعنتي .
داشتم دوباره عصبي ميشدم . رادمهر دستام و گرفت و از جام بلندم كرد . روي صورت مامان و بابا رو پوشوندن و داخل قبر گذاشتن مدام تقلا ميكردم . فرياد ميزدم ولي هيچ كس ديگه به حرفم گوش نداد . چرا اينا نميفهميدن حرف منو ؟
رادمهر من و روي صندلي نشوند . انقدر فرياد زده بودم انرژيم تحليل رفته بود . ساكت و بي صدا نشستم . سوگند و ديدم كه كنارم اومد . اونم چشماش پر اشك بود ميخواستم بهش چيزي بگم ولي صدام در نميومد . ميديدم كه احسان و رادمهر مدام ميان و از سوگند حالم و ميپرسن ولي من مات و مبهوت به رو به روم خيره شده بودم .
ميديدم كه مردم كنارم ميان و بهم تسليت ميگن . لباساي سياهشون و ميديدم ولي عكس العمل نشون دادن برام سخت بود .
همه رفته بودن . سوگند كنار گوشم گفت :
- مُوژان ميخواي باهاشون خداحافظي كني ؟ ميخوايم بريم .
فقط سرم و تكون دادم . رادمهر كه ديد دارم از جام بلند ميشم سريع به سمتم اومد و زير بازوم و گرفت . كنار قبرشون نشستم دستي روي خاك كشيدم . كي باورشون ميشد زير اين تل خاك مامان و باباي من خوابيده باشن ؟
پيشونيم و روي خاكشون گذاشتم و چشمام و بستم . دلم ميخواست ساعت ها همونجوري بشينم . چرا زنگ نزده بودم كه حداقل واسه آخرين بار صداشون و بشنوم ؟ چقدر راحت رفته بودن . درد هم داشتين ؟ چجوري اينجا تنهاتون بذارم و برم آخه ؟ چرا من و با خودتون نبردين ؟ كاش منم باهاتون اومده بودم يزد . اونجوري حداقل منم باهاتون ميمردم .
ياد نگاه آخر بابا افتادم . حس كرده بودم نگاهش خاصه . شايد اونم حس كرده بود كه براي آخرين باره كه همديگه رو ميبينيم .
باباي خوبم . باباي دوست داشتنيم .
چهره ي هميشه نگران و دوست داشتني مامانم جلوي چشمم اومد . كاش الان پيشم بود .
دستي سعي كرد من و بلند كنه ميخواستم پسش بزنم ولي جوني نداشتم . رادمهر بود . نگاهي بهش كردم . نميدونم توي صورتم چي ديد كه گفت :
- بيا بريم خونه عزيزم . من پيشتم .
احسان و سوگند گوشه اي وايساده بودن . هيچ كس ديگه اي نبود . احسان جلو اومد و رو به رادمهر گفت :
- شماها نمياين رستوران ؟
- نه ديگه شماها برين من مُوژان و ميبرم خونه استراحت كنه اصلا حالش خوب نيست .
احسان سري تكون داد و با سوگند از اونجا رفت .
با كمك رادمهر سوار ماشين شدم . سرم و به شيشه تكيه دادم . هنوزم نگاهم به قبرشون بود . زير لبي گفتم :
- رادمهر من خيلي اذيتشون كردم يعني من و ميبخشن ؟
چند لحظه سكوت شد و بعد رادمهر دستم و گرفت و گفت :
- معلومه كه ميبخشنت . مامان و بابا ها هيچ وقت نسبت به بچشون كينه به دل نميگيرن .
- تو مطمئني ؟
- آره عزيزم .
- كاش منم باهاشون رفته بودم .
- من و نگاه كن مُوژان .
نگاهم و به سمتش چرخوندم با محبت گفت :
- اونوقت من بدون تو چجوري زندگي ميكردم ؟ دلت ميومد از پيشم بري ؟
نفس عميقي كشيدم . نگاهي به قبرا كردم و زير لب دوباره گفتم :
- كاش منم با خودشون ميبردن .
رادمهر بوسه اي به دستام زد و ماشين و روشن كرد . حتي حس اينكه از كاراي رادمهر تعجب بكنمم نداشتم . خيلي تنها شده بودم خيلي .

كل مسير جفتمون ساكت بوديم . كم كم داشتم از شوك از دست دادنشون بيرون ميومدم . اشكام نم نم روي گونه هام ميومدن . رادمهر سكوت و شكست و گفت :
- مُوژان اول ميريم خونتون . احتمال داره كسي بياد اونجا به ديدنت . بعد ميريم خونه ي من باشه ؟
بدون اينكه نگاهي بهش بندازم گفتم :
- من خونه ي خودمون ميمونم .
- مُوژان من نميتونم تنها اونجا بذارمت .
- ميخوام خونه ي خودمون باشم .
- باشه در اين مورد بعدا حرف ميزنيم . راستي به خالت كسي هنوز حرفي نزده . ميخواي چيكار كني ؟
خاله مهوش ! تازه يادش افتادم . البته فكر نكنم زيادم براش مهم باشه . حتي نيومد يه سر به خواهرش بزنه . چه سوالايي ميپرسيد رادمهر ! آروم گفتم :
- به سوگند ميگم بهش زنگ بزنه .
رادمهر ساكت موند و ديگه حرفي نزد ولي من اشكام تمومي نداشت و مدام روي گونه هام ميريخت .
به خونه رسيديم . نگاهي بهش كردم . چجوري از اين به بعد اينجا زندگي كنم ؟ اونم بدون حضور مامان و بابام ؟ دوباره اين فكر تلنگري بود تا اشكام سرازير بشه . رادمهر به كمكم اومد تا از ماشين پياده شم . همش تو دلم خدا خدا ميكردم كه همه ي اينا يه بازي باشه . وقتي در خونه رو باز كردم مامان بياد و من و تو آغوشش بگيره و من صورتش و غرق بوسه كنم . انگار خودمم باورم شده بود كه اينا همش يه بازيه . قلبم تند تند ميزد . رادمهر در خونه رو باز كرد و وايساد تا من داخل برم . سكوت خونه انگار همه ي اميدم و ازم گرفت . انگار اشكهام پاياني نداشت . واقعا رفته بودن . احساس ميكردم ديواراي خونه داره من و ميخوره . جايي كه يه زماني آرامش بهم ميداد حالا انگار ميخواست جونم و بگيره .
رادمهر مدام توي خونه ميچرخيد و كاري انجام ميداد ولي من همونجا دم در خشكم زده بود . رادمهر با ليوان آبي به طرفم اومد و گفت :
- اين و بخور .
بدون هيچ حرفي كمي از آب و خوردم دوباره گفت :
- برو تو اتاقت استراحت كن يكم .
وحشت داشتم از اينكه بخوابم . اونم توي اتاقم . اتاقي كه توش خواب تصادف پدر و مادرم و ديده بودم . شايد تقصير من بود . بايد جلوشون و ميگرفتم كه نيان . با ترس سرم و تكون دادم و گفتم :
- نميخوام اونجا بخوابم .
- گشنت نيست ؟
سرم و به نشونه ي نه تكون دادم . رادمهر كلافه و عصبي بود گفت :
- مُوژان انقدر گريه نكن . با گريه هيچي درست نميشه . تو خيلي قوي هستي من ميدونم .
سرم و به طرفين تكون دادم و گفتم :
- نه قوي نيستم . من بايد بهشون ميگفتم كه نيان . چرا جلوشون و نگرفتم ؟ همش تقصير من بود .
- مُوژان هيچي تقصير تو نبود . ميفهمي چي ميگم ؟ مرگ و زندگي دست خداست . تو از اينجا چيكار ميتونستي بكني ؟
به حرفش اصلا گوش نميدادم مدام زير لب تكرار ميكردم " تقصير من بود ! بايد جلوشون و ميگرفتم "
رادمهر با دستش دو طرف صورتم و گرفت و توي چشمام زل زد :
- چرا خودت و ميخواي با اين حرفاي الكي عذاب بدي ؟ تو الان بايد خيال اونارو از بابت خودت راحت كني ميفهمي مُوژان ؟ اونا ميبيننت . از اينكه تو زجر بكشي زجر ميكشن . تو دوست داري اذيتشون كني ؟
با اين حرف رادمهر گريم شدت گرفت . رادمهر سرم و تو آغوشش گرفت و نوازشم كرد .
چند دقيقه بعد با صداي زنگ در به خودمون اومديم . رادمهر در و باز كرد و رفت . بعد از چند دقيقه سوگند و زن عمو و عمو و سارا و احسان با مامان و باباي رادمهر وارد شدن . همه سر تا پا سياه پوش بودن با چشماي گريونشون من و نگاه ميكردن .
نگاهم به زن عمو افتاد هميشه برام مثل مامان بود . ياد حرف مامانم افتادم كه هميشه ميگفت زن عمو سروناز هميشه براش خواهر بوده . حتي از خاله مهوشم به مامان نزديك تر بود . به سمتش رفتم و خودم و تو آغوشش انداختم . زن عمو هق هق ميكرد ولي آغوشش من و آروم كرده بود . از آغوشش خودم و كشيدم بيرون و گفتم :
- مامان خيلي شما رو دوست داشت زن عمو .
زن عمو انگار داغ دلش تازه شد دوباره گريه سر داد . منم از گريه ي زن عمو به گريه افتادم . سارا زن عمو رو روي مبلي نشوند و سوگندم من و تو بغلش گرفت . يكم جو بهتر شد و صداي گريه ها كمتر . سيما جون گفت :
- مُوژان جان ميخواي امشب همه پيشت بمونيم ؟
نگاهي به صورت ناراحتش انداختم . سعي كردم به خودم مسلط باشم گفتم :
- نه تا همين جا هم خيلي زحمت كشيدين .
- ميخواي اصلا امشب اينجا نمون . برو خونه ي رادمهر .
- نه اينجا باشم راحت ترم .
- ميل خودته گلم . پس حداقل تنها نمون .
رادمهر نذاشت جوابي بدم سريع گفت :
- تنهاش نميذارم من پيشش ميمونم .
سيما جون كه انگار خيالش راحت شده بود ديگه چيزي نگفت .
چند دقيقه بعد سيما جون و بابا عزم رفتن كردن . زن عمو هم بي قرار بود . بنده خدا هنوز 4 روز از مرگ برادرش نميگذشت كه خودش و اينجا رسونده بود . از ته قلبم ازش ممنون بودم .
سارا زن عمو رو به سمت ماشينشون برد تا برن خونه . عمو اومد جلو و گفت :
- عمو جون منم مثل بابات . هر چي خواستي به خودم بگو . ميدونم جاي بابات و نميتونم برات پر كنم ولي من هميشه كنارتم .
بوسه اي به گونش زدم و گفتم :
- ممنون عمو .
عمو هم خداحافظي كرد و رفت سوگند كنارم اومد دستام و گرفت و گفت :
- ميخواي پيشت بمونم ؟
- نه مامانت بيشتر بهت احتياج داره برو .
بغض اجازه نداد جفتمون حرف ديگه اي بزنيم . سوگند از كنارم بلند شد و رفت .
احسان قدمي جلو گذاشت و گفت :
- مُوژان هر چي خواستي يا كاري داشتي بهم زنگ بزن باشه ؟
چشماش چه غمي داشت از مرگ عمو مهام تا حالا اينجوري نديده بودمش . شايد حتي بيشتر از اون موقع ناراحت بود .بالاخره با باباي من بيشتر از باباي خودش زندگي كرده بود . تحمل ديدن چهره ي ناراحتش و نداشتم سرم و پايين انداختم و گفتم :
- ممنون . حتما .
- پس من ميرم . فعلا .
نگاهم و دوباره بهش دوختم . اونم خيلي تنها بود . تازه انگار دردش و ميفهميدم . باز من الان كنارم رادمهر و داشتم ولي اون چي ؟ الان بايد تنهايي ميرفت توي يه خونه ي خالي ميموند . ناخود آگاه از دهنم پريد و گفتم :
- احسان خيلي مواظب خودت باش .
لبخند محزوني بهم زد و گفت :
- توام مواظب خودت باش شيطونك .
لبخند تلخي بهش زدم و رفت . حالا فقط من و رادمهر مونده بوديم . تازه نگاهم بهش افتاد . چهره اش خيلي عصباني بود . نميدونستم براي چي . خودشم بهم حرفي نزد فقط زير لب گفت :
- بهتره بري تو اتاقت استراحت كني .
نگاهم به در بسته ي اتاق مامان و بابام افتاد گفتم :
- ميخوام تو اتاق اونا بخوابم .
-بهتره بري تو اتاق خودت . اينجوري بد تر خودت و عذاب ميدي .
- مهم نيست ميخوام تو اتاق اونا بخوابم .
انگار از دستم كلافه شده بود چون چيزي نگفت فقط دستي به صورتش كشيد و به من نگاه كرد .
با قدماي لرزون به سمت اتاقشون رفتم . همه چي مرتب بود . خودم ديروز صبح همه جا رو مرتب كرده بودم . چون فكر ميكردم برميگردن خونه ولي چه خيال خامي داشتم . مانتو و روسريم و در آوردم . يه بلوز صورتي تنم بود . دوباره از اتاق اومدم بيرون توي چارچوب در با رادمهر سينه به سينه شدم نگاهي بهم كرد و گفت :
- چيزي ميخواي ؟
با وسواس نگاهي به لباسام كردم و گفتم :
- بايد عوضشون كنم .
رادمهر از سر راهم كنار رفت تا رد شم . از اتاقم وحشت داشتم نميدونستم چرا ولي وقتي رادمهر ترديد و توي نگاهم خوند گفت :
- چيزي شده ؟ نميخواي بري لباسات و عوض كني ؟
نگاهم و بهش دوختم و گفتم :
- باهام بيا .
رادمهر تعجب كرد ولي انگار انتظار هر كار عجيب و غريبي رو ازم داشت چون بدون هيچ حرفي جلوتر از من به سمت اتاق رفت . با ترس نگاهي به اطراف كردم . و سريع به سمت كمدم رفتم . بلوز سياه آستين بلند و شلوار سياهي رو انتخاب كردم و دوباره با رادمهر بيرون اومديم . توي اتاق مامان اينا لباسام و عوض كردم . انگار تازه خيالم راحت شده بود . وقتي اون لباسا تو تنم بود احساس ميكردم بهشون خيانت كردم كه رنگ روشن پوشيدم !
روي تخت دراز كشيدم . چشمام و بستم و نفس عميقي كشيدم . تقه اي به در خورد و بعد صداي رادمهر اومد :
- مُوژان لباست و پوشيدي ؟
- آره .
در باز شد و رادمهر اومد تو هنوزم نگاهش رنگي از دلخوري داشت ولي انگار خودش و كنترل ميكرد گفت :
- ميخوام زنگ بزنم برامون ناهار بيارن .
- من گشنم نيست .
- بالاخره كه بايد يه چيزي بخوري . ميخواي ضعف كني ؟
- رادمهر برو ميخوام بخوابم .
چشمام و بستم فقط صداي در اتاق و شنيدم . چشمام و دوباره باز كردم رادمهر توي اتاق نبود . از جام بلند شدم و به سمت كمد لباساشون رفتم . بوي مامان و بابام و ميداد اشكام دوباره سرازير شد . كنار كمد نشستم و زانوهام و تو بغلم گرفتم . چرا من ؟ چرا اين بلا بايد سر من ميومد ؟
انقدر گريه كرده بودم سرم درد گرفته بود . دستگيره ي در آروم چرخيد و در باز شد . رادمهر بود اول نگاهش روي تخت چرخيد ولي وقتي من و نديد نگاهش و دور اتاق گردوند و من و كنار كمد ديد آروم به طرفم اومد و گفت :
- چرا نخوابيدي ؟
جوابي بهش ندادم . دوباره گفت :
- مُوژان جوابم و نميدي ؟
دوباره هيچي نگفتم رو به روم نشست و گفت :
- براي جفتمون پيتزا سفارش دادم . راستش نميدونستم چي بايد بخوريم ديگه . اگه خوابت نمياد بيا با هم حرف بزنيم .
از رادمهر انقدر صبور بودن بعيد بود . با اينكه دلخور به نظر ميومد ولي سعي ميكرد نقاب مهربونيش و از روي صورتش كنار نزنه . كاش ميشد دست از اين مهربونياش برداره . دوباره بشه همون رادمهر سرد و خشك و مغرور . من به اين رادمهر عادت نداشتم .
رادمهر مدام حرف ميزد برام ولي من بهش نگاه نميكردم . دلم ميخواست يه جايي كم بياره و خودش بشه . ولي انگار صبرش خيلي زياد بود . آروم گفت :
- مُوژان باهام حرف بزن . انقدر همه چي رو توي خودت نريز . به جاي گريه كردن باهام صحبت كن . اصلا ميخواي گريه كني ؟ باشه گريه كن ولي حرفم بزن . باشه ؟
روم و ازش گرفتم دوباره گفت :
- من و نگاه كن . چرا نگاهت و ازم ميگيري ؟
بازم جوابي بهش ندادم . از جام بلند شدم و دوباره روي تخت نشستم . اونم از جاش بلند شد ولي كلافه از اتاق زد بيرون . منتظر بودم دوباره برگرده ولي خبري از رادمهر نشد . صداي زنگ در و شنيدم . چند دقيقه بعد صداي رادمهر اومد كه ميگفت :
- مُوژان بيا ناهار بخوريم غذامون و برامون آوردن .
وقتي رادمهر جوابي ازم نشنيد به سمت اتاق اومد و گفت :
- صدام و نشنيدي ؟ بيا ناهار .
- گرسنه نيستم .
- چه عجب صداتون و ما شنيديم . از ديشب تا حالا چيزي نخوردي مگه ميشه گرسنه نباشي ؟
- گفتم گرسنه نيستم .
درد بدي زير شكمم پيچيد از بهشت زهرا هم كه ميومديم دل درد و كمر درد بدي گرفته بودم ولي الان زياد تر شده بود . رادمهر گفت :
- يا خودت مياي ميخوري يا اينكه من ميارم اينجا و به زور بهت ميدم . كدومش و انتخاب ميكني ؟
از درد به خودم ميپيچيدم . به زور از جام بلند شدم و به سمت سرويس بهداشتي رفتم . رادمهر نگران پشت در مدام صدام و ميزد و ميگفت :
- چي شد مُوژان ؟ در و باز كن ببينمت . حالت به هم خورد ؟
به در ميكوبيد دوست نداشتم نگرانش كنم ولي حس و حال جواب دادن نداشتم . حدسم درست بود درداي ماهانه ام بود كه شروع شده بود . هميشه وقتي عصبي ميشدم تاريخش جلو ميفتاد . از دستشويي بيرون اومدم رادمهر دوباره گفت :
- چي شد ؟
- يه مسكن بهم ميدي ؟
- چرا ؟ چيزي شده ؟
- دلم درد ميكنه .
- پاشو بريم دكتر .
خدايا حالا چجوري به اين ميفهموندم كه چم شده ؟ كلافه از درد و سوالاي پشت سر رادمهر گفتم :
- رادمهر خوبم فقط 1 مسكن بهم بده .
رادمهر رفت و زود برگشت مسكن و با آب خوردم . گفت :
- مُوژان بريم دكتر ؟ حداقل به من بگو چي شده ؟
- چيزي نيست يه دل درد سادست .
- شايد جدي باشه .
- رادمهر انقدر گير نده اين دل دردا طبيعيه .
- طبيعيه ؟
انگار تازه دوزاريش افتاد كه من چم شده . نفس عميقي كشيد و با خونسردي گفت :
- باشه استراحت كن .
روي تخت دراز كشيدم . خدا كنه زودتر دردش كمتر شه ديگه تحمل اين يكي رو نداشتم