♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

ـ منظورت عکسای سپهره؟!

سرمو تکون دادم و گفتم:
ـ اوهوم! ( خجالت زده لبخندی زدم!)
مامان به سطل آشغال اشاره ای کرد و گفت:
ـ این توئه!
سرمو تکون دادم و بی هیچ حرفی رفتم تو اتاقم...اوه مامان از کجا فهمید؟! چقدر ضایع شدم جلوش! ولی حیف شد تمام حس و حالش به همون بود که عکسارو با دستای خودم پاره کنم مثل تو فیلما!!! خنده ای کردم که در تو همین لحظه با شدت باز شد و من از ترس نیم متر پریدم بالا که مامانم با تعجب نگاهم کرد و گفت:
ـ اینکارا چیه میکنی رزیتا؟! مگه جن دیدی؟!
دستمو روی قلبم گذاشتم و گفتم:
ـ وایی مامان مگه نمیدونی وقتی من تو فکرم نباید اینطوری درو باز کنی؟ اخرشم منو سکته میدی به خد!
مامان با لحن ناراحت و کمی عصبی گفت:
ـ من چه میدونستم جنابعالی تو فکری! علم غیب که ندارم!
خندیدم و گفتم:
ـ ببخشید!
ناگهان مامان جدی شد و با لحنی برافروخته بهم توپید:
ـ رزیتا! (منم خیلی بی اراده گفتم بله؟! ولی باعث نشد حرفش قطع شه!) اون عکسارو واسه چی میخواستی؟! مگه بهم قول نداده بودی که دیگه بهش فکر نکنی؟ رزیتا دیگه نبینم اسمشم بیاریا وگرنه دیگه نه من نه تو!
چه زود قضاوت کرده بود! البته تقصیر خودم بودم...
من ـ مامان... من میخواستم عکسارو آتیش بزنم وگرنه کاری باهاشون نداشتم...
مامان نگاه شکاکش رو دوخت بهم و گفت:
ـ مطمئن باشم رزیتا؟!
من ـ اره مامان...
مامان دستای سردمو تو دستای گرمش گرفت که گرماش به من هم سرایت کرد و گرم شدم...
مامان ـ رزیتا دخترم، من به خاطر خودت میگم، من از اولشم از سپهر خوشم نمیومد...
حالا بغض راه گلومو گرفته بود... نگاهم به زیر بود و گوشم پی حرفای مامان و فکرم هم به گذشته ها...
مامان ـ رزیتا، تورو خدا هیچی رو ازم قایم نکن باشه؟! من کمکت میکنم ، من مادرتم رزیتا، مادرت! آدم که چیزیو از مامانش قایم نمیکنه، رزیتا به من نگاه کن!
چونه امو بالا و به سمت خودش گرفت و مجبورم کرد به چشماش نگاه کنم، اما من نمیتونستم تو چشماش نگاه کنم...من لیاقت نداشتم تو چشمای معصوم مامان نگاه کنم.... با چه رویی تو چشماش نگاه کنم؟ نه میترسم همه چیرو از نگاهم بخونه...بغضم شکست و اشک به چشام راه یافت... برای اینکه اشکمو نبینه خودمو تو بغلش انداختم و سرمو گذاشتم رو سینه اش... همینطور که موهامو نوازش میکرد میگفت :
ـ دختر خوشگلم نبینم ناراحت باشیا! من پیشتم عزیزم...
با صدای لرزونی که انگار از ته چاه میومد گفتم:
ـ مامان خیلی دوستت دارم...
تا چند دقیقه فقط تو اغوش گرم مادرم بودم و زمان از دستم در رفته بود... تو این همه سال هیچ وقت اینطوری بغلش نکرده بودم...انگار شده بودم یه تیکه سنگ خالی از احساس... من خیلی درحق خانواده ام بدی کردم...اه ...وقتی به خودم اومدم دیدم پیرهنش خیس از اشکای منه... بینی ام رو بالا کشیدم و اشکامو پاک کردم... با من و من گفتم:
ـ مامان یه چیزی بگم؟!
مامان ـ اره عزیزم!
میخواستم جریان امیر رو بهش بگم! اگه بدونه که بد نیست!
من ـ مامان ... امروز شماره امیر رو گرفتم!!!
مامان یه لحظه چشماش برق زد؛ ولی نمیدونستم برق خشمه یا تعجب یا چیز دیگه...هیچی نگفت... برام عجیب بود چون انتظار داشتم باهام بحث و جدل کنه اما انگار نه انگار!
دستمو جلوی چشماش تکون دادم و گفتم:
ـ مامان!!! کجایی؟! نمیخوای دعوا کنی؟!
مامان خندید و گفت:
ـ مثه اینکه تنت میخاره!!! نه دعوا واسه چی؟!
یه تای ابرومو از تعجب بالا دادم و زیر لب گفتم" وااا!"
مامان چند دقیقه تو اتاقم موند و وقتی خواست از در خارج بشه، نگاهشو دور تا دور اتاق چرخوند؛ شاید میخواست مطمئن بشه هیچ اثری از سپهر نیست... و خارج شد...

توی سرویس من و آرمینا کلی کل کل میکردیم که صدای همه در اومده بود و اعتراض میکردن و آقای شجاعی هم فقط بهمون میخندید!!!! بعضیا چه دل خجسته ای دارن!

با تعجب بهش گفتم:
ـ آرمینا؟! کجایی خواهر من؟!
آرمینا چشمای مشکی اشو که خستگی توش هویدا بود، به چشمام دوخت و با لحن محزونی گفت:
ـ همینجا!!!
از لحن غمگینش تمام بدنم سرد شد و قلبم فشرده... هیچ وقت آرمینارو اینطور ندیده بودم...
با ناراحتی بهش گفتم :
ـ آرمینا؟! چت شده عزیزم؟!
آرمینا لبخند غمگینی زد و گفت:
ـ هیچی!
دهنم رو باز کردم که چیزی بگم اما صدای ضعیف من با صدای بلند مربیمون در هم قاطی شد و نتونستم چیزی از آرمینا بپرسم و بالاجبار وارد سالن شدیم...
لباسامون رو عوض کردیم و وارد سالن اصلی شدیم و مربی آهنگ گذاشت و شروع کرد به نرمش کردن...
تمام نگاهم رو آرمینا بود و زیر نظر گرفته بودمش...خیلی کسل و بی حال بود... ای خدا آرمینا چش شده؟!
اینقدر حواسم به آرمینا بود که نزدیک بود بخورم به خانوم جلوییم!!! تصمیم گرفتم این یه ساعت رو به خیر و خوشی بگذرونم بعدش با آرمینا حرف بزنم... اما ناراحتی آرمینا سخت فکرمو مشغول کرده بود... حتی مهرناز هم به رفتارش شک کرده بود و با اشاره ازم میپرسید که چی شده!؟ منم درجوابش شونه هامو از رو ندونستن بالا می انداختم...
بعد از اینکه کلاس تموم شد سه تایی رفتیم تو رختکن... آرمینا خیلی بی حوصله بود و مهرناز هم پکر... منم بین این دو گیر کرده بودم که چرا اینطوری میکنن؟!
دستمو گذاشتم رو شونه آرمینا و آروم صداش زدم...
سرشو برگردوند سمتم و مهرناز هم به ما نگاه کرد... مهرناز پیش دستی کرد و گفت:
ـ آرمینا چت شده؟!
دستای آرمینا رو گرفتم و کشوندمش سمت نیمکت. دستاش سرد ِ سرد بود... دلم از این همه سردی گرفت... با بغض ازش پرسیدم:
ـ خواهری چی شده؟!
ارمینا لباشو از هم باز کرد اما از بین اونا فقط صدایی ناله مانند بیرون اومد... دستمو که تو دستش بود فشار داد و با صدای ضعیف و نجوا گونه ای گفت:
ـ ارس... ارسلان...
با وحشت و تعجب پرسیدم:
ـ ارسلان چی؟! طوریش شده؟!
آرمینا ـ اون دوسم نداره...
کنترل صدام دست خودم نبود تقریبا با فریاد گفتم:
ـ چـــــــــی؟!
مهرناز انگشت اشاره اش رو روی بینی اش گذاشت و گفت:
ـ هـــــــیــــــس! نکنه میخوای همه رو بکشونی اینجا؟!
سرمو تکون دادم و مهرناز گفت:
ـ آرمینا مگه نگفتی اونم دوستت داره؟! پس چی شد؟!
آرمینا که حالا صداش از شدت بغض لرزون شده بود گفت:
ـ چرا... ولی من اشتباه کردم... اون منو به عنوان یه خواهر کوچیک تر دوست داره... میفهمی!؟ اون وقتی پیش منه از عشقش برام حرف میزنه... (دستمو بیشتر فشار داد) رزیتا میتونی تصور کنی وقتی از عشقش برام حرف میزنه چه حالی بهم دست میده؟! میتونی؟! نه نمیتونی...رزیتا نمیتونی...
آب دهنم رو قورت دادم تا بغضم فروکش کنه... مهرناز هم سر آرمینا رو تو بغلش گرفته بود و آرمینا آروم آروم تو بغل مهرناز اشک میریخت... دلم از این همه نامردی گرفت...
به سختی گفتم :
ـ مگه ارسلان نمیدونست تو ... تو دوسش داری؟!
آرمینا ـ نـــه...
حالا جریان برام پیچیده شده بود... اگه نمیدونست پس آرمینا چطوری فکر میکرد دوسش داره؟!
ازش پرسیدم...
آرمینا ـ بهم میگفت دوسم داره... ولی من هیچ وقت بهش نگفتم... اون بین حرفاش اینو میگفت... منم که از اینکه بلایی که به سرتو اومد، سر منم بیاد بهش هیچی نگفتم تا بگذره... اما دیشب... دیشب بهم گفت چطوری آبجی کوچیکه؟!
دستمو گذاشتم رو گردنم و گفتم:
ـ دروغ؟!
آرمینا سری از تاسف تکون داد و ادامه داد:
ـ میگفت از یه دختره خوشش میاد... هرکاری کردم اسمشو بگه، نگفت... ولی گفت خیلی خوشگله... گفت تموم زندگیمه... ولی... ولی گفت اون دوسم نداره... اینقدر تو صداش غم موج میزد که ناخدا گاه منم گریه ام گرفته بود رزیتا... به اون دختره حسودیم میشه... باورم نمیشد ارسلان به خاطر یه دختر اینقدر شکسته بشه... منم خیلی ناگهانی بهش گفتم هرکاری بتونم میکنم تا بهش برسی...(حالا گریه اش به هق هق تبدیل شده بود) ... مهرناز من دستی دستی خودمو بدبخت کردم!!! چطور میتونم از عشقم بگذرم!؟ بچه ها تورو خدا کمکم کنید من بدون اون میمیرم...
من که تحت تاثیر حرفای آرمینا قرار گرفته بودم... اما چیکار میتونستم براش بکنم؟!
تو همین لحظه یهو مهرناز یه بشکن زد که از تعجب چشمام شد قد یه نعلبکی!!!
آرمینا با دلخوری گفت:
ـ مهرناز من دارم از غصه میمیرم تو بشکن میزنی دختر؟!
مهرناز خندید و گفت:
ـ پاشو قنبرک نزن! یه فکر توپ به سرم زد!
من و آرمینا دوتایی همزمان گفتیم:
ـ چی؟!
مهرناز ـ توهم وقتی اون برات حرف میزنه از یه پسر دیگه بگو!!! از خودش بگو اما اسمشو نبر! این شاید جواب بده... قدرتو بیشتر بدونه... میفهمی چی میگم؟!
آرمینا چشماش برقی زد اما خیلی زود خوشحالیش فروکش کرد و دوباره چشماش رنگ غم به خود گرفتن ... گفت:
ـ اگه جواب نداد چی!؟
مهرناز ـ جواب میده دختر! جواب میده...
و رو به من گفت:
ـ توهم نشین اینجا واسه من بشو کاسه داغ تر از آش!!! پاشین یکم خودتونو جمع و جور کنین! واه واه واه!
خندیدم و گفتم:
ـ نوبت شما هم میرسه!
تکونی به سرو گردنش داد و گفت:
ـ فعلا که سر خر نمیخوام!!!
من و آرمینا از این حرکتش خندمون گرفت و بلند بلند خندیدیم که همه سرها به طرف ما برگشت!
مهرناز چشم غره ای به ما رفت و گفت:
ـ مگه به شما یاد ندادن بلند بلند نباید بخندید؟! اومدیم و یه نامحرم از اینجا رد شد!!!!
دستمو گذاشتم رو شکمم و غش غش از این حرفش خندیدم... اون شب مهرناز با کارا و حرفاش مارو از جو ناراحتی بیرون اورد و بعد از چند ماه یه دل سیر خندیدیم...

امروز خانم اروانی نیومده بود... نمیدونم چرا... اما بهمون گفته بود که تا یه ساعت دیگه میاد! اصلا برام مهم نبود که میاد یا نه... فقط دلم میخواست حالشو بگیرم... خیلی روش حساس شده بودم جدیداً بیشتر از دفعات قبل با من لج شده بود فکر کنم یه بوهایی از این نقشه برده بود... اما مهلت و حق اعتراضی نداشت!!! از همکاری بچه ها باهم خیلی راضی بودم راستش من باورم شده بود نگار حالش بد شده و نرگس هم خیلی طبیعی رفتار کرد..