♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

چشمام شد اندازه ی فندق.الان کامیار باید اینجا میبود و بهم میگفت چشم گاوی!این اینجا چیکار میکنه ؟؟!!! عقب گرد کردم و از پله ها آروم رفتم بالا.خواستم قبل از اینکه من رو ببینه برم بالا که از شانس خوشگلم منو دید.
بابا:سلام خانوم.بچه ها نیستن؟؟ تنهایی ؟
مامان: سلام.چرا ملودی هست.شما خوبین پسرم؟
خیلی مودبانه سلام کرد.دوباره نگاهم کرد.این که منو دید زشته برم بالا.بابا بهش تعارف کرد بره داخل.وای بدبخت شدم.همینو کم داشتم الان بابا میگه بیا پیشم.
بابا: سلام دخترم.بیا پایین مهمون داریم.
مجبور شدم اون چند تا پله رو که بالا رفته بودم بگذروم و بیام پایین.گفتم: سلام بابا.خوبین؟
خودمو زدم به اون راه که مثلا من نمیشناسمش.گفتم: بابا معرفی نمیکنین؟
بابا: چرا.این آقا پسر گل دکتر آرشام زندی هستن.
جونم؟؟؟ دکتر ؟؟ کی دکتر شد ؟!!!
به چشمای طوسی خوشگلش نگاه کردم و گفتم: سلام.خوشوقتم آقای زندی.خوش اومدین.
آرشام: سلام خانوم هاشمی.ممنون.
مامان: چرا اینجا ایستادین؟ بفرمایید داخل.شاهین راهنماییشون کن.
بابا: بفرما پسرم.
بابا آرشام و برد تو پذیرایی.رفتم پیش مامان تو آشپزخونه.
_ مامان این کیه؟ اینجا چیکار میکنه ؟
مامان: نمیدونم.فقط بابات گفت مهمون داریم.
یه نگاه به خودم کردم. وای من با این سر و وضع رفتم جلوش؟!!!
_ مامان جان نمیتونستی یه ندا بدی که مهمون داره میاد تا من لباس مناسب پبوشم؟!!
مامان سر تا پام و نگاه کرد.گفت: چه میدونستم الان میرسن ؟! حالا اشکالی نداره. تو که به این مسائل حساس نیستی.
برام اهمیت زیادی نداشت.البته وقتی غریبه میومد حجابم رو حفظ میکردما ! الان دیگه فرقی نداره چون منو با اون لباس دکلته دیده !!!
پوفی کردم و گفتم: درست میگین.مامان چایی ساز و روشن کردی؟
مامان: آره.چای آماده ست.برو تو فنجون ها بریز.رو میز گذاشتم.
_ باشه.
چای تو فنجون ها ریختم .تو سینی گذاشتم.
مامان: ملودی برو چای و شیرینی تعارف کن تا من میوه بیارم.
_ باشه.
هال رو طی کردم و از دو پله ای که به پذیرایی راه پیدا میکرد بالا رفتم. مشغول حرف زدن بودند .بابا میخندید اما آرشام به یک لبخند اکتفا کرده بود. چقدر بابا خوشحاله !!
بابا پیش دست گذاشته بود.کارم آسون تر شد.رفتم جلو آرشام و خم شدم و بهش چای تعارف کردم.هم زمان با جلو اومدن دستش چند تار موهام مثل آبشار رو دست آرشام سرازیر شدن.سینی رو پایین تر آوردم تا راحت تر برش داره و سرم و عقب کشیدم.چه افتضاحی شد.آرشام آروم تشکر کرد.منم آروم جوابش رو دادم.
به بابا هم تعارف کردم.سینی و روی میز گذاشتم و شیرینی تعارف کردم.بعد از تعارف کردن داشتم میرفتم بیرون که موضوع صحبتشون باعث شد که گوشام تیز بشن.
بابا:آرشام جان کارت عالی بود.فکر نکنم من از پس اون تومور که بدخیم بود و امکانش زیاد بود بیمار جونش رو از دست بده بر میومدم.
آرشام: این چه حرفیه؟! خجالتم ندید....
چی شد؟ آرشام رفت تو اتق عمل؟ با بابا؟ مگه آرشام هم جراح مغز و اعصابه؟؟!! وای من چقدر خنگ شدم.آره دیگه وگرنه تو اتاق عمل زیر دست بابا چیکار میکرد؟! واقعا جراحه ؟؟ نه !!!!

داشتم به حرفاشون گوش میدادم که دستی رو شونه م قرار گرفت و باعث شد جیغ خفیفی بکشم.برگشتم سمت صاحب دست. ملینا بود.
_ خدا بگم چی کارت نکنه .مرض داری دختر.
بابا از تو پذیرایی بلند گفت: چی شد ملودی؟
دست ملینا رو گرفتم و رفتیم تو آشپزخونه.
بلند گفتم: هیچی.یه سوسک از کنار پام رد شد ترسیدم.
مطمئنا بابا از تیکه ام فهمید ملینا بود.به خاطر همین به ادامه ی بحث پرداخت.اَه ملینا نذاشت بفهمم چی میگن که.من اگه نفهمم دق میکنم.
ملینا:خودت سوسکی بی ادب.به من میگی سوسک؟
در فریزر و باز کردم و بستنی دارک چاکلت رو درآردم.
_ آره مگه نیستی؟
ملینا: خودت خواستیا ؟
_ چی رو ؟
ملینا: اینو.
در فریزر رو بستم.یک دفعه احساس قلقلک کردم.باز این ملینا دست رو نقطه ضعف من گذاشته بود.دستاشو از روی شکمم برداشتم و گفتم: وای نکن ملینا.الان صدای خندم تا پذیرایی میره.اونوقت آبروم میره پیش مهمون.
ملینا دستاش و برداشت و گفت: مهمون؟ کیه ؟
رو صندلی نشستم و پلاستیک بستنی رو باز کردم.
_ آره مهمون.آقای دکتره تازه به دوران رسیده اومده.
ملینا روبروم نشست و گفت: کی رو میگی؟
یه گاز از بستنی زدم.با لحن کش داری گفتم: آقای دکتر آرشام زندی.پسره ی کله قندی !
ملینا خندید و گفت: چرا حرس میخوری؟حالاکی هست این آقای کله قندی؟؟!!
گفتم: همونی که تو تولد روژین باهاش رقصیدم.پسره ی از خودراضی.
ملینا با هیجان گفت: راست میگی؟ میخوام برم ببینمش.
_ هیس.یواش تر حرف بزن صدات میره.
ملینا: خیلی دوست دارم از نزدیک ببینمش.اون موقع من پیشتون نبودم داشتم با آرامیس حرف میزدم.
_ خیلی خب.میتونی به بهانه ی میوه بردن بری ببینیش.حالا خیلی دیدن هم نداره. إ إ إ ؟؟
ملینا: حرس نخور برات سمه.باز چی شده؟
_ از دست این مغرور مگه میشه حرس نخورد؟ اونموقع که داشتیم میرقصیدیم برگشته بهم میگه سالسا بلدین؟ مواظب باشین پامو لگد نکنین !!! پررو.خب اگه من بلد نبودم چرا اومدی همپای من بشی؟!!!
ملینا با شگفتی گفت: واقعا اینو گفت؟
_ پ ن پ. از خودم ساختم.حالا اینو گوش کن. یه بار که از دانشگاه داشتم میومدم خونه تو پارکینگ دنبال سوییچ میگشتم که بهش خوردم.ازش عذر خواهی کردم و گفتم ندیدمتون.برمیگرده میگه ندیدین یا نخواستین ببینین؟؟ رو که نیست سنگ پا قزوینه !
ملینا خندید و گفت: وای دلم.چقدر دوست داشتم حرس خوردنت رو ببینم.
_ مرض.
ملینا: تا حالا نشده بود کسی باهات اینطوری رفتار کنه. نه ؟
_نیشتو ببند.خیلی پررو هه .رو شو کم میکنم.

ملینا: تا حالا نشده بود کسی باهات اینطوری رفتار کنه. نه ؟