رمان چشم هایی به رنگ عسل9
- شایان من آماده ام، می رم توی حیاط، زود اومدی ها!
این
را گفتم و حد فاصل بین خانه تا اتومبیل را با آرامشی ژرف طی کردم .
بالاخره ساعات کند و دشوار انتظار بسر آمد و لحظه موعود فرا رسید .شوق
مرموزی وادارم میکرد تا بخندم و برای آزار و اذیت شایان نقشه های شوم بکشم!
در طی این چند روز آنقدر سر به سرم گذاشته بود که به ستوه آمده بودم!
شایان با عجله خود را به من رساند و در اتومبیل را گشود:
- سلا بر زیباترین بانوی معصوم دنیا!
- سلام از بنده است برادر عزیزم! زود باش دیگه دیرمون شد !
- چقدر عجله می کنی ! ما که داریم به موقع می ریم.
- آخه می ترسم روز اول کار توی سال جدید مواخذه بشم .
- نفهمیدم !کی جرات می کنه آبجی کوچولوی من رو مواخذه کنه؟
اتومبیل را به حرکت در آورد و بسرعت به راه افتاد .در بین راه پرسیدم:
- شبم که می آیی دنبالم؟
- بله، مگه میشه تو رو با این وضعیت تنها بذارم؟خودم میام دنبالت، البته باعث افتخار بنده است که از حضور شما مستفیض بشم.
- ممنون عزیزم ، پس خودم تماس می گیرم
در
بین راه از او خواهش کردم تا گلهای گلدانم را تهیه کند. سپس خداحافظی کردم
و به شرکت رفتم .دلهره ای را که به جانم چنگ اندخته بود مهار کردم و با
کشیدن نفسی عمیق وارد شدم . همان تمیزی و سکوت همیشگی ، همه جا را در بر
گرفته بود . گلها را در گلدان قرار دادم و به آبدارخانه رفتم تا مقداری آب
بیاورم. در کمال ناباوری آقا حیدر را در حال درست کردن چای دیدم .با شنیدن
صدای پایم سربرگرداند و لبخند زشتی تحویلم داد!
- به به، سلام خانوم، صبح بخیر، عیدتون مبارک!
چیزی نمانده بود از ترس بیهوش شوم .اخم کردم و گفتم :
- سلام، سال نو شما هم مبارک!
بلافاصله لیوانی آب برداشتم ، اما قبل از خارج شدن صدایش را شنیدم .
- چرا زحمت می کشید؟ اجازه بدید خودم براتون می آرم .
بدون
اینکه پاسخی بدهم خارج شدم .هرگز ندیده بودم که او صبح به این زودی به
شرکت بیاید. اصولا او آخرین نفر بود.پس چرا امروز از من هم زودتر آمده
بود؟!
آب گلدان را عوض کردم و پشت میز قرار گرفتم .فعالیت کردن با
یک دست واقعا مشکل و طاقت فرسا بود .در دل آرزو کردم که فرزاد هر چه سریعتر
از اتاقش خارج شود و مرا از شر آن موجود مزاحم نجات دهد، ولی نگاه رمیده و
میخکوب شده من بر در بسته اتاق او، حکایت از آن داشت که هنوز از مسافرت
برنگشته است .
نمی دانم چقدر مشغول کار بودم که متوجه شدم دستی،
فنجانی چای که در کنار آن گلسرخی قرار داشت، روی میز نهاد .نگاهی به فنجان ،
گل و متعاقب آن آقا حیدر کردم و متوجه لبخند کذایی روی لبش شدم . اخم کردم
و با صدایی خشن گفتم:
- من کی از شما چایی خواستم؟ لطف کنید دیگه هرگز بدون اطلاع من از این لطفها نکنید.متوجه شدید؟!
در کمال وقاحت سری تکان داد.
- بله خانم .حالا چرا اخم می کنید؟
این
را گفت و با لبخندی زشت دور شد .دلم میخواست تمام تنفر و عصبانیتم را با
فریادی بر سرش بکویم .انگشتانم را با حرص روی کلیدهای کیبورد فشردم و برای
نخستین بار از خدا خواستم همکارها هرچه سریعتر به شرکت برسند.
انتظارم
زیاد طول نکشید و الهام از راه رسید .چنان از دیدنش شادمان شدم که متعجب
شد .با حسی متفاوت از همیشه،به دلیل پیوند عاطفی شایان با او، در آغوش
کشیدمش و صورتش را بوسیدم . پس از او فرشاد و بعد هم فهیمه خانم رسیدند
.سال جدید را به آنها تبریک گفتم و صورت فهیمه خانم را بوسیدم .با آمدن
آنها، مزاحمتهای آقا حیدر هم خاتمه یافت و من در مقابل سوالات مکرر آنها در
مورد اوضاع دستم، خاطره ماندگار آن روز را به اختصار برایشان تعریف کردم .
هرکس مشغول کار خود شد و این در حالی بود که من بی تابانه دلم می خواست از فرزاد خبر بگیرم ولی شرمی مرموز مرا وادار به سکوت میکرد .
بعد از ظهر بود که فهیمه خانم بعد از قطع تلفنش خطاب به ما گفت :
- بچه ها، آقای متین بود! گفت بزودی بر می گرده ولی دقیقا مشخص نکرد چه موقع!
همه مجددا سرگرم کار شدند ولی من دیگر حوصله نداشتم .نمی دانم چرا دلگیر شدم!
با
زنگ تلفن روی میز، رشته افکارم پاره شد .با بی حوصلگی آن را برداشتم .پس
از چندبار الو گفتن و نشنیدن جواب ، با عصبانیت ارتباط را قطع کردم .این
سومین بار بود که در طول آن روز مزاحمی به خط من زنگ می زد . هنگام رفتن،
چون حضور آقا حیدر را در شرکت خطرناک می دیدم همزمان با الهام خارج شدم و
چون شایان به دنبالم می آمد، آنقدر اصرار کردم تا الهام هم راضی شد ما را
همراهی کند .بطرز عجیبی از بوجود آمدن این ارتباط خوشحال بودم و وقتی می
دیدم که شایان و الهام با صورتهای گل انداخته و کاملا دستپاچه بهم سلام می
کنند، بسختی جلوی خنده ام را می گرفتم .
پس از سلام و احوالپرسی و تبریک سال جدید، الهام محجوبانه گفت:
- شرمنده ام که مزاحمتون شدم! راستش من به شیدا جون گفتم که خودم تنها می رم
شایان لبخندی زد و با تواضع گفت:
- اختیار دارید خانم پناهی، وظیفه است !
بقیه
مسیر به تعریف خاطرات و لحظه های شیرین تعطیلات عید سپری شد و این در حالی
بود که این روال تا دو روز دیگر نیز ادامه داشت .نگاههای مشتاق شایان از
آینه و صورت سرخ از شرم الهام، حکایت عشقی پاک و زیبا داشت که می رفت تا در
آشیانه قلبشان پا بگیرد و من بیشتر از همه خوشحال و مسرور بودم .در طی این
مدت رفتارهای گستاخانه آقا حیدر نیز همچنان ادامه داشت و این مساله در
نبود فرزاد آزار دهنده تر جلوه میکرد. با خود تصمیم گرفتم بمحض آمدنش با
مطرح کردن این موضوع ، تدبیری اندیشه کنیم .
روز سوم شروع کار، مثل
همیشه با چند شاخه گل وارد شدم .سلام آقا حیدر را خیلی کوتاه جواب دادم و
پشت میز نشستم .نگاهی به در بسته اتاقش انداختم؛ باز هم نیامده بود. دلگیر و
بی حوصله از تاخیر طاقت فرسایش زیر لب زمزمه کردم:
- بیشتر از اونچه فکر میکردم دلم برات تنگ شده دیوونه از خود راضی!
لبخند
کم جانی زدم و بلافاصله به دنبال تکمیل کردن پرونده ای به اتاق بایگانی
رفتم ، ولی هر چه جستجو کردم آن را نیافتم .بخاطر آوردم که دیروز هنگام
مطالعه، آن را روی میز کنار دیوار شیشه ای جا گذاشتم .از کم حواسی ام خنده
ام گرفت و بیرون آمدم . هنگامی که برای برداشتن پرونده از روی میز خم شدم،
احساس کردم رایحه ای آشنا، مشامم را نوازش می دهد. به ذهنم فشار آوردم این
عطر دلنشین متعلق به کیست که ناگهان صدایی تپش قلبم را از کار انداخت .
- سلام خانم رها!
با
ناباوری پرونده را با یک دست در بغل فشردم و به عقب برگشتم! از دیدنش چنان
جا خوردم کم مانده بود از هوش بروم .شوقی مرموز در زیر پوستم دوید و با
مکثی طولانی که به خنده او منجر شد با لکنت گفتم:
- سلام........از.......بنده اس آقای متین!حالتون چطوره؟
- متشکرم ، به لطف شما، سال نو مبارک
- ممنونم .سال نو شما هم مبارک!از دیدنتون خوشحالم .چقدر ناگهانی و بی خبر اومدید!
دستش را در جیب شلوارش پنهان کرد .
- منم از دیدنتون خوشحالم .در ضمن اینجا همه می دونستند من کی می آم!
نگاه مبهوتی به جانبش انداختم.
- همه؟!پس چرا من خبر نداشتم؟!
لبخند پر رنگتر شد و بسمت دفترش رفت .
-
شاید چون براتون مهم نبود!بهر حال امیدوارم که تعطیلات بهتون خوش
گذشته باشه .لطف می کنید پرونده کارهای این مدت رو به دفترم بیارید؟
- بله البته ، همین الان می آرم خدمتتون
با خودم فکر کردم:« چرا هیچکس به من نگفت که اون کی می آد در صورتی که برام خیلی مهم بود؟!»
گزارشات
را داخل پوشه ای قرار دادم به دفترش بردم .در کت و شلوار شکلاتی رنگش مثل
همیشه جذاب و آراسته می نمود .لبخندی زدم و پوشه را روی میز قرار دادم .با
دستهای گره شده بر روی سینه خیره نگاهم میکرد، از تراوش حس شناور در نگاهش،
موجی از حرارت به صورتم هجوم آورد و شرمیگنانه سر به زیر انداختم .پس از
چند لحظه طولانی ، با صدایی مملو از مهربانی و صمیمیت پرسید:
- خدای من! تو چه بلایی سر خودت آوردی؟!
در حالیکه شیطنتم حسابی گل کرده بود پرسیدم:
- سفر خوش گذشت آقای متین؟!راستی نتیجه قرار دادها رضایت بخش بود؟!
لبخندی زد و با همان ژست قبلی، به سمتم آمد و روبرویم ایستاد:
- اول من سوال کردم .نمیخوای جوابم رو بدی؟ از صبح که وارد شرکت شدم و تو رو با این وضع دیدم نگران شدم
- ولی من ترجیح می دم در مورد مسائل کاری صحبت کنم!
- ولی من ترجیح می دم در مورد دلتنگی هام در اونجا صحبت کنم!
نفهمیدم
منظورش از دلتنگی چه بود ، ولی بشدت دلم میخواست تلافی تمام روزهایی را که
نبود و من در فکرش بودم، سرش در آورم! با سماجت گفتم :
- پس رضایت بخش بود که به این زودی برگشتید!
از شیطنتم لبخندش غلیظ تر شد .
-
ازت خواهش می کنم اینقدر احساسات من رو به بازی نگیر، من تحملم
خیلی کمه! ولی بهر حال همه چیز عالی بود و من هم به دلایل کاملا شخصی، سفرم
رو قطع کردم و به تهران برگشتم .حالا جوابم رو می دی؟!
فاتحانه خندیدم و گفتم:
- مشکل خاصی نیست؛ یه یادگاری کوچولو از سفر شماله!
با نگرانی نگاهی به دست بانداژ شده ام انداخت:
- شکسته؟!
- نه، یه بریدگی عمیقه که چندتا بخیه خورده
- چطور این اتفاق افتاد؟
از یاد آوری خاطرات آن روز ، خنده ام گرفت .
- از یه شیطنت کوچولو شروع شد و به یه بی احتیاطی ختم شد!
نگاه عمیقی به چهره ام افکند و گفت:
- امان از دست تو! اینطوری قول دادی مراقب خودت باشی؟
مرا دعوت به نشستن کرد و خودش روبرویم جا گرفت .بمحض نشستن از درد دستم که کمی ذوق ذوق میکرد، اخم کردم و جواب دادم:
- باور کنید من بی گناهم! اتفاقی بود که باید می افتاد.
او که کاملا متوجه حرکات من بود با نگرانی پرسید:
- هنوز درد داری؟خوب چرا اومدی سرکار؟!باید مرخصی می گرفتی و بیشتر استراحت میکردی
- نه آقای متین! من مشکل خاصی ندارم .با یه دست هم به کارم می رسم .کارها در نبود من با مشکل مواجه می شه
- بهر حال ازت میخوام که هر وقت مشکلی داشتی اصلا به شرکت و کار فکر نکنی
و با خنده اضافه کرد:
- نترس از حقوقت کم نمی کنم!
لبخندی زدم و سرم را تکان دادم که ناگهان بیاد آقا حیدر افتادم
- راستی آقای متین! آقا حیدر.........
با شنیدن صدای زنگ تلفن روی میزش، جمله ام را نیمه تمام رها کردم ولی او همچنان منتظر بود
- لطفا ادامه بده آقا حیدر چی؟!
- ولی تلفن زنگ می زنه
- اصلا مهم نیست ، شما بفرمایید
- اجازه بدید بعدا در موردش صحبت کنیم .فعلا برمیگردم سرکار
سری به احترام تکان داد و بمست میزش رفت
- بسیار خب هر طور راحتی!
وقتی
میخواستم از دفتر خارج شوم، بی اختیار نگاهم به روی گلدان سفالی بسیار
زیبایی که درونش را انبوه گلهای نرگس شهلا پر کرده بود، ثابت ماند .اکثر
گلها خشک شده و تعدادی از آنها هنوز باطراوت بودند .چیزی نمانده بود که از
تعجب شاخ در آورم! کاملا اطمینان داشتم که قبلا هرگز آن را آنجا ندیده ام
.پس او کی آن همه گل نرگس خرید که هیچکس متوجه نشده بود؟! با همان بهت و
ناباوری سری تکان دادم و از اتاق خارج شدم .
سلام و روزبخیری به همکارها گفتم و مستقیما بسمت فهیمه خانم رفتم .
- فهیمه خانم، شما می دونستید آقای متین امروز میان؟!
در حالیکه مشغول پرونده ای بود لبخندی زد:
- بله عزیزم، چطور مگه؟
با دلخوری پرسیدم :
- پس چرا به من نگفتید؟!
- خب ، برای اینکه نپرسیدی!
حق
با او بود اگر می پرسیدم حتما جواب می گرفتم .تشکری کردم و مشغول کار شدم
.با حضور فرزاد در شرکت، آقا حیدر را به ندرت می دیدم و همین امر سبب شد که
فعلا از تصمیم خود صرف نظر کنم .
بعد از ظهر مشغول کار در اتاق
بایگانی بودم که تقه ای به در خورد و در پی آن فرزاد وارد اتاق شد .به
احترامش به پا خاستم و روزبخیر گفتم
- روز شما هم بخیر و خسته نباشید و پرونده ای را روی میز قرار داد.
- این هم یه شرکت جدید دیگه ........همین قراردادیه که در سفر اخیرم بستم .لطفا ترتیبش رو بدین .مشکلی که ندارید؟
سری تکان دادم .
- ابدا! خیالتون راحت باشه .همین الان بهش رسیدگی می کنم
با نگرانی آشکاری که در نگاهش موج می زد پرسید:
- اگه دستتون ناراحتتون می کنه از خانم پناهی بخوام بیان کمکتون؟!
- خودم به تنهایی از عهده کارهام بر می آم، شما نگران نباشید!
لبخندی
زد و محترمانه از اتاق خارج شد .با خروجش به این فکر افتادم که در طی این
مدت هرگز جلوی همکارها طوری رفتار نمی کرد که روابط فی مابین شک کنند .لحن
محبت آمیز و صمیمی اش فقط به مواقعی اختصاص داشت که تنها بودیم و من از این
مساله کاملا خرسند بودم .
شدیدا سرگرم ساختن فایل جدید و دردسرهای مربوط به آن بودم که تلفن روی میزم زنگ زد:
- سلام سیندرلای کوچولو دست پاره پوره! خسته نباشید!
خنده ام گرفت.
- سلام باز چه خبر شده؟!
- ای بابا! کجای کاری دختر خوب؟ من یه ربعه که جلوی در منتظر جنابعالی ام!
- وای ببخشید .اصلا متوجه زمان نبودم!ولی شایان جان، من هنوز کمی از کارم مونده.....
با عصبانیت حرفم را قطع کرد:
- مونده که مونده!نمی خوای بگی که با اون دستت اضافه کاری هم می کنی؟ سریع بیا پایین منتظرم!
و
بدون آنکه منتظر جواب من باشد تماس را قطع کرد. درمانده شدم .نگاهی به
همکارها انداختم و به ناچار بسمت دفتر فرزاد .با دیدن من، لبخندی زد و
خودکارش را روی پرونده زیر دستش رها کرد .
- اتفاقی افتاده؟!
-
ببخشید آقای متین! اگه اجازه بدید من مرخص بشم .البته یک کمی از
کارام مونده، ولی قول می دم فردا اول وقت بهشون رسیدگی کنم
با نگاهی مملو از مهربانی لبخند زد:
- اصلا موردی نداره! ببخشید که خسته ات کردم .برو منزل و به فکر کار هم نباش!
سپس انگار که چیزی را بخاطر آورده باشد، با دلواپسی پرسید:
- ولی چطوری میخوای بری، تو که نمی تونی رانندگی کنی؟!
- من رانندگی نمی کنم، برادرم اومده دنبالم
- بسیار خب، خیالم راحت شد .برو با خیال راحت استراحت کن!
تشکری
کردم و به اتفاق الهام از شرکت خارج شدم .در بین راه جریان تلفن شایان و
عصبانیتش را تعریف کردم و خندیدیم .بمحض نشستن در ماشین، شایان را مخاطب
قرار دادم:
- از کی تا حالا اینقدر دیکتاتور شدی که من خبر ندارم؟! تو که از این اخلاقها نداشتی؛ خدا به داد زنت برسه!
لحن شوخ من ، او و الهام را به خنده انداخت .جواب داد:
-
از وقتی که جنابعالی به فکر سلامتی ات نیستی، آخه دختر کی گفته
تو با این وضعیت اضافه کاری هم وایستی؟ بد می گم خانم پناهی؟
- البته که نه! حق با آقای رهاست شیدا جان، سلامتی تو از هرچیزی مهمتره!
-
در هر صورت برادر عزیزم، باید بدونی که من فردا تا آخر وقت توی
شرکت می مونم .اولا که دست من دیگه داره خوب می شه، دوما من مسئولیتهایی
دارم که نمی تونم اونها رو نادیده بگیرم .تو که می دونی من چقدر روی این
مسائل حساسم .
صبح فردا بمحض ورود به شرکت ، با جدیت دنباله کار
نیمه تمام دیروز را گرفتم و آنقدر خود را سرگرم کار کردم که متوجه نشدم
فرزاد با آن قیافه جذاب و خندان چه موقع، روبرویم حاضر شد! با عجله برخاستم
و سلام و روز بخیر گفتم:
- سلام ، فکر میکردم امروز به شرکت نمی آی!
- نه، ابدا .من کارهام رو به یک جا نشستن توی خونه ترجیح می دم آقای متین! تازه کلی از کارهام عقب افتاده!
لبخندی تحویلم داد:
- چه دختر خوب و وظیفه شناسی! من باید حسابی از تو ممنون باشم
- اختیار دارید .من فقط دارم به وظیفه ام عمل می کنم
- می شه خواهش کنم چند لحظه از وقتت رو به من بدی و همرام بیای؟
نمی
دانم نگاه خیره و نافذ آن چشمهای عسلی بود که تپش قلبم را زیاد کرد یا لحن
مرموز و قاطعانه اش! بدون آنکه قدرت کوچکترین مخالفتی داشته باشم سرم را
تکان دادم و همراهی اش کردم . نزدیک دفتر ایستاد و با دست اشاره کرد اول من
وارد شوم .از احترامش تشکر کردم و او پس از وارد شدن، به آرامی پشت میزش
قرار گرفت. در حالیکه هنوز همانطور با دقت براندازم میکرد گفت:
- بیا اینجا، میخوام یه چیزی نشونت بدم!
از
حال و هوای بوجود آمده بشدت کلافه شدم . قلبم دیوانه وار به قفسه سینه ام
می کوبید و حالم را منقلب میکرد .خیلی آهسته بسمت میزش رفتم .در حالیکه
لبخندی محو در صورتش خودنمایی میکرد ، جمله ای را زیر لب نجوا کرد که متوجه
آن نشدم .آرام روی صندلی جا گرفتم و او هم از کیف دستی که همیشه همراهش
بود ، بسته ای را خارج کرد و به سمتم آمد .روبرویم ایستاد و بسته را به
طرفم گرفت .نگاهی توام با بهت و ناباوری به بسته و سپس او کردم .
- این دیگه چیه؟!
لبخند ملیحی را مکمل نگاه پر شور و لحن دلنشین کرد.
- برگ سبزی است تحفه درویش! البته می بخشی که یه کمی دیر شد، دنبال فرصت بودم .
زبانم
از تعجب بند آمد و چیزی نمانده بود که از هوش بروم ! او عیدی تمام همکارها
را یک چک با مبلغی قابل توجه بود، پیش از شروع سال جدید پرداخت کرده بود
.من هم آن را طبق معمول، مستقیما به حسابی که پدر پس از شروع فعالیتم در آن
شرکت برایم باز کرده بود، واریز کردم .پس، دادن آن هدیه آن هم بعنوان عیدی
لزومی نداشت .شاید هم عیدی نبود و یک هدیه بود! حالا باید چکار میکردم!؟
اگر دستش را رد میکردم که دور از ادب بود، اگر هم می گرفتم.........
صدایش رشته افکارم را پاره کرد:
- قبولش نمی کنی؟خواهش می کنم !
خدای
من! چقدر حالت نگاه و طرز بیانش معصومانه بود .آنقدر زیاد که برای لحظاتی
باور نکردم این همان فرزاد متین قدرتمند و خشن رئیس شرکت است که من همیشه
از او وحشت داشتم !پسری معصوم و زیبا روبرویم ایستاده بود که چهره اش د
راین حالت، بیشتر به بچه ها شبیه بود تا یک مرد پر جذبه! صداقت چشمهایش به
تمام تردیدهایم خاتمه داد.ایستادم و با دستهایی لرزان، بسته را که بطرز
زیبایی کادو پیچ شده بود گرفتم .
- وا.......قعا.........ممنونم اقای متین! نمی دونم چطوری باید ازتون تشکر کنم!
دستهایش را درهم قلاب کرد .
- تشکر لازم نیست من کاری نکردم .گفتم که ناقابله!ارزش مادی این هدیه، در مقابل ارزش معنوی وجود تو اصلا قابل مقایسه نیست!
چیزی مثل سرب داغ در رگهایم جاری شد . در حالیکه نگاه شرمزده و تبدارم همچنان به زیر بود گفتم:
- ولی لازم نبود شما اینقدر زحمت بکشید............من بازم ازتون متشکرم
سکوت
ممتدش باعث شد به صورتش نگاه کنم. از آن شور و هیجان چند لحظه قبل خبری
نبود و غمی عمیق و آشنا در چشمهایش لانه کرد .با صدای ناله مانندی که قلبم
را به درد آورد گفت:
- پس من چه جوری باید بگم که.............
لحظاتی
سکوت کرد و در حالیکه با کلافگی چنگی میان موهایش می زد، جمله اش را نیمه
تمام گذاشت و به سرجایش بازگشت .در کمتر از چند ثانیه همه چیز به حالت عادی
برگشت .نگاهش دوباره به همان نگاه مقتدر و پر جذبه فرزاد متین رئیس شرکت
تغییر شکل داد!لیستی از روی میز برداشت و به طرفم گرفت .
-
خب بهتره به کارهامون رسیدگی کنیم! لطفا زحمت این رو بکشید .یه لیست از کل
داده ای شرکت در سال گذشته رو برام بیار .به خانم کریمی هم بگو بیاد تا
توی بررسی تراز نامه کمکم کنه.
با حالتی آمیخته به گیجی لیست را گرفتم .
-
چشم؛ همین الان ترتیب همه رو می دم .ولی در هر صورت باز هم از
لطف شما متشکرم آقای متین، امیدوارم لیاقت اینهمه محبت شما رو داشته باشم!
- دیگه هیچوقت این جمله را نشنوم! گفتم که اصلا قابل تو رو نداره
سرم
را به نشانه احترام تکان دادم و از در خارج شدم .هنوز هم منگ بودم و اگر
آن بسته در دستم نبود ، گمان میکردم که تمام آن اتفاقات در خواب رخ داده
است!
پشت میزم قرار گرفتم و با افکاری مغشوش و بی نتیجه ، بسته را با احتیاط داخل کیفم قرار دادم.
تمام
ساعات باقیمانده را در دریای افکار متلاطم و آشفته ام غرق بودم؛ آنقدر که
اصلا متوجه گذر زمان و حضور همکارها در شرکت و رفتن و آمدنشان نشدم! دائما
در این فکر بودم که داخل آن بسته چیست ، اصلا چرا او برایم هدیه آورده بود؟
چرا جمله اش را نیمه تمام گذاشته بود؟ یعنی او به من علاقه داشت؟ از تصور
فکر آخر، هاله ای از احساسی ناشناخته، فضای قلبم را در بر گرفت . اگر این
اتفاق رخ می داد، چکار میکردم؟ اگر من هم به او علاقمند شوم؟ اگر گذشته باز
تکرار شود؟ تمام وجودم از غمی مرموز لبریز شد .برای هیچکدام از این سوالها
پاسخی نداشتم و این آزارم می داد.
باز هم شب شد و شایان تماس گرفت.
با اصرار از او خواستم تا در شرکت بمانم و الهام را به تنهایی به منزل
برساند .او پذیرفت والهام راضی نشد .بقیه همکارها هم یکی یکی خداحافظی
کردند ومرا در دنیای درد آلود افکارم تنها گذاشتند. ساعاتی بود که بی وقفه
مشغول کار بودم .با خستگی مفرط برخاستم و فنجانی چای ریختم .پوشه کم قطری
را که در دست داشتم محکم فشردم و یکی از پنجره های دیوار شیشه ای را باز
کردم تا هجوم هوای ملایم بهاری را تنفس کنم .جرعه ای از چایم را نوشیدم و
در حالیکه بی هدف پوشه را ورق می زدم، زیر لب زمزمه کردم:
- دلم نمیخواد باور کنم ولی انگار بیشتر از اونچه فکر میکردم برام مهم هستی!
از تجسم چهره معصوم و نگاه لبریز از مهربانی اش، قلبم بشدت به تپش افتاد و لبخند محزونی روی لبهایم جا خوش کرد.
- خدایا !خودت کمکم کن، من تحملش رو ندارم!
در
همین افکار بودم که صدای زنگ تلفن روی میزم بلند شد. با عجله بسمت میز
برگشتم که گوشه لباسم به دسته صندلی وسط سالن گیر کرد! در همان لحظه
استثنایی در دفتر فرزاد باز شد و با قدمی بلند به جلو آمد که ناگهان
برخوردی غیر ارادی بین ما رخ داد! فرزاد درست روبروی من بود و من محکم با
او برخورد کردم و پوشه از دستم رها شد .در کسری از زمان، او هم که بر اثر
شدت ضربه تعادلش را از دست داده بود، مرا که میان زمین و آسمان معلق مانده
بودم، گرفت و با فریاد من ، همزمان با هم به زمین خوردیم! بقدری این حادثه
سریع و آنی رخ داد که برای چند لحظه هر دو مبهوت و وحشتزده بی حرکت ماندیم!
دردی شدید از ناحیه دستم در تمام بدنم پیچید .بلافاصله بلند شدم و ایستادم
.رعشه ای عجیب بدنم را فرا گرفت و قدرت انجام هیچ حرکتی را نداشتم .او هم
پس از چند لحظه از روی زمین بلند شد .صدایش بسختی می لرزید:
- خدا خیلی بهت رحم کرد. ممکن بود سرت به پایه صندلی برخورد کنه!
او
با دست به پایه صندلی اشاره کرد ولی من با چشمهای گشاد شده فقط به او نگاه
میکردم و نفس نفس می زدم .حتی قدرت اینکه موهایم را از جلوی صورتم کنار
بزنم نداشتم! فرزاد که متوجه ترس من شده بوئ، دستی به لباسهایش کشید و پس
از مرتب کردن آنها، به آرامی بسمت شال حریر بیچاره ام که پخش زمین شده بود،
رفت .آن را برداشت و سر به زیر و محجوبانه بطرفم گرفت .وقتی دید حرکتی
نکردم قدمی جلوتر آمد و آرام آن را روی سرم انداخت. با چهره ای متبسم دستم
را گرفت و روی مبل نشاند .همچون عروسکهای کوکی، بدون کوچکترین اعتراضی خود
را به او سپردم!
بلافاصله به آبدار خانه رفت و با لیوانی آب بازگشت
.جلوی رویم، بر روی زمین نشست و لیوان را به طرف لبم نزدیک کرد. از تماس
جسم سرد لیوان با لبهای ملتهبم تکانی خوردم و یک جرعه از آب را نوشیدم. با
دلواپسی و صدایی دورگه پرسید:
- حالت خوبه؟!
هنوز
نگاهش میکردم .باز هم نتوانستم حرفی بزنم و فرزاد با دیدن وضع آشفته ام،
مقداری از آب لیوان را به صورتم پاشید! ناگهان تکانی خوردم و بی اختیار اشک
سرازیر شد .لبهایش به لبخندی شکفته شد!
- چیه عزیزم؟! چرا گریه می کنی؟ حالا که خدا رو شکر به خیر گذشت!
- حا......لت........خوبه؟!
- آره خوب خوبم! هیچوقت به این خوبی نبودم؛ خیالت راحت باشه!
دستمالی به سویم گرفت.
- اشکهات رو پاک کن، برای چی اینقدر عجله میکردی؟!
دستمال را گرفتم و بلافاصله موهایم را زیر روسری پنهان کردم.
- صدای زنگ تلفن، دستپاچه ام کرد.شما هم که یکباره از اتاق اومدید بیرون، تقصیر من که نبود!
-
البته که تقصیر تو نبود ولی سعی کن همیشه آروم باشی .اگه خدای
نکرده سرت به صندلی برخورد میکرد، اونوقت من چکار میکردم؟! نمی گی چه بلایی
سرمن بیچاره می آوردی؟!
با خجالت سر به زیر انداختم.
- معذرت میخوام!
لبخند
پرمعنایی زد و بلافاصله به آبدار خانه رفت . هنوز حالم مساعد نشده بود
.قلبم بی دلیل می زد و دست و پایم می لرزید.نگاهی به دست مصدومم انداختم
هنوز کمی درد داشت .به آرامی برخاستم و به سمت میزم رفتم
روسری ام را محکم کردم و کیف دستی ام را برداشتم .در همین حین فرزاد هم از آبدار خانه خارج شد.
- آماده شو تا برسونمت؛ با این حالی که تو داری صلاح نیست تنها بری!
نگاهی
به چهره اش انداختم .با آن دست و صورت شسته و موهای خیس و مرطوبی که به
پیشانی چسبیده بود، چنان قیافه دلنشینی پیدا کرده بود که بی اختیار دلم
لرزید! لبخندی زدم و او هم متقابلا لبخند زد .پس از برداشتن وسایلش ، در را
قفل کرد و به راه افتاد .جلوی در آسانسور ایستاد تا من وارد شوم .در تمام
مدتی که در کنارش قدم می زدم، سر به زیر داشتم و کلامی بین ما رد و بدل
نشد، ولی سنگینی نگاهش را کاملا احساس میکردم .به نگهبان جلوی در با آن
نگاه مهربان و لبخند معنی دار، با شرمی دخترانه خسته نباشید گفتم و دوشادوش
فرزاد از ساختمان خارج شدم. مدتی را در انتظار ایستادم تا ماشین را از
پارکینگ خارج کرد و سپس به راه افتادیم .تا رسیدن به مقصد ، هیچکدام حرفی
نزدیم و به موسیقی دلنواز و غمگینی که پخش می شد گوش دادیم .وقتی جلوی خانه
نگه داشت، آرام و به زحمت گفتم:
- بابت همه چیز ممنون، بابت هر اتفاقی که از صبح تا حالا افتاده!
- چند بار بگم! من کاری نکردم که نیاز به تشکر داشته باشه .
به آرامی نگاهی به سویم انداخت و ادامه داد:
-
خواهش می کنم مراقب خودت باش! می ترسم تو با این سر به هوایی ات
بلایی سرخودت بیاری! به من قول می دی از این به بعد بیشتر مراقب خودت باشی؟
لبخندی به رویش زدم .
- باشه چشم! خواهش می کنم اگر قابل می دونید تشریف بیارید داخل منزل.خانواده ام از دیدنتون خوشحال می شن.
با قدر شناسی سرش را تکان داد.
- واقعا متشکرم .باشه واسه یه فرصت مناسبتر !
خداحافظی
کردم و پیاده شدم و آنقدر ایستادم تا اتومبیلش در خم کوچه ناپدید شد .با
خودم گفتم:« این بازیهای روزگاره که دائما ما رو سر راه هم قرار می ده و
مجبورمون می کنه بهم فکر کنیم!»
باز از یادآوری آن حادثه خطرناک ام شیرین، تپش قلبم بالا رفت و جریان خون داغی را در رگهایم احساس کردم.
دستم
را روی گونه های ملتهبم گذاشتم و با کشیدن نفسی عمیق، وارد حیاط شدم و
شایان را دیدم که روی تاب نشسته و غرق در فکر است . به آرامی به سمتش رفتم و
برگ تازه روییده شده ای را از درخت کندم.
- سلام شایان جان، چرا اینجا نشستی؟!
- سلام ، خسته نباشی همینطوریی، فکر میکردم.......دستت چطوره؟
- عالی! از این بهتر نمی شه .فکر می کنم دیگه باید پانسمانش رو باز کنم
تا آمدم بپرسم که به چه موضوعی می اندیشد، پدر و مادر هم به حیاط آمدند .سلام کردم و با تعجب پرسیدم:
- لیلی و مجنون کجا تشریف می برند؟!
پدر خندید و نیشگونی از صورتم گرفت:
- پدر سوخته رو ببین ها! با همه آره با ما هم آره؟!
همه خندیدند و من برای فرار از حملات بعدی، پشت سر شایان سنگر گرفتم .مادر جواب داد:
- جایی نمی رفتیم .دیدیم امشب هوا عالیه ، تصمیم گرفتیم شام رو بیرون بخوریم، چطوره؟
لبخندی از سر رضایت زدم و صورت هر دویشان را بوسیدم و پس از تعویض لباس به آنها پیوستم .
وقتی
خودم را برای خواب آماده میکردم، ناگهان به یاد جعبه اهدایی فرزاد افتادم.
با عجله بسمت کیفم رفتم و جعبه را همانند شیئی گرانبها خارج کردم . به
آرامی روی تخت نشستم .قبل از آنکه در آن را باز کنم .سعی کردم حدس بزنم چه
چیزی ممکن است داخلش باشد .جعبه را نزدیک گوشم تکان دادم .هر چه که بود جسم
نسبتا سنگینی بود . با هیجانی غیر قابل توصیف و چشمانی مشتاق در جعبه را
باز کردم و در میان پوشالهای رنگی، حبابی را بیرون کشیدم .حبابی به شکل نیم
دایره که داخلش را مایع بی رنگی شبیه به آب پرکرده بود . وسط حباب در میان
چند درخت به شکوفه نشسته بهاری و گلهای رنگارنگ، دخترکی ایستاده بود که
لباسی رویایی به تن داشت.موهای مشکی و زیبایش آزادنه روی شانه رها شده و به
پسری که توسط نردبان از درختی بالا می رفت تا برایش سیبی بچیند نگاه میکرد
.با سروته کردن حباب ، هزاران شکوفه ریز و رنگی که با پولک درهم آمیخته
بود، بر سر و روی آنها می ریخت .چهره های هر دو بقدری سرزنده و جوان بود که
گویی زنده اند .بر روی پایه گوی هم با طلا نوشته ای به این مضمون حک شده
بود:
You are the best reason for me to live
« بهترین بهانه برای زندگی من»
بقدری
زیبا و رویایی بود که بی اراده بوسه ای از خوشحالی بر آن زدم . چندین بار
تکانش دادم ومشتاقانه صحنه ای را که جلوی چشمهایم شکل گرفته بود نگاه کردم
. بدون شک این یکی از زیباترین هدیه هایی بود که در تمام عمرم گرفته بودم
.گوی را همچون شئی مقدس به آرامی و با احتیاط روی پاهایم گذاشتم که ناگهان
متوجه کاغذی درون جعبه شدم .با تعجب آن را خارج کردم . روی کاغذ با خطی خوش
و زیبا نوشته بود:
«ذره تـــا مــــهر نــــبیند بــه ثـــریا نــــرسد
ز آسمان بگـذرم، ار بـرمـنت افتد نــظری
تقدیم به تو که وجودت از ناز، کلامت از عشق و حضورت از زندگی الهام گرفته است .برایم بمان که سرآغاز بودن منی»
فرزاد
در
باورم نمی گنجید .چقدر زیبا و پرشور نوشته بود!پس او بالاخره مهر سکوتش را
شکسته و به علاقه اش اعتراف کرده بود. باز همان احساس سمج و عذاب دهنده در
سرم فریاد می زد:« تقصیر تو شد! تو اجازه دادی اینقدر گستاخ بشه! نباید
بذاری پاشو از حد خودش فراتر بذاره! اون داره از احساسات تو سوء استفاده می
کنه! نامه رو پاره کن و اهمیتی نده!»
سرم را بشدت تکان دادم و با بغضی آهنین زمزمه کردم:« برو مزاحم! چرا دست از سرم بر نمی داری؟»
قطره
اشک درشتی را که از چشمهایم سرخورد و روی گونه ام شیار ایجاد کرد، نادیده
گرفتم و کاغذ را آهسته بمست لبهایم نزدیک کردم. بوسه ای گرم و غمگین بر آن
زدم . حالا تکلیف خود را می دانستم و جنس لطیف و آسمانی احساسم را شناختم .
با صدایی خفه و مرتعش از بغض نالیدم:« دوستت دارم فرزاد، دوستت دارم!»
با
صدای بلند به گریه افتادم. حالا در می یافتم که من بی آنکه خواسته باشم،
او را دوست داشتم .واین حقیقتی بود انکار ناپذیر که باعث غمی گنگ تمام
وجودم را فرا بگیرد .چرا که فرزاد نمی دانست من قبلا نامزد داشته ام و حتی
مدتی را در بیمارستان روانی بستری بودن ام.نه قادر بودم این حقیقت تلخ را
کتمان کنم و نه می توانستم به او دروغ بگویم .پس بهتر دیدم که این عشق را
در نطفه خفه کنم . با حالی آشفته و قلبی آکنده از غم ، آهسته و بیصدا به
حیاط رفتم .باران بهاری باریدن گرفته بود و قطرات ریز آن بر سرو رویم می
ریخت و روح ملتهبم را تسکین می داد.همان جا نشستم و ساعتها برای عشق مدفون
شده ام اشک ریختم . در حالی که گوی بلورین ونامه فرزاد در دستم بود ، آنقدر
گریستم که نزدیکهای صبح، خواب چشمهایم را در بر گرفت . بسختی از روی تاب
برخاستم و به اتاقم پناه بردم .در حالیکه در قلبم سوزش عمیقی احساس میکردم ،
زیر لب نالیدم:
- من رو ببخش فرزاد، من رو ببخش!