" آرمان "   _مامان من دارم میرم. مامان:کجاعزیزم؟  _بیمارستان. مامان:برو عزیزم فقط واسه ناهار برگرد.منتظرت می مونیم.            درحالی که پیشونیه مامانم رو میبوسیدم گفتم:چشم            مامان:چشمت بی بلا عزیزم،واسش دعا کن که زودتر بیدار بشه.آروم رانندگی کنی ها آرمان.            مامان این جملشو بابغض گفت.میدونستم دیگه از ماشین وسرعت وحشت داره.سریع از خونه زدم بیرون،بازم دلم گرفته بود.بازم این دلشوره لعنتی.بازم یاد آوری آهنگِ امید علومی که همیشه تو راه بیمارستان به ذهنم میرسید،این آهنگ رو توی دستگاه پخش گذاشتم وصداشو بلند کردم:             صدام دیگه در نمیاد            نبضم دیگه نمیزنه           یکی از اون دورا میگه            بیاکه وقت رفتنه           خودم شنیدم که میگن           این نفسِ آخرشه           خودم شنیدم که میگن            بیخود داره زجر میکشه           خـــــــــــدا،جوونم بزار بمونم            آرزو دارم زنده بمونم            عجیبه حالم،تمومه کارم            انگار تودنیا جایی ندارم ....                هر وقت این آهنگ رو گوش میکردم یاد پارسا میوفتادم.از ته دلم از خدا خواستم که تنها برادرم رو بهم برگردونه.اون هنوز جوونه توی روز عروسیش...            تاخودموپیداکردم فهمیدم روبه روی در بیمارستانم.            رفتم از پرستار اجازه گرفتم وبالای سرش نشستم.خدایا پس کِی چشاشو باز میکرد؟پس کِی دوباره بهم میگفت داداش کوچیکه...؟خدایا نزار من از دستش بدم،همیشه در مقابل همه پارسا تنها حامیِ من بوده.خدایا چرا پارسا؟کاش حداقل این اتفاق برای من می افتاد...آخه چرا پارسا؟اون که خیلی خوبه....           دیگه نتونستم بغضمو پس بزنم،گریه کردم...از ته دل گریه کردم...            شروع کردم به التماس کردن:پارسا توروخدا پاشو...بخدا دیگه نمیتونم...دیگه منم دارم میمیرم،داداش بزرگه،نزار داداش کوچیکه دق کنه.از دست کی ناراحتی آخه که گناهشو به پای همه ریختی و با کسی حرف نمیزنی؟ میدونی چیه پارسا؟من واقعا دیگه بیشتر ازاین نمیتونم بکشم...اصلا نمیشه نبود تورو تحمل کرد...اگه زبونم لال بلایی سرت بیاد مطمئن باش خودمو میکشم...بخدا میکشم.            با صدای پرستار به خودم اومدم:آقای فریادی،شما نمیتونید بیشتر بمونید...            _بله الآن میام.              دست پارسا رو که از اشکای من خیس بود رو بوسیدم وزیر لب گفتم:یا زودتر بیا یا منتظر باش من بیام.   *******************************   "باران"              افشین مثلِ همیشه سروقت اومد دنبالمون.من رفتم جلو نشستم و بقیه هم عقب نشستن.            _سلام عزیزم،مرسی که سر وقت اومدی و معذرت از اینکه بازم داریم بهت زحمت میدیم مثلِ همیشه...           شیما:این چه حرفیه باران.افشین وظیفشه،مگه نه افشین خان؟            افشین از آیینه نگاهی به دخترا انداخت:اولا سلام خانوما،دوما وقتی شما می گید حتما همینطوریه دیگه!!!            همه ی دخترا سلام و احوالپرسی کردند.            شیما:آخــــــــــــِـی.بمیرم الهی،تورو خدا ببین چقدرم مظلومه.شوخی کردم افشین جان،آخه کدوم وظیفه ؟منظورم این بود که اگه خدا بخواد آویزون نیستیم.مگه نه؟             افشین:آره خب.              _خب نگفتی تهران چیکار داری؟             شیما:این یعنی اینکه شیما بسه دیگه خفه شو.نه باران؟ _دقیقا           افشین خنده ی ریزی کرد وگفت:خب کار از این مهم تر که بیام عشقمو برسونم؟                  اِلسا:افشــــــــــــــــین؟؟؟؟؟؟             افشین:جـــــــــــــانم؟           السا:نمیگی چشم وگوش این بچه ها باز میشه؟           افشین بازهم خندید و گفت:آخه من که چیزی نگفتم که!!!           لیلی:باز خداروشکر که چیزی نمیگی....وگرنه واویلا.           شیما زیر لب گفت:نه توروخدا دیگه بیا عملیشو انجام بده            با این حرفِ شیما ماشین ازخنده منفجر شد و فقط من اخم کردم. وبا چشم غره به شیما بهش فهموندم که میخوام چه بلایی سرش بیارم...              برای اینکه بحث رو عوض کنم گفتم:بیای تهران کجا میمونی؟            افشین:احتمال زیاد همین امشب برگردم اما اگه موندم میرم خونه عمه اینا...            همه ساکت شدیم.به شیما نگاه کردم که سرشو به شیشه زده بود وبا دست روی شیشه خط وخطوط مبهم می کشید.            برگشتم وبا چشمکی ازش پرسیدم:چته؟           شیما:هیچی تو فکر اینم که چطوری حالِ این پسره،حاکان رو بگیرم.            _هیسسسس.یواشتر میشنوه.           شیما:باشه بابا.اصلا فکر نمیکردم همچین آدمی باشه.           _حالا دیدی؟مگه من بهت نگفته بود؟همش میگفتی حاکان فلانه ...حاکان اینطوری نیست...حاکان   چی...           شیما:خب حالا یه غلطی کردم، ولی بهت قول میدم که به زودی حالش رو بگیرم            _هه.اون پسری که من دیدم فکر نمیکنم کسی حریفش بشه.ولی خدا شانس بده خوش به حال هرکس که میخواد زن این بشه...                     _حالا همچین آشِ دهن سوزی هم............نه خدایی ریا میشه.آش دهن سوزی هست.            لیلی:چی زر زر میکنید شما؟؟؟؟           شیما:هیچی بحثِ حاکانه.            این حرفشو بلند زد و افشین هم شنید.وبلافاصله اخماش رفت تو هم.            افشین:ببخشید خانوما..حاکان کیه؟؟؟         _ حا... حا...حاکان دوستِ شیماست که الآن یه هفته س با هم قهرن.           اخمای افشین کمتر شد وگفت:آره؟نگفته بودی؟           شیما:شرمنده دیگه کم پیدا هستی.وگرنه حتما در جریان قرار میگرفتی...           اینبار افشین ول کن نبود:طرف آدم مطمئنی هست؟پسرِ خوبیه؟حتما باید بهم معرفیش کنی           شیما باذوق زانو هاش رو توشکمش جمع کرد وپاهاش رو روی صندلی گذاشت:واااای افشین خیلی پسر باحالیه،همه عاشقش شدن از بس که این پسر خوشگل و جذابه...            همش بهش اشاره میکردم که ببند این گاله رو اما بی توجه به من ادامه میداد.            ...خوش استیل...شیک پوش ... پولدار وای معرکه س افشین.دیگه نمی دونم چی بگم...             افشین عصبانیتش رو با پوفی خالی کرد وهیچی نگفت...وشیما هم که بالآخره فهمید خراب کرده ساکت شد...