♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

چراغ ها خاموش بود.معلومه که بابا و مامان خوابند.
ملینا: شب خوبی بود.اما الان خیلی احساس خستگی میکنم.
_ منم همینطور.حالا کی میخواد از این همه پله بالا بره ؟؟!!
ملینا:وای راست میگی. بیا همین جا رو کاناپه بخوابیم.
_ من بااین لباسا چجوری بخوابم.باید عوض کنم.ملی ساعت چنده؟؟
ملینا خمیازه ای کشید و گفت: یک ربع به دو.اگه دوست داری از این همه پله برو بالا اما من همین جا میخوابم.
خب من نمیتون با این لباس تنگ بخوابم.رفتم طرف پله ها اما منصرف شدم. یواش در اتاق مامان اینا رو باز کردم و رفتم از کمد دو تا پتو برداشتم و اومدم بیرون.
یک پتو رو دادم به ملینا و خودم رفتم سمت اون یکی کاناپه و دراز کشیدم و پتو رو روم انداختم.نیم ساعتی گذشت اما خوابم نبرد. به ملینا نگاه کردم دیدم که خوابه. بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه.یه لیوان آب از تصفیه خوردم.
خواب که از سرم پرید. حالا چیکار کنم؟؟ چشمم به لپ تاپ مامان خورد که رو اُپن بود.از رو اُپن برش داشتم. مُدِم رو روشن کردم و به کاناپه تکیه دادم.تو گوگل فرهنگ لغت نامه رو سرچ کردم.دنبال اسم آرشام گشتم. چیزی که ذهنم رو به خودش مشغول کرده.
بر اساس حروف الفبا : الف.... آرشام .
آخ جون پیداش کردم... آرشام: پدر بزرگ کوروش کبیر , بسیار نیرومند.
بسیار نیرومند . واقعا نیرومنده.اون چشماش آدم رو جذب میکنه.
چه اسم قشنگ و اصیلی ! من عاشق اسمای اصیلم.
چشمام رو مالیدم وخمیازه ای کشیدم.تازه خواب اومده سراغم.
لپ تاپ رو میز عسلی گذاشتم و رو کاناپه دراز و پتو رو کشیدم رو سرم.

صبح با کمردرد شدید بیدار شدم.رو کاناپه نشستم و کمرم رو مالش دادم.
_ آی مامان کمرم! عجب غلطی کردم اینجا خوابیدما.
مامان: خب دختر چرا اینجا خوابیدی؟ مگه اتاق نداری؟
مامان بود که بالای سرم ایستاده بود.
مامان:اِی وای ! تو هنوز لباساتو عوض نکردی ؟ پاشو . پاشو برو دست و صورتتو بشور و لباساتو عوض کن. دانشگاهت دیر نشه.
مامان ما رو نگاه. به فکر دانشگاه منه. من فکر کردم الان میگه پاشو برو تا سرما نخوردی !
_ سلام مامان.دیشب خیلی خسته بودم.نایِ بالارفتن از پله ها رو نداشتم.
به مبل رو که ملینا خوابیده بود نگاه کردم.ملینا نبود.حتما آماده شده رفته دانشگاه.
_ ملینا هم وضع منو داشت.ملینا رفت دانشگاه؟
مامان: آره با بابات رفت.بلند شو بیا صبحانت رو بخور.
_ باشه.اول برم لباسام رو عوض کنم.
مامان سری تکون داد و به آشپزخونه رفت.
تا خواستم بلند بشم کمرم تیر کشید.یه آخ بلندی گفتم که مامان سریع از آشپزخونه اومد بیرون و گفت: چی شد؟
_ هیچی نشد.شما برو به کارت برس.
مامان:خیلی خب.
رو کاناپه خوابیدن هم مصیبته.دسته ی مبل رو گرفتم و بلند شدم.آروم آروم به طرف پله ها رفتم و ازشون بالا رفتم.مردم تا از این 30 .40 تا پله بالا برم.
وارد اتاقم شدم.
ست کامل سرویس خواب که روکشش شبیه تنه ی درخت میمونه که رنگش قهوه ای روشنه که به رنگ کِرِم میخوره..
پرده ی اتاقم راه راهه که یکی درمیون رنگ زرد , سفید به کار برده شده.عاشق وسائلم هستم و رنگ زرد و خیلی دوست دارم.هر کی میاد تو اتاقم میگه اتاقت به آدم احساس آرامش دست میده ! واقعا هم همینطوره.
لباسم رو عوض کردم و مانتو سورمه ای و شلوار جین پوشیدم . مقنعه رو دستم گرفتم و رفتم پایین تو آشپزخونه.
مامان:اومدی؟بیا بشین.ملودی؟
صندلی رو عقب کشیدم و روش نشستم.
_ جونم مامانی؟
مامان:بیا امروز بریم پیش عَمه ات.یک ماهی میشه پیشش نرفتیم.
یه لقمه نیمرو درست کردم و خوردم.
مامان: ملودی با توام !
_ مادر من بذار یه لقمه از گلوم پایین بره شکمم خالی نباشه.چون تا اسم عمه رو میاری ته دلم خالی میشه.
مامان خنده کنان اومد کنارم و دست تو موهام کشید و گفت: ای شیطون.اگه عمه ات بشنوه پدرتو در میاره.
اخم نمکینی کردم و گفتم:إ مامان باز شما به بابای من گیردادین؟ بابا دست از سر بابام وردارین !
مامان خندید و گفت: از دست تو.بخور تا دیرت نشده.
خندیدم وگفتم: چشم.فقط دیگه به بابای پیچاره ی من گیر ندین.
مامان فقط خندید و حرفی نزد.

صبحانه خوردم و از مامان خداحافظی کردم .رفتم تو گاراژ تا ماشین رو بیارم بیرون اما نبود ! حتما کار بابای عزیز تر از جونمه.از خونه بیرون اومدم و ماشین رو دم در دیدم.بَــــــــــــــــــله .کار خودشه.دست گلش درد نکنه.همیشه موقعی که کار دارم یا خسته ام یا هزار دلیل دیگه بابام ماشین رو برام آماده میکنه.
سوار ماشین شدم و به طرف دانشگاه حرکت کردم.
امیدوارم اون ماشینه جای همیشگی من پارک نکرده باشه.
یک ربع بعد رسیدم.وارد پارکینگ شدم.نه خیر ! انگار این صاحب ماشینه قصد رفتن نداره.مطمئنا به گوشش رسیده که من به این مسائل حساسم.
اووف ! حالا من جا پارک از کجا گیر بیارم؟! با زحمت زیاد یک جا خالی پیدا کردم.
حرسم گرفته بود شدیـــــــــــد ! از ماشین پیاده شدم و در رو محکم بستم.وارد سالن شدم.
داشتم میرفتم سر کلاس که یکی صدام کرد: خانم هاشمی ؟
برگشتم طرف صدا.یه پسر قد بلند و خوشتیپ بود.این منو از کجا میشناخت؟
_ بفرمائید؟
پسر: میشه باهاتون صحبت کنم؟
_امرتون؟پسر: اینجا نمیشه بگم.میشه بریم همین کافی شاپ نزدیک دانشگاه ؟
به ساعتم نگاه کردم.ساعت 8:45 دقیقه بود و من ساعت نُه کلاس داشتم.
_ ببخشید نمیتونم.کلاس دارم.
پسر: خب ... خب بعد از کلاستون چی؟
نمیدونستم چی بگم.
_ کارتون واجبه ؟
پسر لبخندی زد و گفت: بله.
_ باشه.
پسر: مرسی.کلاستون کی تموم میشه؟
_ ساعت یازده.
پسر: خب من ساعت یازده تو کافی شاپ منتظرتون هستم.
_ باشه.من میتونم برم؟ راستی اسمتون؟
پسر: البته.مرساد گلزار هستم.
_ باشه آقای گلزار.خدانگهدار.
پسر: خداحافظ.
وارد کلاس شدم. همون موقع صدای کرکننده ی روژین و عطیه از ته کلاس بلند شد: ملودی الان وقت اومدنه ؟ چرا دیر کردی؟
دستم و روی گوشم گذاشتم و گفتم: بابا یواش تر.دوتا گوش شنوا دارم.چرا داد میزنید؟
داشتم از ردیف اول رد میشدم که چشمم به فردی خورد که برام آشنا بود.مخصوصا نگاهش.
سرجام خشکم زد.داشت با ونداد حرف میزد.ونداد سرش به طرف من چرخید و گفت: به به ! خانم هاشمی.چقدر دیر اومدین؟
اما من حواسم به بغل دستیش بود.اون هم منو دید و پوزخندی زد !
این اینجا چیکار میکنه ؟!

داشتم از ردیف اول رد میشدم که چشمم به فردی خورد که برام آشنا بود.مخصوصا نگاهش.
سرجام خشکم زد.داشت با ونداد حرف میزد.ونداد سرش به طرف من چرخید و گفت: به به ! خانم هاشمی.چقدر دیر اومدین؟
اما من حواسم به بغل دستیش بود.اون هم منو دید. پوزخندی زد !
این اینجا چیکار میکنه ؟! مگه تازه از مسافرت نیومده بود؟ اصلا با ونداد چه نسبتی داره؟!
روژین: ملودی چرا خشکت زده؟
برگشتم طرفش.با چشم به آرشام اشاره کردم.اولش نفهمید منظورم چیه اما وقتی اومد کنارم و آرشام رو دید زیر گوشم گفت: این پسردایی مارمولکم رو میبینی؟ یک هفته است که اومده ایران اما به کسی نگفته بود. داشت به کارای عقب موندش میرسید.
_ اینا رو ول کن.اینجا چیکار میکنه؟
روژین: إ نمیذاری بگم که. پریدی وسط حرفم.خب کجا بودم؟
نگاهش کردم و گفتم: نمیخواد بگی.تا تو بخوای جواب یه سوال رو بدی فردا صبحه.بریم بشینیم.الان دل گشاد جونم میاد.
روژین خندید و گفت: باشه بریم.بیچاره چقدر از گفتن دل گشاد گفتنت حرس میخوره!
رفتیم سر جامون نشستیم.
خندیدم و گفتم: چشم لوچی من با این چیزا ناراحت نمیشه!
عطیه: اوه اوه ! چه من منی هم میکنه.صبح بخیر.
_ سلام.خب مال خودمه.بگم مال عممه ؟! مال خودمه دیگه.
بچه ها خندیدند.
دل گشاد: ته کلاس! چه خبره؟
سرمون رو به طرف در ورودی چرخوندیم.یا علی.گشاد جون اومد!
عطیه آروم گفت: این ازکجا پیداش شد؟
روژین آروم تر گفت: عجب حلال زاده ایه پدر سوخته!
از حرفش خندم گرفت اما سریع خندم رو خوردم.از جام بلند شدم و گفتم:إ سلام استاد .کی اومدید؟ ببخشید حواسمون نبود که اومدید تو کلاس.
استاد:معلومه که حواستون نبود.جوابم رو نگرفتم.
_ جواب چه سوالی استاد؟
استاد: گفتم اون ته چه خبره ؟
کل بچه های کلاس برگشتند طرفم.
_ هیچ خبر استاد .سلامتی.شما چه خبر؟
همه از حرفی که زدم خندشون گرفت.خودم نفهمیدم چجوری جرئت کردم در این لحظه که استاد جدی شده مسخره بازی در بیارم. وقتی جدی میشه با کسی شوخی نداره.میشه مثل یه چوب خشک! به خاطر همین اصلا در این مواقع اذیتش نمیکنم. روژین جلوی دهنش رو گرفته بود. با یک دستش منو کشید پایین تا بشینم.
روژین: بشیـــــــــــن ملودی.
عطیه که سمت چپم نشسته بود بین خنده آروم گفت: ملودی اشهدت رو بخون.
خودم اون لحظه هول کرده بودم.وقتی جدی میشه نفس همه تو سینه حبس میشه! صدای قلبم رو دارم میشنوم که میخواد بزنه بیرون! فکر کنم این ترم بیفتم! یا خدا !
تو افکارم غرق بودم که صدای قهقهه استاد بلند شد.
همه با تعجب بهش نگاه کردیم.سابقه نداشت که بخنده .اونم بلند!

استاد: گفتم اون ته چه خبره ؟
کل بچه های کلاس برگشتند طرفم.
_ هیچ خبر استاد .سلامتی.شما چه خبر؟
همه از حرفی که زدم خندشون گرفت.خودم نفهمیدم چجوری جرئت کردم در این لحظه که استاد جدی شده مسخره بازی در بیارم. وقتی جدی میشه با کسی شوخی نداره.میشه مثل یه چوب خشک! به خاطر همین اصلا در این مواقع اذیتش نمیکنم. روژین جلوی دهنش رو گرفته بود. با یک دستش منو کشید پایین تا بشینم.
روژین: بشیـــــــــــن ملودی.
عطیه که سمت چپم نشسته بود بین خنده آروم گفت: ملودی اشهدت رو بخون.
خودم اون لحظه هول کرده بودم.وقتی جدی میشه نفس همه تو سینه حبس میشه! صدای قلبم رو دارم میشنوم که میخواد بزنه بیرون! فکر کنم این ترم بیفتم! یا خدا !
تو افکارم غرق بودم که صدای قهقهه استاد بلند شد.
همه با تعجب بهش نگاه کردیم.سابقه نداشت که بخنده .اونم بلند!

استاد:از دست تو من چیکار کنم دختر؟ کی میخواد بعد از من تحملت کنه خدا میدونه.
از خجالت سرم و پائین گرفتم.بعد با تعجب سرم و بالا گرفتم و با جدیت گفتم: یعنی چی استاد؟ مگه قراره برید.
استاد سرش و تکون داد و گفت: آره دخترم.دیگه سنی ازم گذشته و توان ندارم.
_ وای نرید تو رو خدا استاد. بعد از شما کی میخواد منو تحمل کنه؟! مطمئننا منو با تیپا میندازه بیرون!
دلشاد لبخند زد و گفت: مگه میشه دانشجو به این خوبی رو بندازن بیرون؟! فقط یه ذره شیطونی که اونم جای تعجب نداره.جوون باید شاد و سرزنده باشه مثل شما.
لبخند زدم و گفتم: مرسی.شما لطف دارین.
دلشاد: حقیقت رو گفتم خانم هاشمی.خب حالا میریم سر درسمون.
سرجام نشستم.چقدر خوبه آدم انقدر فهمیده باشه.الحق که دلگشاد خودمه. از بس دلش بزرگ و گشاده! حالا استادمون کی میتونه باشه؟ امیدوارم مثل استاد دلشاد باشه...
استاد: جلسه بعد امتحان دارید.
ونداد: استاد شما تا کی تو دانشگاه هستین؟ منظورم اینه که کی میخواین از اینجا برین؟
استاد: انقدر از رفتن من خوشحالین؟
ونداد: آقای دلشاد این چه حرفیه؟ من فقط میخواستم بدونم اگه شما جلسه ی بعد نمیاید کی جاتون میاد؟
استاد: یکی از شاگردای قدیمیمه.
رو کرد به من و گفت:اون بیچاره رو یه وقت اذیت نکنی که پا به فرار بذاره فرار؟
سرم رو پایین گرفتم و گفتم: استاد خجالتم ندید دیگه.
دلشاد خندید و گفت: از من گفتن بود. چون اون بهترین کیس برای استادیه. یکی از بهترین شاگردان من بود. مثل خود شما.به خاطر همین بهت گفتم نَپرونیش که دیگه از این استادای خوب گیرتون نمیاد.
_ شما لطف دارین. چشم دیگه شوخی نمیکنم.
دلشاد لبخند زد و گفت: شوخی کن اما به جاش.چون از اون استاداییه که خیلی جدیه.نباید تو کلاسش شلوغ کنید. منظورم به کل بچه های کلاسه.
تو دلم گفتم: نه که شما جدی نیستین ؟! نه بابا. دلگشاد که آدم شوخ و در عین حال جدیه.وقتی دلگشاد جون میگه جدیه پس ببین با کی طرفیم! یا علی ! خدا به دادم برسه.استاد با این که سر کلاس بد اخلاق و جدی بود اما واقعا خیلی صبور بود که منو از کلاسش ننداخت بیرون.حالا وقتی از جدیت اون شاگردش حرف میزنه پس باید خیلی گند اخلاق باشه ! ملودی انقدر چرت و پرت نگو. از کجا میدونی اخمالوهه ؟ دلشاد با این که اخمالو بود سر کلاسش شوخی هم میکرد.شاید اونم همینطور باشه !
دو ساعت تو کلاس نشسته بودیم و به تخته و به دهن دلگشاد جون نگاه میکردیم.به ساعت نگاه کردم. یازده و ربع شده ام هنوز کلاس تموم نشده.
آخ آخ .یادم رفت با پسره تو کافی شاپ قرار داشتم. خاک بر سرم الان فکر میکنه قالش گذاشتم!
دیگه از دست این مباحث بیو فیزیک خسته شدم. از جام بلند شدم و گفتم: استاد تو رو خدا رحم کنید. یک ربع از زمان کلاس گذشته.
دلشاد: باشه خانم هاشمی.بچه ها خسته نباشید.
آخی اگه نمیگفتم تا یک ساعت دیگه ادامه میداد. از بچه ها خداحافظی کردم و به دو رفتم سمت کافی شاپ. من اصلا از بد قولی خوشم نمیاد.امیدوارم همچین فکری به ذهنش نرسه که دختر بدقولیم.
از بیرون به داخل نگاه کردم تا پیداش کنم. دیدم نه نیست.نکنه رفته باشه؟! نه بابا مگه میشه حتما منتظرمه چون خودش گفته بود که کارش ضروریه. حالا کارش چیه اللهُ علم. اصلا منو از کجا میشناخت که حالا بخواد کار مهمی داشته باشه ؟!!!
_خانم هاشمی؟
سرم رو به سمت صدا چرخوندم.خودشه. رفتم سر میزی که ایستاده بود. ته کافی شاپ یه جای دنجی انتخاب کرده بود.
روبروش ایستادم و گفتم: سلام ببخشید دیر شد. کلاسم طول کشید.
لبخند زد و گفت: اشکالی نداره. بفرمایید بشینید.

از بچه ها خداحافظی کردم و به دو رفتم سمت کافی شاپ. من اصلا از بد قولی خوشم نمیاد.امیدوارم همچین فکری به ذهنش نرسه که دختر بدقولیم.
از بیرون به داخل نگاه کردم تا پیداش کنم. دیدم نه نیست.نکنه رفته باشه؟! نه بابا مگه میشه حتما منتظرمه چون خودش گفته بود که کارش ضروریه. حالا کارش چیه اللهُ علم. اصلا منو از کجا میشناخت که حالا بخواد کار مهمی داشته باشه ؟!!!
_خانم هاشمی؟
سرم رو به سمت صدا چرخوندم.خودشه. رفتم سر میزی که ایستاده بود. ته کافی شاپ یه جای دنجی انتخاب کرده بود.
روبروش ایستادم و گفتم: سلام ببخشید دیر شد. کلاسم طول کشید.
لبخند زد و گفت: اشکالی نداره. بفرمایید بشینید

سرم و بلند کردم.یا علی ! این از کجا پیداش شد؟ هر چی فحش بود نثارش کردم که !!!