♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

نهایتا ا نچه مردم درباره فروشندگان ذرت بوداده وچوپانها می اندیشند ‏بر ایشان از «افسانه شخصی» مهمتر می شود.
‏پیرمردکتاب را ورق زد و شروع کرد به خواندن یکی از صفحات آ ن. چوپان مدتی صبر کرد و بعد همانطور که پیرمرد مطالعه او را قطع کرده بود مطالعه اش را قطع کرد و پرسید:
‏_چرا این مطالب را به من می گویید؟
‏_چون تو می گویی که «افسانه شخصی»ات را متحقق کنی ولی چیزی نمانده که از آ ن چشم پوشی کنی.
‏_و شما همیشه در چنین لحظه ی پدیدار می شوید؟
‏_ بله، هیچوقت کوتاهی نکرده ام ، اما همیشه به این شکل ظاهر نمی شوم. گاهی به شکل یک فکر خوب یا راه حل یک ماجرا ظاهر می شوم.گاهی هم در لحظات تعیین کننده و دشوارکاری می کنم که کارها اسان شود،و از این قبیل مسائل ولی اکثر آ دمها متوجه نمی شوند.
‏بعد تعریف کرد که در هفته قبل ناچار شده بودکه به شکل سنگی بر یک ‏کاشف ظاهر شود. آ ن مرد همه چیزرا رهاکرده بود تا به جستجوی زمرد برود. پنج سال تمام ، درکنار یک رودخانه کار کرده بود و نهصد و نود و نه هزار و نهصد و نود و نه سنگ را شکسته بود تا یک زمرد بیابد. در آ ن لحظه داشت منصرف می شد و فقط یک سنگ مانده بود تا زمردش را پیدا کند. چون مردی ‏بود که زندگیش را در گرو «افسانه شخصی»گذا اشته بود پیرمرد تصمیم به ‏مداخله گرفته بود. او به سنگی بدل شد که جلوی پای کاشف غلطید و او از ‏شدت عصبانیت ، با این احساس که پنج سال از عمرش را هدر کرده است، سنگ را محکم به دور دستها پرت کرد. اما با ان چنان شدتی سنگ را پرت کرد ‏که به سنگ دیگری برخورد،ا ن را شکست و زیباترین زمرد جهان را اشکار ‏ساخت.
‏_ انسانها خیلی زود از علت زندگی خویش اگاه می شوند. پیرمرد در حالیکه نگا هش از تلخی آکنده بود ادامه داد: شاید برای همین هم هست که ‏خیلی زود از آ ن چشم می پوشند.
‏مرد جوان بخاطر اوردکه ا ین گفتگو درباره گنجینه پنهان ا غاز شده بود.
‏پیرمردگفت:گنجینه ها را سیلابها بیرون می اورند و همین سیلابها گنجین های د یگری را به زمین فرو می برد. اگر می خواهی درباره گنحینه خودت چیزی بدانی با ید یک دهم گله ات را به من بدهی.
‏_ یک دهم گنجینه کافی نیست؟
پیرمرد ناامید بنظر رسید وگفت:
‏_اگر تو با وعده دادن آ نچه که هنوز نداری براه افتی ، میل به دست آ وردن ‏آ نرا از دست خواهی داد.
‏آنوقت چوپان به اوگفت که یک دهم گنج را به زن کولی وعده داده است.
پیرمرد اهی کشید وگفت:کولیها زرنگ هستند. بهرحال لازم است بدانی ‏که هر چیز در زندگی بهایی دارد. این آ ن چیزیست که «مبارزین روشنا یی» ‏می کوشند بیاموزند.
‏_فردا، در همین ساعت تو یک دهم گوسفندانت را برای من می آ وری و من به تو نشان می دهم که چگونه در یافتن گنج موفق شوی. خدا نگهدار. پیرمرد در یکی از زوایای میدان از نظر پنهان شد.
***
‏مرد جوان کوشید تا مطالعه خود را دنبال کند ولی موفق نشد حواسش را متمرکز کند. هیجان زده و برانگیخته بود چون می دانست که پیرمرد راست می گوید. به ‏سراغ فروشنده دوره گرد رفت و یک بسته ذرت بوداده از او خرید، در حالیکه ‏از خود می پرسیدکه ا یا ا نچه راکه پیرمردگفته بود به او بگوید یا نه؟ با خود فکر ‏کرد: بهتر است گاهی چیزها را به حال خود رها کنیم. پس چیزی نگفت ، اگر ‏حرف می زد فر وشنده تا سه روز می اندیشیدکه آ یا با ید همه چیز را رهاکند یا نه، او مدتها بودکه به چرخ دستی اش عادت کرده بود.
‏می توانست او را ازگذراندن ا ین تردید دردناک در امان بدارد. شروع به ‏گردش درشهر کرد وبه سمت بندر رفت. در انجا ساختمان کوچکی بود با یک ‏پنجره که مردم برای خرید بلیط عبور از تنگه به ان مراجعه می کردند.
‏کارمند گیشه پرسید: چیزی می خواستید؟
‏در حالیکه دور می شد گفت: شاید فردا. او با فروختن یکی از میشها یش ‏می توانست از تنگه عبور کند و ا ین اندیشه او را به وحشت می اند اخت.
‏کارمند گیشه به همکارش گفت: این هم یک خیالا تی دیگر، او حتی پول سفرش را هم نداشت.
‏وقتی مقابل گیشه بود به میشها فکرکرده بود و از بازیافتن انها ترسیده بود. ‏‏طی دو سال گذشته او درباره پرورش گوسفندان همه چیز را اموخته بود. او ‏پشم چینی و مراقبت از میشهای باردار و حمایت و حفاظت گله از خطرگرگها را اموخته بود. او همه مزارع و چراگاههای ا ندلس را می شناخت. و قیمت خرید ‏یا فروش تک تک حیواناتش را می دانست.
‏تصمیم گرفت که ازدراز ترین مسیر به طویله دوستش بازگردد. این شهرنیز ‏قصری داشت، از پلکان سنگی آ ن بالا رفت و روی دیواره کو تاهی نشست.
‏از ا ن بالا می توانست ا فریقا را ببیند.کسی به اوگفته بودکه مغربیها از ا نجا ‏امده بودند و مد تها اسپانیا را ا شغال کرده بودند. او از مغربی ها متنفر بود. ‏کولیها با آ نها آ مده بودند.
‏ازآ ن بالا قسمت اعظم شهر دیده می شد و همچنین می دانست که در آن با پیرمرد خوش قلب آ شنا شده بود. با خودش فکرکرد:
‏_نفرین بر ساعتی که با این پیرمرد آ شنا شدم.
‏او فقط خواسته بود با زنی که تعبیررؤیا می دانست ملاقات کند. ولی نه آ ن زن و نه پیرمرد هیچکدام به این موضوع که او یک چوپان بود اهمیت ‏نمی دادند. ا دمهای تنهایی بودند که به هیچ چیز در زندگی باور نداشتند و ‏نمی توانستند بفهمند که چوپانها به حیواناتشان علاقمند می شوند. او همه گوسفندانش را عمیقأ می شناخت ، می دانست کدام یک می لنگد،کدام یک دو ماه دیگر فارغ می شود وکدامشان تنبل است. او همچنین پشم چینی و ذبح ‏گوسفندان را اموخته بود. اگر تصمیم به رفتن می گرفت مسلما انها ناراحت ‏می شدند.
‏باد برخاست. او این باد را می شناخت. نام آ ن «لوان» یا باد شرق بود زیرا همراه این باد بودکه دار و دسته مغربیها آمده بودند. قبل از شناخت «طاریفا» هرگز تصور نمی کردکه آ فریقا این اندازه نزدیک باشد. خیلی خطرناک بود. آنها می توانستند دوباره کشور را اشغال کنند.
‏باد شرق به شدت می وزید. جوان اندیشید: بین میشها وگنج باید یکی را ‏انتخاب کنم. می بایست بین چیزی که به آ ن عادت کرده بود و چیزی که خیلی دلش می خواست داشته باشد یکی را انتخاب کند. دختر بازرگان هم بود ولی به ‏اندازه میشها اهمیت نداشت چون به او وابسته نبود. مطمئن بودکه اگر پس فردا ‏دختربازرگان را ملاقات نمی کرد، او حتی متوجه هم نمی شد،برای او همه روزها به هم شبیه بودند و وقتی همه روزها به هم شبیه هستند، یعنی انسان دیگر ‏متوجه پیش آ مدهای خوبی که در طی روز اتفاق می افتد نمی شود.
‏به خودگفت: من پدر و مادر و قصر روستایی راکه در ا ن متولد شده بودم ‏ترک کردم. آ نها عادت کردند و من هم همینطور پس میشها هم به غیبت من عادت خواهندکرد.
‏از ا ن بالا به میدان نگریست. فروشنده دوره گرد، ذرت بوداده ‏می فروخت، یک زوج جوان روی نیمکتی که او با پیرمردگفتگوکرده بود نشسته بودند.
‏زمزمه کرد: فروشنده دوره گرد... ولی جمله اش را تمام نکرد. باد شدت بیشتری گرفته بود سوزش آ نرا روی چهره اش حس کرد. بی شک باد مغربیها را آ ورده بود اما همچان بوی صحرا و زنان پوشیده را نیز با خود می آ ورد. بوی عرق جبین و رؤیاهای مردانی را با خود می آ وردکه روزی به جستجوی «ناشناخته» به جستجوی طلا، ماجرا... و اهرام ثلاثه رفته بودند. به آ زادی باد ‏رشک برد و فهمیدکه می تواند مثل ان باشد. هیچ مانعی وجود نداشت مگر
‏خودش.
‏میشها، دختر بازرگان ، دشتهای اندلس همه مراحلی از «افسانه شخصی» او ‏بودند.
***
‏فردای ا ن روز چوپان جوان سر ظهر با پیرمرد ملاقات کرد. او شش گوسفند ‏همراه خودش اورده بود.
‏به پیرمردگفت: من خیلی متعجم چون دوستم مگر نه؟

پیرمرد پاسخ داد: همیشه همینطور است و ما این را «اصل مساعد»‏می نامیم. اگر تو برای اولین بار وراو بازی کنی بطور قطع برنده می شوی ، ا ین ‏«شانس تازه کار»هاست.
‏_چرا ا ینطور است؟
‏.چون زندگی می خوا هد که تو به «افسانه شخصی» خودت برسی. بعد ‏پیرمرد شروع کرد به بررسی گوسفندان و متوجه شدکه یکی از ا نها می لنگد.
‏جوان توضیح دادکه این مساله مهمی نیست ،چون او از همه با هوش تر است و پشم زیادی هم می دهد. بعد پرسید:
‏_گنج کجاست؟
_ در مصر، نزدیک اهرام ثلاثه.
‏پسرک از جا پرید. پیرزن هم همین راگفته بود ولی از او چیزی نگرفته بود.
‏.برای رسیدن به گنجینه ، تو با ید مراقب علائم باشی. خداوند مسیری راکه ‏هر یک از ما باید طی کند در دنیا نوشته است. باید آ نچه راکه برای تو نوشته است بخوانی.
پیش از آ نکه جوان چیزی بگوید، یک پروانه بین او و بیرمرد پرید و او ‏،بخاطر ا وردکه وقتی کودک بود،پدربزرگش به اوگفته بودکه ا ین پروانه ها شانس می آورند. مثل سوسکهای پردار، ملخهای سبز، مارمولکهای کوچک خاکستری و شبدر چهارپر.
پیرمردکه می توانست اندیشه ها را بخواندگفت: دقیقا همینطور است که ‏پدربزرگت به تو آموخته، ا ینها همه نشانه هستند.
‏بعد پالتویی راکه به تن داشت گشود. پسر جوان تحت تاثیر ا نچه می دید قرارگرفت و درخششی راکه روز قبل چشمانش را خیره کرده بود بخاطر ا ورد. ‏یک گردن آویز بزرگ طلای جواهر نشان بود.
او واقعأ یک پادشاه بود و حتما برای در امان ماندن از خطر راهزنان لباس مبدل پوشیده بود.
پیرمرد در حالیکه یک سنگ سفید و یک سنگ سیاه از وسط گردن آویز جدا می کرد و به او می دادگفت: بیا اسم یکی «اوریم» است و اسم ا ن دیگری ‏«تمیم ». سیاه یعنی «بله و سفید یعنی «نه». وقتی هیچ نشانه ای نمی بینی آنها به توکمک خواهند کرد. اما همیشه یک سئوال ملموس مطرح کن. بطور کلی سعی کن خودت تصمیم بگیری.گنج نزدیک اهرام است، تو اینرا قبلأ هم می دانستی ، اما ناچار میشوی بهای شش گوسفند را بپردازی چون من به توکمک کردم تا تصمیم بگیری.
‏مرد جوان سنگها را داخل خورجیینش گذاشت. بعد از این خودش ‏تصمیم هایش را می گرفت.
‏_فراموشی نکن که همه یک چیز بیش نیست. زبان نشانه ها را فراموش نکن و مخصوصأ بخاطر داشته باش که تا انتهای «افسانه شخصی»ات پیش بروی.
‏و افزود: قبل از رفتن باید داستان کوچکی را بر ایت تعریف کنم: تاجری پسرش را برای ا موختن «راز خوشبخی » ‏به نزد خردمندترین انسانها فرستاد. پسر جوان چهل روز تمام در صحرا راه می رفت تا اینکه بالاخره به قصری زیبا ‏برفراز قله کوهی رسید. مرد خردمندی که او در جستجویش بود ا نجا زندگی ‏می کرد.
‏بجای اینکه با یک مرد مقدس روبرو شود وارد تالاری شدکه جنب وجوش بسیاری در ا ن به چشم می خورد،فروشندگان وارد و خارج می شدند، مردم درگوشه ای گفتگو می کردند، ارکسترکوچکی موسیقی لطیفی می نواخت ‏و روی یک میز انواع و اقسام خوراکیهای لذیذ آن منطقه چیده شده بود.
‏خرد مند با این و ا ن درگفتگو بود و جوان ناچار شد دو ساعت صبرکند تا ‏نوبتش فرا رسد.
‏خردمند با دقت به سخنان مرد جوان که دلیل ملاقاتش را توضیح می داد گوش کرد اما به اوگفت که فعلأ وقت ندار د که «راز خوشبختی» را برا یش فاش کند. پس به او پیشنهادکردکه گردشی درقصر بکند وحدود دوساعت د یگر به ‏نزد او بازگردد.
وخردمند اضافه کرد: معذالک میخواهم از شما خواهشی بکنم ‏آنوقت یک قاشق کوچک بدست پسر جوان داد و دو قطره روغن در ان ‏ریخت وگفت: در تمام مدت گردش این قاشق را در دست داشته باشید وکاری ‏کنیدکه روغن آ ن نریزد.
‏مردجوان شروع کرد به بالا و پا پین رفتن از پله های قصر در حالیکه چشم از قاشق برنمی داشت. دو ساعت بعد به نزد خردمند برگشت.
‏مرد خردمند از او پرسید: آیا فرشهای ایرانی اتاق نهارنخوری را دیدید؟ ‏ا یا باغی راکه استاد باغبان ده سال صرف اراستن ان کرده است دید ید؟ ا یا اسناد و مدارک زیبا و ارزشمند مرا که روی پوست ا هو نگاشته شده درکتابخانه ‏ملاحظه کردید؟
‏مرد جوان شرمساراعتراف کردکه هیچ چیز ندیده است. تنها فکر و ذکر او این بوده که قطرات روغنی راکه خردمند به او سپرده بود حفط کند.
‏_خوب پس برگرد و شگفتی های دنیای مرا بشناس،آ دم نمی تواند به کسی ‏اعتمادکند مگر اینکه خانه ای راکه او در آ ن ساکن است بشناسد.
‏مرد جوان با اطمینان بیشتری این بار به گردش درکاخ پرداخت، در حالیکه همچنان قاشق را بدست داشت، با دقت و توجه کامل آ ثار هنری راکه ‏زینت بخش دیوارها و سقفها بودند می نگریست. او باغها را د ید وکوهستا نهای
‏اطراف را، ظرافت گلها و دقتی راکه در نصب ا ثار هنری در جای مطلوب به کار ‏رفته بود تحسین کرد. وقتی به نزد خرد مند بازگشت همه چیز را با جزئیات برای ‏او توصیف کرد.
‏خردمند پرسید: پس آ ن دو قطره روغنی که به تو سپرده بودم کجا ست؟
‏مرد جوان قاشق را نگاه کرد و متوجه شدکه ا نها را ریخته است.
‏انوقت مرد خردمند به اوگفت: تنها نصیحتی که به تو می کنم اینست: «راز ‏خوشختی» ا ینست که همه شگفتیهای جهان را بنگری بدون اینکه هرگز دو قطره روغن داخل قاشق را فراموش کنی.
‏چوپان ساکت مانده بود. او داستان پادشاه پیر را فهمیده بود. یک چوپان ‏می تو اند سفر را دوست داشته باشد اما هرگز میشها یش را فراموش نمی کند.
‏پیرمرد، مرد جوان را نگاه کرد و دستها یش را روی سر او به طرز غریبی ‏تکان داد.
‏سپس گوسفندها را جمع کرد و رفت.

***
بر فراز شهر کوچک طاریفا قلعه نظامی قدیمی قرار دارد که مغربیها در گذشته های دور ساخته اند و هر کس روی دیوار قلعه بنشیند میتواند از آنجا یک میدان، یک فروشنده ذرت بوداده و تکه ای از خاک آفریقا را ببینند.‏
ملکصدق ، پادشام سالیم آنروز عصر روی باروری نشست و باد شرق زیر چهره اش احساس کرد. میشها در کنار او مضطرب، آشفته و پریشان از عوض شدن صاحبشان و تغییر و تحولات جدید دور خودم می چرخیدند.همه ا نچه که می خواستند فقط خوردن و نوشیدن بود.
ملکیصدق کشتی کوچکی راکه از بندر دور می شد نگاه کرد. او د یگر هرگز چوپان جوان را نمی د ید. همانطور که ابراهیم.را هم پس از آ نکه ده یکمش را از اوگرفته بود د یگر ندیده بود. و معذالک کار او همین بود.
‏خدایان نبا ید آرزویی داشته باشند چون آ نها «افسانه شخصی» دارند. با ‏این همه پادشاه سالیم در باطن خود برای مرد جوان آرزوی موفقیت کرد.
‏با خود اندیشید: افسوس! او به زودی نام مرا از یاد خواهد برد، می بایست چندین بار ا نرا تکرار می کردم. انوقت هرگاه از من حرف می زد می گفت که ‏من ملکصلدق پادشاه سالیم هستم.
‏بعد چشمانش را به سوی آ سمان بلندکرد،شرمنده از اند یشه های خود، و ‏گفت: می دانم این نها یت خودپسند ی است، خدایا همانطور که خودت گفته ای. اما یک پادشاه پیر هم گاهی نیاز دار دکه احساس غرورکند.
***
پسر جوان اندیشید: آفریقا چه سرزمین شگفت انگیزیست!
او در قهوه خانه ای شبیه سایر قهوه خانه هایی که در کوچه های تنگ شهر دیده بود نشسته بود و به مردهایی که چپق های بلند و بزرگ میکشیدند و آنها را بهم رد میکردند ،نگاه میکرد. دراین چند ساعت اومردانی را دیده بود که دست در دست هم راه می رفتند، زنانی که چهره هایش را پوشانده بودند و روحانیانی که بالای برجهای بلند میرفتند و میخواندند در حالیکه همه زانو به زمین زده بودند ،پیشانی به خاک می سائیدند.
این حرکات غیر مسیحی بود، پسر جوان به خاطر آورد که د ر کودکی، در کلیسای ده اش مجسمه سن ژاک کبیر را دیده بود سوار بر اسبی سفید، با شمشیر آ خته که افرادی شبیه ا ین آ دمها را پامال می کرد. ناراحت بود و احساس ‏تنهایی وحشتناکی داشت ا ین کافرها نگاه خوفناکی داشتند.
‏بعلاوه در شتابی که برای عزیمت داشت یک چیز را فراموش کرده بود، یک چیز جزئی که می توانست تا مدتها او را دور ازگنجینه اش نگهدارد و آ ن این بودکه در این سرزمین همه عربی حرف می زدند.
‏صاحب قهوه خانه به او نزد یک شد واو نوشیدنی راکه سر میز دیگری برده بودند نشان داد. چای تلخ بود، او ترجیح می داد شربت بنوشد.
‏بدون شک وقت پرداختن به ا ین مسائل نبود، او غیر ازگنج نمی بایست به چیز د یگری غیراز گنج و به اینکه چگونه می با ید به آ ن دست می یافت. فروش ‏گوسفندان وجه قابل توجهی نصیب اوکرده بود و می دانست که پول چیزی جادو یی است ، با پول انسان هیچ وقت کاملأ تنها نیست. در مدت کمی، شا ید تاچند روز د یگر او پای اهرام مصر بود. یک پیرمرد با آ ن همه طلاکه روی سینه اش می درخشید دلیل نداشت که به خاطر شش تاگوسفند به او دروغ گفته ‏باشد.
‏پادشاه پیر به او درباره نشانه ها مطالبی گفته بود، وقتی از تنگه می گذشت به ‏نشانه ها فکرکرده بود. بله منظورش را خوب می فهمیددر مدتی که در دشتهای ‏اندلس گذرانده بود آموخته بود تا در روی زمین یا در آسمان علائمی را مربوط به مسیری که می بایست دنبال کند، بیابد. آموخته بودکه وجود فلان پرنده، نشانه حضور ماری در آن نزدیکی هاست و فلان درخت نشانه اینست که ‏اب در چند کیلومتری وجود دارد. ا ین چیزها راگوسفندان به او آموخته بودند.
‏به خودگفت: اگر خداوند میشها را هدایت می کند پس انسان را نیز هدایت ‏نخواهد کرد. احساس امنیت مرد و چای بنظرش کمتر تلخ آمد.
‏_ توکی هستی ؟
‏یکنفر به زبان اسپانیولی حرف می زد،چقدر احساس آرامش کرد.
‏او داشت به نشانه ها فکر می کرد که یک نفر ظاهر شد. از او پرسید: تو از کجا اسپانیولی بلدی؟
‏تازه وارد جوانی بودکه لباس غربی پوشیده بود اما رنگ پوستش نشان ‏می دادکه با ید اهل همان شهر باشد. او تقریبأ هم قد و هم سن خودش بود.
بالاخره پاسخ داد:
‏_اینجا همه اسپانیولی حرف می زنند ما فقط دو ساعت با اسپانیا فاصله داریم.
‏_بنشین و به حساب من برای خودت چیزی سفارش بده ، برای من هم شربت سفارش بده من از ا ین چای بیزارم.
‏_شراب اینجا پیدا نمی شود. مذهب آ نرا ممنوع کرده است.
‏انوقت مرد جوان تعریف کردکه باید به اهرام ثلاثه برود.چیزی نمانده بود ‏که راجع به گنج هم صحبت کند اما نها یتا ترجیح دادکه چیزی نگوید. ممکن ‏بودکه این عرب هم برای هدا یت او تا ا نجا سهمی از ا نرا بخواهد. ا نچه راکه پیرمرد درباره پیشنهادات به اوگفته بود بخاطر ا ورد. به اوگفت: می خواهم مرا ‏به ا نجا ببری ، اگر امکان داشته باشد، به عنوان راهنما به تو پول خواهم داد. می دانی که چطور می شود آنجا رفت؟
جوان متوجه شد که صاحب قهوه خانه در نزد یکی او ایستاده و با دقت به حرفهای ‏ انهاگوش می کند. حضور او مزاحمش بود اما حاضر نبود این موقعیت ‏را از دست بدهد، او یک راهنما پیداکرده بود.
جوانک تازه وارد جواب داد: باید تمام صحرا را طی کرد و برای این کار پول لازم است. با ید اول بدانم که تو به اندازه کافی پول داری یا نه؟
سؤال او به نظر مرد جوان عجیب آ مد اما چون به پیرمرد اعتماد داشت و ‏پیرمرد به اوگفته بودکه وقتی انسان واقعا چیزی را بخواهد همه دنیا به نفع او ‏همدست می شوند، تردیدی به خود راه نداد.
‏کیسه پولش را از جیب بیرون کشید و آ نرا به رفیق جدیدش ش نشان داد. صاحب کافه نزد یک تر شد و با جوان به عربی شروع به صحبت کرد، صاحب قهوه خانه عصبانی به نظر می رسید.
‏پسرک گفت: بیا از اینجا برویم او نمی خوا هد که ما اینجا بمانیم.
‏مرد جوان احسامس آ رامش کرد، از جا برخاست برای این که حساب کافه چی را بدهد، اما صاحب کافه بازویش راگرفت و شروع کرد به یک سخنرانی طولانی و بدون وقفه. مرد جوان قوی بود ولی چون درکشور بیگانه ‏بود این دوست جدیدش بودکه صاحب کافه را هل داد و او را از آ نجا بیرون‏برد. سپس به اوگفت:
‏_او برای پولهایت نقشه کشیده بود، می دانی طنجه مثل سایر شهر های آ فریقا نیست ، ما در یک بندر هستیم و بندرها لانه دزدها هستند.
‏پش او می توانست به دوست جدیدش اعتماد کند. چون در شرا یط خطرناکی به کمکش آ مده بود. پولش را بیرون آورد و آ نرا شمرد.
‏ان دیگری گفت: ما فردا می توانیم پای اهرام باشیم ولی من باید اول دو تا شتر بخرم. و پولها را از اوگر فت.
‏بعد با هم براه افتادند و ازکوچه های تنگ طنجه عبورکردند. در همه گوشه ‏وکنارها بساط چیده بودند و همه چیز می فروختند. سرانجام به وسط میدان ‏بزرگی رسیدندکه بازار در ا نجا برپا بود.
‏هزاران نفر آ نجا بودندکه حرف می زدند، می خریدند و می فروختند، در کنار سبزیجات ، بساط فروش خنجر و دشنه و آنسوتر، قالیها و چپقها را به نمایش‏گذاشته بودند. مرد جوان دوست جدیدش را از نظر دور نمی کرد حواسش بود که همه پولها یش دست اوست. فکرکرد پولها یش را از او پس بگیرد، اما این از ادب به دور بود. او از رسوم ا ین سرزمین بیگانه که در ا ن قدم ‏گذاشته بود بی خبر بود.
کا‏فی بود او را تحت نظر داشته باشد چون خودش را از او قوی تر می د ید. ناگهان درمیان ا ین هرج و مرج عظیم چشمش به زیبا ترین شمشیری افتاد که اودر همه عمرش ندیده بود. غلاف آ ن از نقره بوددسته سیاه مرصع به جواهرات قیمتی داشت. با خودش قر ارگذاشت که به محض بازگشت از مصر آنر‏ا بخرد.
‏به رفیقش گفت: از فروشنده بپرس قیمت ا ن چقدر است. بلافاصله ملتفت شد که وقتی شمشیر را نگاه می کرد، چند ثانیه حواسش پرت شده،قلبش فشرده شد انگار قفسه سینه اش تنگ شده بود.ترسید به اطرانش نگاه کند چون ‏میدانست که چه ا تفاقی افتاده است ، چند لحظه به شمشیر زیبا خیره ماند و بالاخره شهامتش را جمع کرد و به عقب برگشت.
‏در اطراف او مردم در رفت و آ مد بودند، فریاد می زدند، فرش می خریدند، فندق می خریدند،کاهوها درکنار سینی های مسی، مردانی که ‏دست هم را در خیابان گرفته بودند و زنان روپوشیده و عطر خوراکهای بومی مشرق زمین.... اما هیچ جامطلقأ هیچ جا اثری از رفیق جدیدش ندید.
‏خواست به خود بباوراندکه اتفاقی او راگم کرده است. تصمیم گرفت در ‏میدان بماند با این امید که او بازخو اهد گشت. لحظه ای بعد کسی به بالای یکی ‏از این برجهای مخصوص یعنی مناره رفت و به خواندن پرداخت و همه آنهایی که آ نجا بودند زانو زده زمین را بوسیدند و به نماز پرداختند. سپس مانند گروه مورچگان بساطها را برچیدند و رفتند

مرد جوان مدت زیادی به خورشید نگریست تا بجایی که او هم درپشت خانه های سفید دور میدان از نظر پنهان شد خورشید هم با انها رفته بود.
به این فکرکرد گه وقتی سحرگاه همین خورشید دمید ه بود او در قاره ا ‏ی د یگربود چوپان بود و شصت گله گوسفند داشت و می توانست به دید ار دخترجوانی برود. صبح او میدانست که اگر در میان دشت حرکت کند چه پیش خواهد ا مد و معذ الک حالاکه خورشید غروب می کرد او درکشوری ‏ناشناس بیگانه ای در سرزمینی بیگانه بودگه نمی توانست زبانی راکه به ا ن سخن می گفتند بفهمد. او دیگر چوپان نبود و هیچ پیز نداشت پول کافی برای بازگشت و دوباره از صفر شروع کردن هم ند اشت.
به خودگفت: و همه اینها بین طلوع و غروب یک خورشید. و دلش به حال خودش سوخت که در مدتی کوتاهتر از یک فریاد همه پیز دو زندگیش عوض شد ه بود پیش از انکه به موقعیت جدیدش عادت کند
شرم داشت گریه کند. او دپگر پیش میشها یش هم گریه نکرده بود. اما مید ان و بازار خالی بود و او دور از وطن.
‏گریه کرد » چون طبیعت عادل نبود وکسانی را که رؤیاهاشان را باور‏می کردند گاه اینطور پاداشی می داد. وقتی باگوسفندانم بودم خوشبخت بودم وخوشبحتی ام را با اطرافیانم قسمت می کردم. مردم امدن  مرا می دیدند و از من‏به گرمی استقبال می کردند. حالامن غمگین و بد بخت هستم. چه باید بکنم من اندوهگین خواهم بود و د یگر به هیچ کس اعتماد نخواهم کرد چون یک نفر به من خیانت کرده است. من از همه کسانی گه گنجهای پنهانی را یافته اند متنفرخواهم بود چون گنج خودم را نیافتم. و دائما نحواهم کوشید تا پول کمی راکه بدست می ا ورم حفظ کنم چون من برای ا غوش کشیدن دنیا خیلی کوچکم.
‏خورجینش راگشود تا ببیند چه چیزی برای خوردن دارد شاید ازساندویچی که درکشتی خو رده بود چیزی مانده باشد. اما بجزکتاب قطور چیزی در ا ن نیافت. بعد چشمش به سنگها یی افتادکه پیرمرد به او داده از د یدن سنگها احساس تسلای عمیقی کرد. او شش میش را با دو عد د سنگ قیمتی عوض کرده بود. حالا می توانست آ نها را بفروشد و با پول آ نها بازگشت تهیه کند. گرکردکه بعد ازا ین با ید زرنگ تر باشد پس سنگها را وجین بیرون آ ورد و آ نها را ته جیبش پنهان کرد. او دریک بندر بود و تنها راستی که طرف به اوگفته بود این بود: بندرها همیشه پر از دزد است.
‏حالا می فهمیدکه صاحب قهوه خانه چه چیزی را می خواسته به اصرار به او حالی کند او می خواست به وی بفماند که نبا ید به آ ن جوان اعتماد کند. «من هم همه هستم» دنیا را آ نطوری می بینم که دلم می خواهد باشد نه آ نطوری کهواقعا هست
‏دوباره سنگها را درا ورد مد تی به ا نها نگاه کرد هرکدام را نوازشی کرد ا نها و سطح صافشان را احساس کرد. ا نهاگنجینه او بودند دست زدن به آ نها به او آ رامش می داد. او را به یاد بیرمرد می اند اختند.

‏«وقتی که تو واقعأ چیزی را می خواهی همه جهان همدست می شود تا آ ن را بدست آ وری‏خپلی دلش می خواست بد اندکه چگونه این مطلب می تو انست حقیقت
داشته باشد او آ نجا در آ ن میدان خالی بد ون پاپا سی در جیب و بدون گوسفند برای نگهداری در شب. اما وجود سنگها ثابت می کردکه او با یک پادشاه ملاقات کرده پادشاهی که همه تاریخچه مشخصی او را می دانست در جریان آ نچه با اسلحه پدرش کرده بود و اولین تجربه جنسی او هم بود. ‏سنگها به درد پیشگویی می خورد اسم ا نها «اوریم» ‏تنیم» است.»
ا نها را توی کیف سرجای قبلی گذ اشت و تصمیم کرفت گه ا زمایشیبگند. پیرمردکفته بودگه باید منوال روشن و واضحی بگند چون سنگها وقتی جواب می دهندکه آ دم بداند چه می خواهد.
‏مرد جوان برسیدکه آ یا دعای نیر بیرمرد هنوز با اوست یا نه؟
‏-‏یکی از سنگها را بیرون کشید. جواب مثبت بود.
‏ا یا من گنجینه ام را خواهم یافت؟
‏‏دستش را دوباره داخل خورجین گرد تا یکی از سنگها را بیرون بیاورد گه
‏آ نها لغزیدند وازسور اخی گه در پارچه ته خورجین بود به زمین افتادند. خم شد آ نها را برداشت. اصلأ متوجه سوراخ ته خورجین نشده بود. وقتی خواست ا وریم ا و «تمیم» را دوباره در آ ن بگذارد به یاد یک مجمله دیگر پیرمرد افتاد:
‏_سعی کن نشانه ها را بیابی و به ا نها احترام بگذاری.
این خودش یک علامت بود. مرد جوان خنده اش گرفت. آ نها را داخل خورجین گذا شت بل ون آ نگه قصد دوختن آ نرا بگند س می توانستند هر‏وقت دلشان خواست از ا ن سوراخ بگریزند. فهمیدکه مطالبی هست گه نباید
‏درباره آ نهاکنجکاوی کند چون نباید از سرنوشت گریخت.
‏سنگها به او اطمینان داده بودند که پیرمرد همیشه درگنارش خواهد بود واین پاسخ به او اطمینان می داد. دوباره به بازار خالی نکریست و دیگر‏مثل قبل احساس ناامیدی نکرد. دنیا بر ایش بیگانه نبود فقط دنیای جدیدیبود.
نهایتأ این همان چیزی بودگه او می خواست دید ن دنیا های جد ید. اگرهمدپگز به اهرام نمی رسید بازهم از همه چوپانها یی گه می شناخت دورت رفته بود.
ا ه اگر می دانستندکه درکمتراز دو ساعت راه این همه چیزهای متفاوت ‏وجود دارد
‏دنیای جدید به شکل بازاری خالی درچشمش جلوه گرشده بود اما اوقبلا میدان را پر از هیاهوی زندگی دیده بوده و هیچوقت این را فراموشنمی کرد. بیاد شمشیر افتاد بهای بسیارگزافی برای تماشای ا ن پرداخته بود ‏او هر گز چیزی مشابه ا ن ندیده بود. ناگهان ا ین احساس به او دست دادکه
‏می تواند دنیا را با چشمان یک غارت شده بدبخت نگاه کند و هم با چشمانماجرا جوی در جستجوی گنج. پیش از ا ن که از شدت خستکی بخواببرود فکرکرد:
‏.من ماجراجویی در جستجوی گنج هستم.
دو حالیکه که کسی شانه های او را تکان می داد از خواب بیدار شد. او وسطمیدان بازار خوا بیده بود و بازار داشت دوباره کار خود را از سرمی گرفت.
‏به اطرانش نگاه کرد تاگوسفندانش را پیداکند اما متوجه شدکه در دنیایدیگری است. به جای این که احساس تاثر کند احساس خوشبختی کردی د یگر قرار نبود بدنبال آ ب و علف برای حیوانات باشد او می توانست به جستجویگنج برود. حالا حتی یک ‏شاهی هم در جیب نداشت ولی به زندگی ا یمان‏داشت. شب قبل تصمیم کرفته بودکه ماجر اجو باشد همانند شخصیت ها یی کهدرکتابها خوانده بود. ‏بد ون شتاب به گردش در میدان پرداخت. فروشندگان درکار ساختن وهموارکردن بساط خود بودنده به مردی که شیرینی جات می فررخت کمک کرد‏ بساطش را برپا کند. در چهره ا ن مرد لبخندی بودکه در دیگر چهره ها د یده
نمیشد سرشار از شادمانی و عشق به حیات بود و آ ماده بود تا روز را با شادمانی آ غاز گند.
لبحندی که به نوعی شباهت به لبخند پیرمرد داشت همان پادشاه مرموز بیرگه با او آ شنا شده بود. مرد جوان اند یشیدگه: این مرد برای ازدواج با دختر یک بازرگان شیر پنی نمی پخت او ا ین گار را می گرد چون آ نرا دوست داشت. و متوجه شدگه خودش هم مثل بیرمرد هی تواند تشخص دهل گه آ یاگسی از «افسانه شخصی» خود با ور است یا به آ ن نزد یک
است و ا ین کاورا فقط با دیدن ا ن شخص می تواند انجام دهد، به خودگفت:گار ختی است اما تا بحال متوجه آ ن نشده بودم.
وقتی گه گار شان تمام شد آ ن مرد اولین شیرینی راگه درست گرده بود به او داد. مرد جوان شیرینی را با لذت بسیار خورد از او تشکرگرد و به راه افتاد پس از مد تی راه رفتن تازه متوجه شدکه بساط را درواقع آ ن دو با هم سوار گوده بودند حال آ نگه آ ن دیگری عرب بود و زبان او را نمی دانست و او هم زبان عربی نمی دانست.
معذالگ آ ن دو هیچ مثگلی در ادراک مقاصد هم نداشتند
‏به خود گفت: زبانی هست گه ماورای کلمات است و من قبلا با میشها ا نراتجربه گرده بودم و حالا این تجربه با یک انسان برا یم پیش آ مد: پس او داشت چیز های تازه ای یاد می گرفت. چیزها یی که قبلا تجربه کرده بود و با این همهتازگی داشتند چون در مسیرش قرار کرفته بودند بد ون آ ن گه متو جهشان شود و‏دلیلش هم این بودکه به ا نها عادت گرده بود. اگر می توانست زبانی راگه ازکلمات بی نیاز بود فراکیردء می توانست جهان راگشف گند وراز ان را بگشاید
‏بیرمرد به اوگفته بود: همه چیز یک خیز واحد است.
تصمیم گرفت درگوچه های تنگ طنجه پرسه بزند تنها راه مشاهده ودریافت نشانه ها همین بود. این کار بی شک نیازمند صبر فراوان بود اما نخستین چیزی که یک شبان می آموزده فضیلت شکیبا یی است.
دوباره متوجه شد که در این جهان ناشناخته از درسها یی استفاده می کندکه . گوسفندان به او ا موخته بودند.
‏بیرمرد به اوگفته بود: همه چیز یک چیز واحد است.
تاجر بلورفروشی دیدکه صبح می دمد و مثل همیشه اضطرابی در دل خود احسامی کرد. نزد یک سی سال بودکه او در همان مکان در بالای یکسربالایی تند مغازه داشت و به ندرت مشتری از ا نجاکار می کرد. حالا برایتغییر خپلی دیر بود. همه ا نچه که در زندکی فراکرفته بود تنها خرید و فروشاجناس بلورین بود. زمانی در گذشته ها مفازه او را همه می شناختنه ء تجارعرب زمین شناسان فرآنسوی و انگلیسی سربازهای آ لمانی و همه پولداربودند در آ ن زمان فروش کریستال یک ماجراجویی بزرگ بود و او مجسممی کردکه چگونه در آ پنده مردی ثروتمند خواهد شد و خواهد توانست زنانزیبای متعددی داشته باشد. ‏بعد زمان گذشت و شهر هم عوض شد. «مبته» بیش از طنجه رونق کرفت
‏و تجارت بسوی د یگری متوجه شد. همسا په ها به جاهای د یگر نقل مکان گردند. و جز چند مغازه نادر کسی در آ ن سربالایی به کسب وکار مشغول نبود و هیچگی حاضر نبوت به خاطر دکه های بی رونق از آ ن کوچه بالا بیا ید.
‏تاجر بلور راه د یگری نداشت. سی سال از عمرش را به خرید و فروش‏اشیا بلورین گذراند ه بود و حالا خپلی دیر بودکه بخواهد راه جد یدی ،گزیند.
تمام صبح را به تماشای عبور و مرور افراد نادری که از ا ن کوچه تنگمی گذ شتند سپری کرد. سالها بودکه این کار را می کرد و عاد ت همه رهگذرهارا می شناخت.
‏چند دقیقه بیشتر به وقت نهار نمانده بودکه بیکانه جوانی پشت ویترین‏مغازه اش توقف کرد. لباسها و سر و وضعش به دیگران شبیه بود اما چشمانباتجربه تاجر به اوکفتندکه ا ین جوان بی پول است. با ا ینهمه تصمیم کرفت
‏داخل مفازه اش شودو چند دقیقه صبرکند تا او پی کاوش برود.
‏روی در مغازه باا حروف درشت نوشته بودند: اینجا به چند زبان پیکانه صحبتمی شود. مرد جوان داخل شد و دیدکه کسی پشت پیشخوان ظاهر شد. به اوگفت
‏ ‏_اگر مایل باشید من می توانم این گلد انها را تمیزگنم در وضعی گه ا نهاهستند هیچکس نمیخواهد آ نها را بخرد.
‏تاجر بد ون ا نگه چیزی بگوپل به او نگاه گرد. جوان ادامه داد: _در عوض شما پول نهار مرا خواهیدد داد
‏مرد ساکت ماند ه بود. جوان فهمید گه خودش باید تصمیم بگیرد دست درخورمجینثی گرد و پالتویش را درا ورد در صحرا دیگر نیازی به ا ن نخواهد‏بود. با ا ن شروع گرد به تمیر کردن گلد انها. در نیم ساعت توانست همه‏گلدانهای داخل ویترین را تمیزکند.دراین مدت دو مشتری وارد مفازه شدندهرکدام چیزی خریدندوقتی گه همه را تمیز کرد از صاحب مغازه بحیزی برای خوردن خواست. تاجر بلورفروش به اوگفت: برویم با هم نهار بخوریم.
او نوشته ای پشت درآ ویخت و با هم به رستوران کوچکی که در انتهای کوچه بود وفتند و پشت تنها میز آ نجا نشستنای آ فوقت صاحب مغازه به مرد جوان گفت: نیازی به تمیز کردن چینی نبود چون یک مسلمان موظف است
‏هرگرسنه ای را سیر کند. پسرک پرسید
‏_ پس چرا گذاشتید که من ا ین کار را کنم؟
‏_چون بلورها کثیف بودند و من و تو هر دو لازم بودکه مغزمان را از اندیشه های زشت پاک کنیم.

‏ وقتی از خوردن فارغ شدند تاجر به مرد جوان گنت:
‏_من می خواهم که تو در مغازه من کارکنی. امروز وقتی تو داشتی بلورها را تمیز می کردی دو تا مشتری آ مدند و این نشانه خوبی است.
‏چوپان با خودش فگرکردکه مردم خپلی از نشانه حرف می زد ولی نمی دانندکه واقعأ درباره چه چیز حرف می زنند. مثل من که این همه سال متوجه نبودم که با میشها هم زبان بدون کلمات صحبت می کنم.
تاجر بلووفروش دوبارهکفت:
‏_حاضری برای من کارکنی؟
می توانم بقیه روز راکارکنم. حاضرم تا سحر هم کارکنم و همه بلورهای مفازه را پاک کنم. درعووض پول کافی می خواهم چون فردا باید در مصر باشم.
‏مرد شروع به خندیدن کرد و گفت
اگر تو یک سال تمام هم بلورهای مرا تمیزکنی و از فروشی مغازه هم سهم خوبی بگیری باز هم برای رفتن به مصر باید پول قرض کنی هزارانمتر صحرا بین طنجه و اهرام فاصله است.
‏نا گهان سکوت حاکم شد چنان که گویی شهربه خواب رفته بود. دیگر نه