♥رمــــان رمــــان رمــــان ♥ | دانـلـود

فصل 1
از توی آینه جاکفشی یه نگاه به مامان انداختم که داشت جلوی تلوزیون سبزی پاک می کرد . دیدم حواسش نیست سریع ریملم رو از توی کیف در آوردم و مژه هامو کمی بیشتر سیاه کردم . نه اینکه اگه ببینه چیزی بگه . فقط من جلوش خجالت می کشیدم . بعد در حالیکه چادرمو روی سرم مرتب می کردم به مامان گفتم :
- مامان کش چادرم خراب شده . فرصت کردی برام درستش می کنی ؟
بدون اینکه چشم از تلوزیون برداره گفت :
- آره مامان . برگشتنی کش بخر ، شب برات عوضش می کنم .
- باشه . من دیگه رفتم خداحافظ .
- به سلامت مادر . اول هفته هست یه آیه الکرسی بخون خوبه !
- چشم

هفته سوم مهر بود و ترم سوم دانشگاه من شروع شده بود . مهندسی کامپیوتر می خوندم دانشگاه خواجه نصیر . برای اینکه سراسری قبول بشم یک سال پشت کنکور موندم . آخه وضع مالیمون آنچنان خوب نبود که بخوام دانشگاه آزاد درس بخونم . بابام کارمند خدماتی یه شرکت دولتی بود، بهتره بگم نظافت چی ! موضوعی که من و خواهرم همیشه از گفتنش پیش دوست و آشنا اِبا داشتیم .

یه خونه 60 متری یه خوابه توی جنوب تهران خریده بودیم اونم با اندک میراثی که به مامان رسیده بود به همراه کلی قرض و قوله . اما خدا رو شکر همین خونه کلی مایه امنیت خاطر بود برای همه مون . بهناز خواهرم بعد از گرفتن مدرک فوق دیپلم حسابداریش ازدواج کرد . شوهرش وضع مالی متوسطی داشت و مرد خوبی بود اما من همیشه فکر می کردم اگه جای بهناز بودم هرگز رضا رو قبول نمی کردم.
بهناز دختر جذابیه . قد بلند و کشیده با چشمهای درشت و مشکی و پوست نسبتا سبزه . کلا مدلش جوریه که هر کی ببیندش فکر می کنه دختر غد و مغروریه . که اونم به خاطر مدل فک و استخوان بندی صورتش که محکم و چهارگوشه و ناخودآگاه بهناز رو با جذبه و پرنفوذ نشون میده . برعکس من که که همه چیم ظریف و ریزه است . قدم به زور به 160 می رسه . درشتی چشمهام از بهناز کمتره و بیشتر بادامی شکل اما کشیده است . منتها مژه هام کاملا برگشته است . چشامم همرنگ چشمهای باباست . یه رنگی بین سبز و عسلی که از دور مشخص نیست و فقط از نزدیک ببینی رنگشون پیداست . پوست صورتم هم یه کم روشن تر از پوست بهنازه و بیشتر گندمی می زنه تا سبزه . در کل هر چی بهناز جذاب و زیباست من با نمک و تو دل برو محسوب می شم . اینو خودم نمی گم . عقیده دیگرانه که ابراز کردم .
واسه همین حرص می خوردم چرا بهناز نباید حداقل یه خواستگار درست و حسابی داشته باشه ؟ البته منظورم از درست و حسابی پولدار و خوش تیپ بودنه و گرنه رضا از آقامنشی هیچ چی کم نداشت !به قول خود بهناز "آدم مایه دارا حاضر نیستن از این محله های تهران عبور کنن چه برسه به اینکه بخوان ازش دختر بگیرن . حالا تو بگو دختر شاه پریون !" راست می گفت . خودمم قبول داشتم اما نمی دونم چرا ته دلم راضی نمی شد و فکر می کردم من بابالاخره با یه آدم خیلی خیلی خاص و پولدار ازدواج می کنم . یه آدم همه چی تموم . یادمه گاهی وقتها که صحبت خواستگار برای من می شد ، به مامان می گفتم من باید به همه آرزوهام برسم که یکیش همین شوهر پولداره. مامان می خندید و در جوابم می گفت :
- بذار اونی که قسمتته بیاد ، اونوقت دهنت بسته می شه . خوشبختی که به پول نیست مادر . ببین قسمت و نصیبت کیه .
- اَه مامان تو رو خدا . هر خواستگاری رو راه ندی بیاد خونه ها ! زحمت خودتو الکی زیاد کردی. گفته باشم .


اول صبحی حس خوبی داشتم . دیگه این ترم باید به فکر یه کار پاره وقت باشم . بابا پارسال نذاشت دنبال کار برم . اگر چه به جز منشیگری کار دیگه ای نتونستم پیدا کنم . تازه منشی گری هم که پارت تایم نمی شه . باید تو رشته خودم کار پیدا کنم . می شد کارایی از قبیل پشتیبانی نرم افزار پیدا کرد . برنامه نویسی خیلی دوست داشتم اما هنوز اونقد متبحر نبودم که توی این زمینه کار پیدا کنم . امسال دیگه با بابا اتمام حجت کردم . بابا ناراحت بود و می گفت مگه چیزی کم و کسر داری ؟ می خواستم بهش بگم آره پدر من . کم و کسر دارم . خیلی هم زیاد . اما مگه میشد به یه بابای زحمت کش اینو گفت ؟ آخه اشکال داره بخوام بهتر بپوشم و بهتر بگردم ؟ دلم می خواست . دلم همیشه بهترین ها رو می خواست و چشمم همیشه دنبال برترین ها بود . در حد متوسط یا یه کم کمتر داشتیم که بخرم و بخورم و بپوشم . اما من چیزی فراتر از اینها می خواستم . با این حال نمی شد به مامان و بابا اینا رو بگم . حتی به بهناز ! بهنازی که فقط 6 سال از من بزرگتر بود . نمی دونم چرا هیچ کدوم منو درک نمی کردن! خواسته ها و نیازهامو . من یه جور دیگه ام یا اونا ؟ نمیدونم شایدم من زیاده خواهم . گاهی احساس عذاب وجدان می کنم . من عاشق خونواده ام هستم به خصوص مامان و بابا . اما هنوز نمی تونم خودمو باهاشون وفق بدم . هنوز از شرایط خونوادگیم خجالت می کشم . خدایا منو ببخش . فکر نکنی ناشکری می کنم . اگه بابا یه آخ بگه جونم براش در می ره . می خوام دنیا نباشه اگه مریض یا ناراحت باشه . اما چه کنم که احساس درونیم اینه . خجالت و شرمندگی از وضع خونواده ام ! هر کاری هم میکنم و هر جور با خودم صحبت می کنم و دلیل می آرم بازم نمی شه . کماکان پیش دوستام و به خصوص همکلاسی های دانشگاه پنهان کاری می کنم و گاها دروغ هم می گم !

غرق در همین افکار داشتم از عرض خیابون نزدیک دانشگاه عبور می کردم که یکباره کش چادرم در رفت و چادر رفت زیر پامو و تعادلمو از دست دادم . در همون حین هم صدای ترمز وحشتناک یه ماشین و جیغ وحشتناکتر من بود که توی گوشم پیچید ! باید می رفتم زیر ماشین . مطمئنم اگه مامان بود می گفت همون آیه الکرسی اول صبح حافظ جونم شده . خدا رحم کرد بهم .اینو همه اونایی که دورم جمع شده بودن می گفتن . راننده از ماشین پیاده شده بود و با عصبانیت می گفت :
- حواست کجا بود ؟ بلد نیستی درست راه بری وسط خیابون ولو می شی ؟
اونقدر ترسیده بودم که زبانم بند اومده بود . با وحشت به چشمای غضبناکش نگاه کردم و یکباره اشک تو چشمام جمع شد . خانمی که کنارم نشسته بود یه نگاه به من و بعد به اون مرد انداخت و گفت :
- خیلی خوب آقا خدا رو شکر به خیر گذشت . نمی بینید حالش خوب نیست ؟
- خانم این حال منه که خوب نیست میدونید اگه می رفت زیر ماشین چه به روزگارم می اومد ؟ یکی دیگه اشتباه کرده من باید تاوانشو می دادم .
یکی از آقایون هم گفت :
- مرد جوون صلوات بفرست . خدا رحم کرد به هردوتون . پاشید خانما کمک کنید این دختر رو بیارید مغازه من یه آبی به سر و صورتش بزنه یه آب قند بخوره حالش جا بیاد . تو هم برو به کار و زندگیت برس آقا . خدا رو شکر هیچ چیش نشده .
راننده خطاب به پیرمرد گفت :
- نه آقا باید همین الان ببرمش دکتر . وگرنه فردا پس فردا هزار تا مریضی می گیره می آد سراغم می گه تو کردی !

بعد با لحن بسیار زننده ای رو به من گفت :
- پاشو بریم دکتر . باید مدرک داشته باشم که چیزیت نشده !
غیرقابل تحمل بود . مردک هر چی دلش خواست گفت . از خودم بدم اومده بود که ضعف نشون دادم و گریه کردم . مگه در من چی دیده که اینطور در موردم قضاوت می کنه ؟ حالا خوبه خودش هم این وسط مقصره . با نفرت تمام بهش نگاه کردم و با لحن بدتر از خودش گفتم :
- کافر همه را به کیش خود پندارد ! شاید شما اهل این چیزایی که گفتی باشی ، اما برو خدا رو شکر کن ،من اونقدر شخصیت و آبرو دارم که بی خودی ادا اطوار الکی در نیارم و تو رو علاف خودم نکنم . خوبه خودت مقصری ، حالا طلبکارم شدی ؟ اگه چیزیمم شده باشه منت تو یکی رو نمی کشم . خیالت تخت ، بفرما برو .
مرد جوان با تمسخر گفت :
- خوب خدا رو شکر . اگه هر جاییتم صدمه دیده خیالم راحت شد زبونت سالمه ! واسه خانما همینم کافیه !
اومدم چیزی بگم که اطرافیان مانع شدن . مرد رو سوار ماشینش کردن و من رو هم بردن مغازه یکی از کسب محل .کمی که حالم بهتر شد از همه شون تشکر کردم و از مغازه اون مرد بیرون اومدم رو رفتم دانشگاه . کلاس اول صبح رو از دست داده بودم . دستام هنوز می لرزید و چهره ام زرد زرد بود . البته بیشتر به خاطر توهین های مردک بود . احمق عوضی . شکوفه و سوری دوستای همکلاسیم سریع اومدن پیشم و جریان رو پرسیدن .خدا رو شکر هنور استاد ساعت بعدی نیومده بود . دخترهای کلاس که متوجه حال نذارم شده بودن کم کم دورمو گرفتن و جریان رو می پرسیدن . آخر سر یکی از بچه ها گفت :
- ولی حیف شد کلاس قبلی رو از دست دادی . یه استاد باحالی داریم که نگو .
سوری گفت :
- اه زهرا تو رو خدا این کجاش باحال بود . اعتماد به نفس کاذب داشت . خوشم نیومد !
- اتفاقا خیلی هم خوب بود . پس دکتر غریبی خوبه که مثل برج زهر مار می موند ؟
- بله دیگه تو رو که نبرد پای تخته ضایعت کنه . بایدم خوشت بیاد ازش ! آخه کسی جلسه اول دانشجو رو می بره پای تخته ؟ اونم بعد سه ماه تعطیلی که همه چی از مخمون پریده بیرون ؟
- سوری که رفت پای تخته ضایعش کرد اما اون پسره که رفته بود باهاش بهتر برخورد کرد . !
- به نظرم که نرمال بود . با دختر و پسر هم یه جور رفتار می کرد .

از کل کلای بچه ها حوصله ام سر رفت و پرسیدم :
- استاد ریاضی مهندسی رو می گید ؟ مگه قرار نبود دکتر غریبی باشه ؟
- نه بابا یه مرد جوون بود . اسمش چی بود راستی ؟
- شکیبا . هنوز نتونستم آمارشو بگیرم !
- آره همین . هر جلسه یکی رو می بره پای تخته واسه حل مساله . نه از اینا که توی خونه شب قبلش حل کرده باشی ها . یکی که چشمات در بیاد و نتونی حلش کنی دلش خنک شه . عوضی خود درگیر .
سوری انگار دلش حسابی پر بود از دست این استاد جدید . نظر بچه ها برام جالب بود . دوست داشتم ببینمش !