♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

کیارش چمدون رو با پرویی به سهیل داد .... صدای بحث به ظاهر جدیشون درباره ی اینکه از بچگی سهیل تنبل بودهسکوت حکم فرما در باغ رو میشکست....
نگاهم روی گل شب بوی کنار پله ها قفل شده بود....بوی خوشی که ازونها بلند میشد حال ناخوشم رو بهتر میکرد...نفس عمیقی کشیدم...رطوبتو خاکو بوی گل....حس خوبی داشتم
--مریم چرا هنوز ایستادی؟
رومو از گلا گرفتم و به سمت کیارش که بالای پله ها ایستاده بود رفتم
داشتم کفشهامو در میاوردم ...صدای خانومی ازون دور میومد .... مرتب میگفت پس عروس کیارش کجاست؟
سرمو بلند کردمو با حالت سوال به کیارش که خیره به کفشهام بود چشم دوختم....کیارش دستشو از روی دیوار برداشتو نگاهی به داخل انداختو بعد روبه من گفت
--عمه امه... دیدیش خودتو واسشون بگیر....
چشمامو گرد کردم درون حال صدای قدمهای عمه ی کیارش توی سالن پیچید کفشمو رها کردمو وایسادم .... خانوم قدبلندی با چادر سبز رنگی که روشو گرفته بود نزدیکم شدو به طرزخنده داری دستمو گرفتو خوب براندازم کرد....یه روسری مشکی قرمز لبنانی همراه پلیور بافتنی خوش رنگ قرمز بلندی تنم بود.....با چادر لبنانی براق سیاه رنگی که روی استینهاش پراز نگین بود
--سلام مریم خانوم حالت چطوره عزیزم؟ بالبخند داشتم جوابشو میدادم که منتظر نموندو سه بار صورتمو بوسید...برگشت سمت کیارشو درحالیکه پیشونیشو میبوسید کلی قربون صدقه اش رفت....واقعا کیارش محبوب فامیلو خانواده است؟ بعدم با حالت عجولی گفت --عمه چرا شما زودتر رسیدین؟ نکنه دوباره تند رانندگی کردی؟ دهنمو باز کردم چیزی بگم که با نگاه کیارش بستمش....پوف --نه عمه جون من؟ من تند رانندگی کنم؟ عمه با پشت دست زد پشت کمر کیارشو درحالیکه هلش میداد تو گفت --خبه خبه خوبه من خودم دیدم چیکار میکنه!!!! بعد رو کرد سمت منو گفت --خوش اومدین بفرمایین
اروم اروم درحالیکه دنبال عمه میرفتم نگاهمو دورتا دور میچرخوندم داخل ویلا خیلی مدرن و ساده طراحی شده بود سفیدی و گاه اجرهای سه سانتی قهوه ای رنگ ترکیب جالبی به وجود اورده بود ارتفاع بلند سقف حس ارامش رو به ادم میداد....از کنار اشپزخونه ی بزرگشون که رد میشدیم صدای صحبت ...صدای شیر اب و بهم خوردن استکانها میومد.... عمه ی کیارش که فهمیدم اسمش عمه مهلاست چند نفریو صدا کرد و گفت که ما اومدیم....دو تا دختر جوون و یه خانوم مسن که سنش میخورد شصت باشه از اشپزخونه بیرون اومدن و یکی یکی باهام احوال پرسی کردن....بار دوم بود که میدیمشون ....اولین بار بله برون و دومین بار حالا...همه با روسری و مانتو عمه مهلا خیلی شادو شوخ و عجول تر از بقیه بود ولی اون خانوم مسن که کمی هم شبیه مادربزرگ بود عمه ی بزرگ کیارش مژگان ....خانوم اروم و خشکی بود اون دوتا دخترم هر دو دخترعمه های کیارش بودند ساغرو فاطمه....فاطمه دختر مهلا و ساغر دختر مژگان ...
دوباره در کنار عمه مهلا وارد پذیراییه گردو بزرگشون شدم .... پذیرایی تشکیل شده بود از یه دست مبلهای صورتیه چرکو میزهای بلند شیشه ای هر طرفش و دوتا صندلیه چوبیه بزرگ تابدار.... عمه مهلا منو رها کردو با یه عذرخواهی ازم خواست برم داخل بشینم و اون میوه و چایی بیاره اون بالا ایستاده بودمو خیره بودم به کیارشو پسرعمه هاشو دو مرد مسن که فکر کنم شوهر مهلا و مژگان بودند....
کیارش روی مبل اولی پاهاشو دراز کرده بودو داشت بلند بلند غر میزد..... جالب این بود که کسی هم تحویلش نمیگرفت مخصوصا سه تا پسری که دورش بودند و هر کدوم یه جور جوابش رو میدادند...دو مردی هم که حضور داشتند با خنده همراهیشون میکردند پاهام سست شده بود....چطوری وارد جمعشون میشدم؟ توی فکر بودم که دستی پشت کمر گذاشته شد و بعد صدای عمه مهلا بود که منو به خودم اورد --اخ ببخشید مریم جان بهتره اول اتاقتون رو نشونتون بدم تا لباسهاتو عوض کنی ...الان نزدیکه شامه اتاقتون؟ منظورش که اتاق مشترک نیست؟برگشتم سمتشو گفتم --مرسی مهلاجون --عمه! عمه مهلا صدام کن لبخندی زدمو گفتم --بله.... عمه مهلا ! --کیارش عمه بیا این چمدوناتونو ببرین بالا! سروصداها خوابید...کیارش سریع ازجاش بلند شدو پشت سرش بقیه برگشتن سمت ما....سریع رو به جمعشون سلام کردم ...بازم مهلا بود که معریفیشون می کرد...دوتاشون پسرای مهلا بودند و یکیشون پسر مژگان ....سهیل پسر مهلا شوهر ساغر دختر مژگان بودو رضا پسر مژگان شوهر فاطمه دختر مهلا بود....یه ازدواج فامیلیه جالب و تنها مهرداد پسر دوم مهلا هنوز ازدواج نکرده بود...

پله های مارپیچ رو بالا رفتیم و صدای تلق و تولوقی که کیارش با چمدون روی پله ها راه انداخته بود داشت مثله یک دلر مغزمو سوراخ میکرد....مهلا جلوتر از مارفت یه دفعه وایسادم...برگشتم سمتشو با چشمای ریز شده نگاهش کردم....
وقتی دید تکون نمیخورم نگاهی بهم انداختو گفت
--چیشد؟
--میخوای کمکت کنم باهم ببریمش بالا؟
صدای شخصی که داشت با سرعت میومد بالا حواسمو پرت کرد
--کیارش برو کنار برو کنار
متعجب سهیلو نگاه کردم ...کیارش کنار وایساد ...سهیل اون یکی چمدون سریع برد بالا....
سرمو بالا و پایین کردمو به کیارش گفتم
--نه واقعا...واقعا ....
--اره واقعا برو کنار...
سعی کردم نخندم ...کیارش مثل سهیل با سرعت رفت بالا...
پوفی کردمو بقیه پله هارو رفتم بالا
بالا یه حال کوچیک داشت و یه دست مبل با چند اتاق در اطرافش....مهلا کنار یکیشون ایستاده بود....درو باز کردو گفت
--خب کیارش عمه وسایلتونو بزارین اینجا یکم استراحت کنین بیاین برای شام!
کیارش موهاشو چنگی زدو گفت
--باشه عمه
رد پله هارو گرفتم تا مهلا رفت پایین....کیارش چمدون رو کشید ببره تو که سهیل از اتاق بیرون اومدو دستشو مقابل کیارش گرفتو با طلبکاری گفت
--کارمزد لطفا
کیارش دستشو زد کنارو گفت
--برو بابا
سهیل رو به من کردو گفت
--فقط به خاطر مریم خانوم هیچی نمیگم
بعدم با یه ببخشید رفت...
--خواهش میکنم...
کیارش دستشو سمت در گرفتو گفت
--بفرمایید مادام
نگاهی به اطراف انداختمو گفتم
--کیارش قضیه چیه؟ توی اتاق دوتا اتاق جداست؟
کیارش با حالت عاقل اندر سفیهی نگام کرد....یه لبخند کجی زدو گفت
--دیدی میگن کوه به کوه نمیرسه ولی ادم به ادم میرسه؟؟؟
چشمامو ریز کردمو با دهنی باز گفتم
--هان؟
دماغمو کشیدو گفت
--بیا برو تو
حرفشو تو ذهنم انالیزکردمو گفتم
--نمیشه بگی اتاقو جدا کنند؟
لبخندش موزیانه محو شدو گفت
--نه!
--من نمیام
--میله خودته
دستمو رو پیشونیم کشیدمو کلافه گفتم
--پس برو کنار من میرم تو استراحت کنم تو بمون بیرون برو پیش پسرا
بعدم رفتم تو اتاق ...به راستی نمیدونستم الان باید چیکار کنم...خواستم درو ببندم که پاشو لای در گذاشتو اومد داخل...با بهت گفتم
--یا خودت میری اتاقو جدا میکنی یا....
روسریمو کشید تو صورتمو گفت
--دوست ندارم چمدونم وسط اتاق باشه !
بعدم شمرده و با ادا گفت
--ضعیفه!
روسریمو زدم کنار تا جوابشو بدم ...خونسردانه چمدون رو کشید کنار کمد....یعنی واقعا قراره این تو اتاق من باشه؟؟
با عصبانیت گفتم
--کیارش!!!! --جانم؟ نفسمو فوت کردم بیرونو گفتم --جانت بی بلا من ...نه تو....نه کلا میگم....نمیشه که... --چی نمیشه دقیقا؟قراره چیزی بشه؟ میخواد منو گیج کنه باز...اهسته گفتم
--داری سربه سرم میزاری؟ اومد سمتم دستهاشو دور گردنم حلقه کردو منو کشید سمت خودشو گفت --خوبه سربه سرت نزاشتم وگرنه.... دستامو جلو صورتم گرفتمو گفتم --ای خداااا من از دست این چیکار کنم؟ دستامو اورد پایین...نگاهش کردم بالحن جدی ای گفت
--بچه شدی؟
--نه!
--من خیلی اذیتت کردم؟
--اره!!!!!!!!!!!!
لبخندی زدو گفت
--خب پس ...خواستی گریه کنی ام حرفی نیست!

نگاهم رو یکبار دیگه با دقت توی اتاق چرخوندم....اوهوم...نه....خوبه چیزی رو زمین پخش نیست!

--انشالله

چند قدم نزدیکم شد ....لحظه ای مکث کردو بعد از مقابلم گذشت....